Gezondheid
Verkouden
16 november 2007 09:45
Ik krijg elk jaar de griepspuit, dat moet, want de Androgel verlaagt de weerstand, staat in de bijsluiter. Maar de griepspuit komt elk jaar een maand te laat. Het is niet de eerste keer dat ik me de griep op loop. Nu ook weer 17 oktober was het weer raak. Deze keer een zeer hevige. Ik lag de zondag daarna met 39 graden koorts in bed. Dat was effe schrikken. Mijn normale temperatuur is 36,5. Een verhoging van 2,5 graad is veel. Daar is voor mij dan een remedie voor. Onder de douche gaan en Paracetamol slikken, om de temperatuur omlaag te krijgen. Dat lukte. de dag erna voelde ik me al weer een stuk beter. De verkoudheid kwam los, en ik dacht dat het nu wel snel zou over zijn. Maar helaas. Er kwam een nieuwe verkoudheid opzetten, waar ik nu nog last van heb. Ondertussen 2 kuren gehad, maar geen enkele werkt afdoende. Ik blijf met een verkoudheid zitten.
Vroeger voor 1971 was ik nooit ziek. Als kind zijnde waren mijn zussen bedekt met zweren, waterpokken als je het mij nu vraagt. Zeer besmettelijk, maar ik had het niet. Ik zie ze nu nog lopen met de nylons over hun hoofd om maar van die zweren af te blijven. Ik had ook noot de griep of zo. Een van mijn bazen meende dat ik simuleerde toen ik in 1973 een leverontsteking kreeg. Hij werd niet door mij, maar door de ziekte controleur van het GAK terecht gewezen. Ik simuleerde niet, dat kon niet, want ik was nog nooit ziek geweest. Na 1971 ging het mis. Van 1971 tot en met 1976 penicilline spuiten gehad, elke maand eentje tegen Jeugdreuma (acute reuma). Dat heeft mijn weerstand gebroken. Nu ben ik uiterst gevoelig voor alles. Er hoeft maar iemand te kuchen en een paar dagen later kuch ik mee. Ik heb geen angst voor de tandarts in die zin dat hij boort of zo, maar ik heb de angst dat ik daar een infectie op loop en dat is niet de eerste keer dat het gebeurt, want die tweede verkoudheid heb ik opgelopen bij de tandarts, daar ben ik namelijk 16 oktober naar toe geweest.
Dadelijk maar eens wat Vicks en rinocans halen, kijken of het daar mee overgaat. Met dampbaden. Natuurlijk de kamille niet vergeten. Als het niet op de chemische toer lukt, moeten we maar de natuurlijke toer gaan proberen. Wat blijft er anders over.
Vroeger voor 1971 was ik nooit ziek. Als kind zijnde waren mijn zussen bedekt met zweren, waterpokken als je het mij nu vraagt. Zeer besmettelijk, maar ik had het niet. Ik zie ze nu nog lopen met de nylons over hun hoofd om maar van die zweren af te blijven. Ik had ook noot de griep of zo. Een van mijn bazen meende dat ik simuleerde toen ik in 1973 een leverontsteking kreeg. Hij werd niet door mij, maar door de ziekte controleur van het GAK terecht gewezen. Ik simuleerde niet, dat kon niet, want ik was nog nooit ziek geweest. Na 1971 ging het mis. Van 1971 tot en met 1976 penicilline spuiten gehad, elke maand eentje tegen Jeugdreuma (acute reuma). Dat heeft mijn weerstand gebroken. Nu ben ik uiterst gevoelig voor alles. Er hoeft maar iemand te kuchen en een paar dagen later kuch ik mee. Ik heb geen angst voor de tandarts in die zin dat hij boort of zo, maar ik heb de angst dat ik daar een infectie op loop en dat is niet de eerste keer dat het gebeurt, want die tweede verkoudheid heb ik opgelopen bij de tandarts, daar ben ik namelijk 16 oktober naar toe geweest.
