Huilen
19 september 2006 14:26 Onderwerp:
PersoonlijkIeder keer als ik de site lees van mijn eigen mails over de documentaire moet ik huilen. Ik had nooit gedacht, dat ik met mijn site zoveel zou kunnen betekenen voor een heleboel Klinefelters, maar ook daarbuiten. Ook mensen die geen klinefelter hebben, mailen me, omdat ze zich herkennen in het verhaal.
Ik zit een dubbele reünie te organiseren van mijn lagere schoolklas en de schoolklas van de meisjes van dezelfde leeftijd. Vroeger waren de scholen strikt gescheiden. Veel verhalen gehoord van vooral de meisjes, over de harde hand van die tijd. Als mijn zus beweerd, dat wij kinderen geen slaag kregen, dan heeft ze het mis. Slaag krijgen hoorde bij de tijd, hoorde bij de plek waar ik woonde. Veel kinderen in dat dorp hadden het zelfde lot. Dat lag aan de opvoeding van die ouders, die ook met harde hand werden opgevoed, dat namen ze mee in hun opvoeding, omdat het iedereen deed en omdat ze dachten dat het goed was. Voor een kind met klinefelter was het een zwaar lot. Hij werd geslagen om hem gelijk te maken aan de ander, terwijl hij absoluut niet beter kon. Een grotere onrechtvaardigheid bestaat er niet. De onrechtvaardigheid gaat gewoon door alsof er niks gebeurd is ook mijn zussen hebben gemeend volgens de opvoeding, dat de mond houden over dingen die gebeurd zijn belangrijker zijn dan het welzijn van de medemens, hun eigen ik staat voorop, hun eigen egoïsme.
Onze familie werd altijd uitgemaakt als de heilige familie, omdat we allemaal zo'n bijzondere namen hadden, ik ben trots op mijn naam, zeldzaam in het zuiden van het land in die tijd, we moesten altijd elke dag om zeven uur naar de kerk, nuchter, want anders kon je niet naar de communie gaan. Daarna weer naar huis. voordat de school begon had je al 3 wandelingen er op zitten, dan waren al 3 km afgelegd, dag in dag uit, zeer vermoeiend voor een Klinefelter, dan had ik thuis al de waslijnen in de tuin schoongemaakt, ontdoen van de stof van de mijn, dan had ik al het konijn gevoerd en de kippen water gegeven, elke dag weer of geen weer. Ik viel op school in slaap, niet verwonderlijk, voor een Klinefelter die aan chronische vermoeidheid lijdt, daar werd je voor gepest, jaren lang voor gepest, en waarom, omdat ik ouders had die hun eigen ik belangrijker vonden, de schaamte van het hebben van een kind met een syndroom, was belangrijker,dan het welzijn van hun kind.
De meester die ik belde, die me een bijnam had gegeven op die lagere school verontschuldigde zich, dat doet goed, daar wacht je, daar hoop je op dat je familie die stap ook doet.
Ik, het meest gepeste jongetje van die klas organiseert die reünie. Een overwinning op mezelf. Een stap om te vergeven. Ik zou willen dat mijn familie ook die kracht had.