Dagboek

2008

Hulpmiddelen.

Steunkousen

Een van de problemen die een Klinefelter kan krijgen, zijn spataderen. Ik had er last van zolang ik me kan herinneren, maar sinds Testosteron kreeg is het steeds erger geworden. Geklaagd heb ik al vanaf de eerste dag, dat ik bij mijn specialist ben, maar men deed er niks aan.
Op 10 september 2007 moest ik mijn hond Benji laten inslapen. Je beweegt minder en de spataderen werden steeds erger. Toen was er dat wondje op mijn been wat alweer niet dicht wilde gaan. Ik ging naar mijn huisarts en ze gaf me een zalfje, voor mijn wondje. Ze constateerde dat ik flinke dikke benen had. Je hebt spataderen zei ze. Dat weet ik, maar niemand doet er iets aan. Dan kom over 3 weken terug, eerst moet je wondje genezen.
Thuis gekomen, ben ik eens op internet gaan kijken wat het beste was tegen spataderen. Bewegen, lopen fietsen. Naar daar ging ik dan. Ik zat allang te twijfelen, of ik een nieuwe hond wilde of niet, maar nu moest het er toch maar van komen. De knoop doorgehakt en een nieuwe hond gepakt. Fuchur (uitspreken als foechoer) heb ik hem genoemd. De geluksdraak uit de film "Die Undendliche Geschichte" En ik moet zeggen het is een schot in de roos. Lopen was zo pijnlijk dat ik toen die 3 weken om was snel terug ging naar mijn huisarts voor die steunkousen. Sinds vorige week draag ik ze en ik moet zeggen, de pijn in de benen is weg. Ik loop ook wat steviger en de pijn in mijn knie is ook minder. Allemaal positief. Negatief is dat je maar 1 paar krijgt, Dat het aantrekken volgens hun methode niet werkt, dus doe ik dat maar op mijn manier en dan gaat het wel. Mijn voeten moeten er nog aan wennen, maar ik denk dat dit ook wel komt. Mijn schoenen zijn te klein, maar ik krijg aangepaste schoenen, want daar was ik ook voor gegaan. De orthopedische schoenmaker heeft me door gestuurd naar een revalidatie arts. we zien wel wat dit weer brengt. Jammer was wel, dat ook de orthopedische schoenmaker niet wist wat Klinefelter is. gelukkig heb ik een film, die ze kunnen bekijken. En welke Klinefelter heeft dat, nietwaar.

1 jaar Katheteriseren

Vandaag is het een jaar geleden dat ik te horen kreeg dat ik blaasretentie hebben geconstateerd. Waar ik zo tegen op keek is automatisme geworden. Alleen de angst voor het reizen. Dat zit er wel in. Zonder katheters komen te zitten, je rugzakje ergens vergeten, of gestolen worden, ik moet er niet aan denken. Het brengt wel veel rompslomp, maar het kan niet anders. Handen wassen, handen wassen en nog eens handen wassen. Cranberry sap drinken om alles van binnen schoon te houden. Zuur is dat ontzettend zuur. Vitamine C 500 mg per dag en dan nog verkouden worden met al die vitamine C.

De blaasinhoud is weer normaal. Ik voel zelfs druk bij 500 cc, Maar de blaas is nog steeds niet sterk genoeg om door de sluitspier te gaan, De hoop dat het goed komt heb ik opgegeven. Maar ik kan er mee leven en daar gaat het toch om, nietwaar.