Dadelijk maar eens wat Vicks en rinocans halen, kijken of het daar mee overgaat. Met dampbaden. Natuurlijk de kamille niet vergeten. Als het niet op de chemische toer lukt, moeten we maar de natuurlijke toer gaan proberen. Wat blijft er anders over.
|
Blaasretentie III
21 mei 2007 16:01
Vandaag was ik op controle voor mijn blaasretentie. De uroloog is overstag, hij ziet nu ook iets in mijn verhaal, dat de blaas retentie is veroorzaakt, door te veel slaag vroeger, een zwakke blaas die door ophouden van plas is ontstaan en onder invloed van testosteron en bepaalde oefeningen is de sluitspier te sterk geworden en heeft de blaas de geest gegeven.
Gisteren zag ik op de Duitse TV "Ratgeber Gesundheit" Daar in hadden ze het over vrouwen die het tegenovergestelde hadden. Met bepaalde oefeningen, kon je de spieren weer sterken. Laat nu enkel van die oefeningen overeenkomen met de oefeningen die ik heb moeten doen om mijn bovenspieren van mijn been sterker te maken in verband met een probleem in de knie. Bovendien is roeien ook een manier om die spieren te sterken en dat doe ik ook. En dat speelt zich tegelijkertijd af met de toediening van testosteron, want een ontsteking in mijn binnenmeniscus leidde tot de ontdekking van het Syndroom van Klinefelter bij mij. De Uroloog zei ook dat het plotseling verminderen van testosteron zoals ik dat gedaan heb kan leiden tot hartkloppingen.
Het was dus een leerrijk bezoekje aan mijn uroloog.
Hij stelde me voor om een pacemaker bij me in te brengen om de blaas langs elektronische weg te stimuleren. Aan mijn lichaam geen mes, voorlopig was mijn antwoord. Ik heb geen problemen met het katheteriseren. Ik ben een mens die nooit op vakantie gaat, en er zijn wel mensen die problemen maken over de katheter, maar bij de meeste is het geen probleem. Dus zolang ik het zelf kan hoef ik geen pacemaker.
Gisteren zag ik op de Duitse TV "Ratgeber Gesundheit" Daar in hadden ze het over vrouwen die het tegenovergestelde hadden. Met bepaalde oefeningen, kon je de spieren weer sterken. Laat nu enkel van die oefeningen overeenkomen met de oefeningen die ik heb moeten doen om mijn bovenspieren van mijn been sterker te maken in verband met een probleem in de knie. Bovendien is roeien ook een manier om die spieren te sterken en dat doe ik ook. En dat speelt zich tegelijkertijd af met de toediening van testosteron, want een ontsteking in mijn binnenmeniscus leidde tot de ontdekking van het Syndroom van Klinefelter bij mij. De Uroloog zei ook dat het plotseling verminderen van testosteron zoals ik dat gedaan heb kan leiden tot hartkloppingen.
Het was dus een leerrijk bezoekje aan mijn uroloog.
Hij stelde me voor om een pacemaker bij me in te brengen om de blaas langs elektronische weg te stimuleren. Aan mijn lichaam geen mes, voorlopig was mijn antwoord. Ik heb geen problemen met het katheteriseren. Ik ben een mens die nooit op vakantie gaat, en er zijn wel mensen die problemen maken over de katheter, maar bij de meeste is het geen probleem. Dus zolang ik het zelf kan hoef ik geen pacemaker.
Sporten
09 februari 2007 00:04
Toen ik hoorde dat ik een Klinefelter was, bij mijn specialist en ook hoorde, dat ik ernstige bot-ontkalking had, was het eerste wat ze me zeiden, ik moest meer gaan bewegen. Ik heb mijn roeimachine weer in elkaar gezet en ben gaan roeien, en ik roei nog steeds. Ik heb nu een rusthartslag van 56 en ik ben een beetje afgevallen, heb ook heel wat spieren erbij gekregen, ook dank zij de testosteron.
Waarom dit stukje.
