Benji

Altijd mijn steun en toeverlaat

Vandaag, 10 september 2007, heb ik mijn hond Benji moeten laten inslapen. Benji was kerngezond, op een ding na: hij had Alzheimer. Natuurlijk we kennen het van mensen, mijn oma had het ook. Maar bij dieren is het ook zo. Zich niet meer kunnen herinneren waar hij woont, waar hij is. wanneer en waar hij plassen moet enz, het begint eenvoudig, maar langzaam zie je hem achter uitgaan, Ik zei wel eens gekscherend als hij me weer kwijt was, hij heeft Alzheimer. Niet beseffend, dat dat ooit zijn dood zou betekenen. Natuurlijk zou je hem kunnen houden, maar een leven moet zowel voor de hond en in eerste instantie voor de hond levenswaardig zijn. Langzaam zien wegkwijnen in de constante verwarring is dierenkwellerij. Ik zou dat ook niet voor me zelf willen.

Benji was mijn maatje. Door hem ben ik er achter gekomen dat ik het syndroom van Klinefelter heb. Mijn binnenmeniscus ontsteking was het gevolg van het wandelen met de hond en daardoor is alles gaan rollen. Als ik die hond niet gekregen had van Monique, wist ik nu nog altijd niks. Want artsen, zeker die huisartsen die ik in mijn leven voor die tijd had, waren allemaal voor geen meter te vertrouwen. Als ik niet zo goed kon lopen, of als ik ziek was, of als hij niet zo goed liep, dan liepen we niet zo'n grote rondjes. Dan maar eens even niet naar het park. Dan had je het Jos Huntjes rondje, dan liepen we de berg op langs de Talma school, langs de garage boxen en dan door de straat van Jos weer terug. Of het kwakzalverrondje, dat was langs het medisch centrum waar kwakzalver Palmen zat.
Door Benji leerde ik de wijk Aarveld kennen, sprak ik altijd met een heleboel mensen, over hun en mijn leven, maar ook over de wijk. Ben ik een
weblog begonnen om de mooie dingen te laten zien over de paden waar ik kwam, maar ook over de mistoestanden in de wijk en schuwde ik ook niet om een wethouder daarover, voor haar soms onprettige manier, mijn bezwaren duidelijk te maken. Door de hond ben ik van de wijk gaan houden. Die grenst aan een prachtig park waar men fantastisch kan wandelen. Waar ik duizenden foto's van heb gemaakt en film om de veranderingen die in 8,5 jaar dat ik de hond heb gehad, plaats vonden.
Benji is 15,5 jaar geworden. 16 Lentes zei ik altijd omdat hij geboren is op 22 maart 1992 en dat is een respectabele leeftijd voor een hond. 93 jaar ongeveer is hij geworden omgerekend naar mensen jaren.
De artsen hebben hem, in de tijd dat ik hem had, al 6 keer opgegeven, maar iedere keer bewees hij, dat ze geen gelijk hadden. De hond met zeven levens. Nu is hij aan zijn laatste leven begonnen, de reis die we allemaal eens een keer moeten maken.
Hij leek op me. Tegenslagen in het leven overwinnen, tot het einde toe, geprobeerd me voor de gek te houden, als of hij beseft dat het einde gekomen was. Elke dag moest ik op hem wachten, de jaren begonnen te tellen, maar vanmorgen liep hij weer parmantig voorop, als of hij wilde zeggen, baasje er is niks aan de hand. Maar deze keer wist ik wel beter en toen hij vijf minuten daarna weer een vrouw tegen kwam die hij achterna liep omdat hij dacht dat dit zijn baasje was en hij niet naar me luisterde, toen ik vroeg waar hij heen ging. wist ik dat zijn einde gekomen was. Het doet pijn heel veel pijn, om zo'n beslissing te moeten nemen, maar het moest. het was beter voor mijn hond, niet voor mij, want na 8,5 jaar mijn leven weer op te pakken zonder mijn trouw maatje is heel moeilijk, maar ook daar moet ik overheen. En wie weet als ik weer een verstootte hondje tegen kom, neem ik die weer net zo liefdevol op als Benji, mijn steun en toeverlaat.
Mijn hond vergat alles, op 2 dingen na. Toen ik hem 1 jaar had, is hij bijna dood gebeten door een boxer van een zekere Evelijn. Hij kon hem niet meer zien, maar als hij hem rook, dan was hij niet meer te houden. Trauma's vergeten honden nooit, maar iets anders ook niet. Mensen ook niet. Deze webpagina staat er vol van. Er was een liedje wat ik altijd zong als het op de radio was. Oh Danny Boy. Van dat Danny maakte ik altijd Benji. Zondag zat ik naar "The last night of the Proms te kijken. Een kinderkoor zong het lied, hij schrok wakker en ging voor de TV liggen kijken, of beter gezegd luisteren. Een prachtig moment.

Oh Benji Boy Oh Benji Boy, i love you sooooooo.

Er staan een paar foto's van hem op mijn
webgalerie

Gekregen van een vriend

Vriendschap
 
De vriendschap van een hond
is vriendschap voor het leven
voor een ander niet te zien
hoeveel een hond kan geven
want ben je eens verdrietig
dan kijkt hij je aan
alsof hij zeggen wil
ik zal altijd naast je staan
 
en als je dan weer vrolijk bent
dan slaat hij met zijn staart
en blaft alsof hij zeggen wil
dat hebben we weer geklaard
zo`n vriendschap is een wonder
een wonder om te beleven
zo`n vriendschap kan geen mens
geen mens kan zoiets geven
 






Ik vond deze in de krant en omdat hij zo lief is en zoveel lijkt op het gedrag van mijn hond en mischien wel van alle honden, die altijd bij de baas willen zijn en over hem waken.