een hond uit duizenden, maar dat zegt ieder hondenbezitter. 14 maart 1999, bracht Monique hem. Het was een zondag. Ik mocht hem 3 dagen uitproberen, alsof we het over een product hebben. Ik had me voorgenomen, om hem weer terug te geven als hij binnen deze 3 dagen, niet ging eten. Na 2 dagen at hij en ik behield hem.
Wat was de geschiedenis vooraf.
Op 26 januari van dat jaar, liep ik van mijn werk weg, totaal overspannen. Oorzaak een chef die niet wist wat dat was en een directeur die zich zelf het belangrijkste vond en niet het personeel dat voor hem werkte. Maar dat staat allemaal in het verhaal Hogeschool.
Op het moment dat ik Benji kreeg, kon ik niet tegen het alleen zijn. Na een neiging tot zelfmoord, wilde ik opgenomen worden in de Welterhof. Ik kreeg die zelfmoord neiging door verkeerde medicatie, voorgeschreven door kwakzalver Palmen, die toen mijn huisarts was. Het RIAGG in Heerlen vond mij niet gek genoeg voor een opname. Monique die met me mee was gegaan, bood me daarop haar hond Bronko aan, om te lenen. Na 1,5 week kreeg ze de hond terug en we gingen naar het asiel voor een hond voor mij. Ik zocht een uit, en noemde hem Arrow, naar de hond in de tekenfilm The Point. Arrow moest ik terug brengen, want hij was niet zindelijk, en dat kon ik in mijn overspannen toestand niet verdragen. Ook dat deed pijn. Toen op de zondag in maart belde Monique me op, dat ze een ander hond had: Benji. Benji kwam en is gebleven tot aan zijn dood 8,5 jaar daarna. Benji was een verschoppeling. Zeker 5 basen gehad voor me, maar ik had hem beloofd, nadat hij was gaan eten bij mij, dat ik zijn laatste baas zou zijn.
Met een hond moet je natuurlijk wandelen. In het begin deed ik dat 4 maal op een dag. Binnen de kortste tijd kon ik niet meer lopen. Daar ging je mee naar je huisarts. Platvoeten, constateerde hij, een geboorte-afwijking. Daar begon het mee.
Ik werd doorverwezen naar een orthopedische schoenmaker en het ziekenhuis. De laatste bleken gewoon zakkenvullers te zijn. De arts had totaal geen dossier kennis. Hadden we de bij het vorige bezoek hoge schoenen afgesproken, dan zij hij bij het volgende bezoek. Lage schoenen, kreeg U meneer Crutzen. Ik werd ook als bezienswaardigheid gezien voor studenten en ik vermoed nu dat het niet allen om mijn platvoeten ging. Alweer zo' n eikel die z'n bek niet open deed. Defauwes was de schoenmaker. De maker van gedrochten. Op zijn schoenen kon niemand lopen. Ook een eerste klas zakkenvuller. Schoenen kostte bij hem 2350 gulden, elders kostte schoenen 1450 gulden. Hij maakte me een paar schoenen, dat te klein was. Ik vroeg een wandelschoen en kreeg een schoen die je het zondags droeg met leren zolen, waar je op dood blijft als je met de hond door de modder moest wandelen, klanten zijn niet belangrijk voor hem. Het enige wat bij hem telde was zijn eigen ik en zijn portemonnee. De grootste macho van Heerlen. Hij beloofde dat mij schoenen in september klaar zouden zijn en ik kreeg ze dan in mei het jaar daarna en dan kon je op die krengen ook nog niet lopen. Van reclameren hield hij niet. Van de specialist werd hij gedwongen nieuwe schoenen te maken, deze waren nog slechter. Ik ging weg, na een jaar klungelen.
Ik kwam terecht bij Pouwels. Hij maakte 2 paar goede schoenen, daarna ging het mis. Het derde paar, bezorgde me een binnenmeniscusontsteking. En daardoor werd mijn Klinefelter ontdekt.
Omdat ik niet kon lopen, maar wel fietsen, ging ik wandelen met de fiets. Van de 8,5 jaar dat ik de hond heb gehad, zeker 6 ,jaar misschien wel meer.
Hij luisterde zo goed naar me dat dit gemakkelijk ging, tot ongeveer 7 weken geleden, toen ging het mis. Hij liep plotseling voor mijn wielen, omdat hij weer even verward was. Ik viel en kneusde mijn hand en arm.
Benji had bij de vorige eigenaren altijd aan de lijn gelopen. Na een week had ik hem van de lijn af. Ik hou niet van dieren aan een lijn. Meestal zijn ze dan ook agressiever.
Hij was een heel leerzame hond, die gehecht was aan zijn baas. Hij liep altijd voor me. Dus hij stak ook zo maar de straat over. Dat kon niet. Wat ik ook probeerde ik kreeg hem niet zover om te blijven staan aan een stoeprand. Op een dag ben ik op mijn knieën gaan zitten en heb hem gezegd, dat het een stoeprand was en dat hij daar niet over heen mocht gaan. Ik stond op en prompt liep hij door. De dag erna was ik al door gelopen, toen ik achter me keek, zag ik hem zitten, aan de rand van de stoep. Ongelofelijk, hij had het begrepen. Een uitzonderlijk slimme hond had ik. Vanaf die dag bleef hij aan elke stoeprand staan. Behalve het laatste jaar. Ik heb hem aan de lijn moeten pakken, soms stopte hij soms niet en dat was te gevaarlijk. Hij wist het af en toe niet meer.
Als we over staken lette hij mee op. Ik heb al eens meegemaakt dat ik wilde oversteken en hij niet. Ik had een vrachtwagen over het hoofd gezien, in gedachten verzonken. Doordat hij bleef staan, bleef ik ook staan en hij redde mijn leven. In de documentaire is goed te zien, hoe hij altijd voor mijn fiets voor uit liep, als of hij de weg voor me vrij maakte, over me waakte, zodat we weer veilig thuis kwamen.
2,5 jaar geleden had hij plotseling hevige pijn. Hij lag in zijn mand en toen ik hem vroeg om te gaan wandelen, kwam hij niet uit zijn mand. De dag er na mee naar de dierenarts. Ze konden niks vinden. Mijn vermoeden gaat uit naar een hersenbloeding, waar hij wel weer goed uitgekomen is, maar vanaf die tijd ging het bergaf. Ging hij steeds achteruit. Vorig jaar kwam er een hartprobleem bij en gaven ze hem maximaal een half jaar. Dat half jaar werd 1,5 jaar. Uiteindelijk is hij daar niet aangestorven, want dat hart zou het nog wel een paar jaar hebben uitgehouden. Hij is gestorven aan een gebrek aan een hondswaardig leven.
Het was een bijzondere hond die mijn leven op de kop zette, die mij veel liefde gaf, liefde die ik thuis nooit had gekregen, liefde kreeg hij ook van mij.
Het is moeilijk om een hond te houden als je zelf vol gebreken zit. Ik heb het volgehouden, het wat het meer als waard. Lijdend aan o.a. chronische vermoeidheid waren sommige wandelingen heel vermoeiend voor mij. Ik ben allergisch voor honden, ook dat weerhield me niet om Benji te blijven houden. Ik denk dat ik me geen hond meer neem. Op de eerste plaats, zo'n hond als Benji krijg ik nooit meer en op de tweede plaats heb ik te veel gebreken.
Foto: Rob Oostwegel. Geplaatst in het NRC, de Limburger en het Limburgs Dagblad in 2005