Dinsdag was ik bij iemand die zich een hometrainer gekocht had. Hij had hem al gebruikt en zei. Dat is wel vermoeiend. En dat had ik wel van meer mensen gehoord, ook Klinefelters, die krijgen gezegd, je moet meer gaan bewegen. Als ik na 5500 meter roeien van de roeimachine afkom, daar doe ik 31 minuten over, ben ik fit, voel me als herboren. Wat is dan het verschil.
Als je begint, dan moet je rustig beginnen. Ik ben begonnen met 250 meter. Je kunt ook beginnen met 5 minuten, een week 5 minuten op 70 % van je maximale hartslag. De week daarna een minuut erbij, dat doe je dan een hele week, d.w.z.. 6 dagen, een Klinefelter 5 dagen. Dat hou je vol tot je op 30 minuten zit elke week 1 minuut erbij. Daarna ga je de kracht (weerstand) groter maken. Bij mijn concept II is dat gemakkelijk, daar zit een schuif op, waardoor je meer of minder lucht er in laat. Meer lucht, hoe zwaarder het roeien. ik zit nu op 7 van de 10.
Maar het allerbelangrijkste is dat je gecontroleerd sport, dus altijd met een hartslagmeter. Ik zelf heb een Polar F5 klokje, die begint te piepen als mijn hart te snel gaat, maar ook als het hart te langzaam gaat.
Onderstaande tabel is heel belangrijk. als je je daar aanhoud, dan stap je, net zo als ik fit, van de sportmachine af, welke dat dit ook is. Maar als je stopt met je exercitie , sta niet meteen op, maar laat je hart eerst tot rust komen, 60 % van je maximale hartslag (220 - je leeftijd is je maximale hartslag). En ga dan weer verder met alle daagse dingen. Och ja, ik roei altijd voor mijn ontbijt.
En als je het rustig opbouwt, kijk je weer uit naar de volgende dag, en verheug je je weer op dat half uurtje sporten. Ik zelf roei altijd tussen de 70 - 80 % de nummer 3 in de tabel.
Waarom dit stukje.
Dinsdag was ik bij iemand die zich een hometrainer gekocht had. Hij had hem al gebruikt en zei. Dat is wel vermoeiend. En dat had ik wel van meer mensen gehoord, ook Klinefelters, die krijgen gezegd, je moet meer gaan bewegen. Als ik na 5500 meter roeien van de roeimachine afkom, daar doe ik 31 minuten over, ben ik fit, voel me als herboren. Wat is dan het verschil.
Als je begint, dan moet je rustig beginnen. Ik ben begonnen met 250 meter. Je kunt ook beginnen met 5 minuten, een week 5 minuten op 70 % van je maximale hartslag. De week daarna een minuut erbij, dat doe je dan een hele week, d.w.z.. 6 dagen, een Klinefelter 5 dagen. Dat hou je vol tot je op 30 minuten zit elke week 1 minuut erbij. Daarna ga je de kracht (weerstand) groter maken. Bij mijn concept II is dat gemakkelijk, daar zit een schuif op, waardoor je meer of minder lucht er in laat. Meer lucht, hoe zwaarder het roeien. ik zit nu op 7 van de 10.
Maar het allerbelangrijkste is dat je gecontroleerd sport, dus altijd met een hartslagmeter. Ik zelf heb een Polar F5 klokje, die begint te piepen als mijn hart te snel gaat, maar ook als het hart te langzaam gaat.
Onderstaande tabel is heel belangrijk. als je je daar aanhoud, dan stap je, net zo als ik fit, van de sportmachine af, welke dat dit ook is. Maar als je stopt met je exercitie , sta niet meteen op, maar laat je hart eerst tot rust komen, 60 % van je maximale hartslag (220 - je leeftijd is je maximale hartslag). En ga dan weer verder met alle daagse dingen. Och ja, ik roei altijd voor mijn ontbijt.
En als je het rustig opbouwt, kijk je weer uit naar de volgende dag, en verheug je je weer op dat half uurtje sporten. Ik zelf roei altijd tussen de 70 - 80 % de nummer 3 in de tabel.
Open been
27 januari 2007 00:29
Ik heb ook in de zomer altijd van die blaasjes op het onderbeen en afgelopen jaar een hele grote net alsof ik me verbrand had. Eerst dacht ik nog dat het gordelroos was, maar dat kon het niet zijn, het jeukte wel, maar het deed geen pijn en bij gordelroos doet het hevig pijn. Blijkbaar hoort ook dit bij het syndroom van Klinefelter.
Ik had ook altijd scheurtjes tussenmijn tenen. Ik wis nooit war het vandaan kwam, dacht altijd door een te droge huid, maar het waren diepe wondjes. Ok heb er altijd veel pijn aan gehad. Speurend op internet, schijnt dit ook Klinefelter te zijn. Langzaam vallen alle puzzelstukje in elkaar, zelf na 4 jaar van de ontdekking dat ik een Klinefelter ben.
Let wel de foto is een voorbeeld het is niet mijn been, maar in mijn jeugd ongeveer 8 of 9 jaar oud, heb ik wel een wond gehad die hierop leek, was wel wat kleiner.
Blaasretentie II
15 januari 2007 15:31
Vandaag moest ik teruggaan naar de verpleegkundige die me vorige week de blaasdruk had gemeten en het katheteriseren had aangeleerd. Hoe gaat het er mee, vroeg ze. Prima zei ik, beter dan ik verwacht had. Je moet er even overheen stappen en dan lukt het wel. Dat is zeker zei ze, dat er overheen stappen. Ik zei haar dat ze me te weinig katheters had meegegeven. Eerst probeerde ze zich er nog uit te praten, met dat was genoeg tot maandag, maar toen ik haar eventjes voor rekende dat dat niet het geval was, zei ze: dat gaat van onze voorraad af. Het is toch niet te filmen. Hun voorraad is belangrijker dan het welzijn van de patiënt. Ik heb dat probleem al eens eerder gehad met de persvoorlichter van het Atrium in Heerlen. Die had het ook steeds er over, toen ik hem vroeg: waarom kunnen in patiënten niet mailen met hun specialist of de poli. Dat was niet in hun belang. Ik floot hem terug. In een ziekenhuis staat het belang van de patiënt voorop en dan komt pas het belang van de specialist. Er valt nog heel wat te verbeteren in het Atrium MC in Heerlen. Vooral de mentaliteit moet om.
Leidt te veel aan testosteron naar blaasretentie?
06 januari 2007 23:32
Toen ik de uroloog de volgende theorie vertelde werd ik uitgelachen. Ik vroeg hem of de blaasretentie te maken had met een te strakke sluitspier, die strakker was geworden door het gebruik van testosteron, te veel testosteron. In eerste instantie heb ik pleisters gehad 6 mg. veel te veel. ik had toen al problemen met plassen. Toen ik overstapte op de gel, 5 mg werd het plassen iets beter, maar na verloop van tijd werd het steeds slechter. Mijn blaas is 52 jaar gewend geweest aan een slappe spier. daar is de sterkte van de blaas op gebaseerd geweest. Nu krijg ik testosteron en de spieren worden sterker, ook de sluitspier. Ik las op Internet onderstaand berichtje die mijn theorie bevestigd.
Ik heb al sinds mijn jeugd blaasretentie en reflux, omdat mijn sluitspieren veel te strak staan. Om die reden, en om de reden dat ik steeds ontstekingen had, heb ik een stoma en een blaasvergroting gekregen. Van de blaasontstekingen heb ik echter nog steeds last...
Groetjes
Sa
Ik heb al sinds mijn jeugd blaasretentie en reflux, omdat mijn sluitspieren veel te strak staan. Om die reden, en om de reden dat ik steeds ontstekingen had, heb ik een stoma en een blaasvergroting gekregen. Van de blaasontstekingen heb ik echter nog steeds last...
Groetjes
Sa