Als ik met de hond ga wandelen

12 november 2009 14:38 Opgeslagen in: Persoonlijk

Als ik met de hond ga wandelen, kan ik mijn gedachten laten gaan, de IPhone in mijn oren en een muziekje van het Vaalser mannenkoor. Vaals de stad van mijn voorouders. Waar ik nog een heel lieve oud oom heb wonen. Gisteren was ik van alles aan het opruimen, af en toe moet je dat doen. Ik vond bank afschriften van een 20 tot 30 jaar geleden. Je weet vaak niet wat je allemaal bewaard. Ik begon er door te bladeren. De lening van B. Savelsbergh kwam voorbij, die maar mondjes maat werd terug betaald. Steeds onderdelen gehaald voor het maken van hun auto's, de cheque betalingen aan autobedrijf Kerres komen voorbij. Bijdrage cadeau Micha 127 gulden zie ik voorbij komen, kinderzitje L.Crutzen 237 gulden. Zomaar enkele bedragen. In die tijd had ik een uitkering van de sociale dienst 577 gulden voor 10 werkdagen (2 weken) dus zeg maar 1200 gulden in de maand ik had net op de Mavo de Lichtenberg gewerkt, waardoor mijn uitkering ietsjes hoger uitviel dan normaal, ik had namelijk een WWV uitkering en geen bijstand, want die was een stuk lager. Van dat geld ging elke maand 400 gulden naar mijn moeder, voor het eten. Toen ik in 1985 zelfstandig ging wonen, was ik minder kwijt. 200 gulden voor de huur en 200, gulden voor het eten had ik niet nodig in die tijd. Ook toen ik in de bijstand zat betaalde ik 400 gulden aan mijn moeder, het was nu eenmaal zo gegroeid vond ze. Ik ging nooit op stap, de testosteron, het jachtinstinct was niet aanwezig. dus de rest spaarde ik, of gaf het uit aan mijn auto. Waar ik met mijn moeder dan mee ging winkelen en waar ik dan nooit een vergoeding voor kreeg. Wel tante Maria, die gaf me altijd geld als ik haar ergens naar toe bracht. Er waren nog mensen met fatsoen in de familie van mijn moeder.
En dan heb ik het nog niet over al die dingen die ik van de EK Meubelbeurs heb meegesleept, gratis natuurlijk, voor mijn "geliefde" familie. Duitse kasten, ik den dat iedereen wel iets van mij thuis heeft staan. Veronica kreeg van mij ooit een zonnescherm. wel eentje met een waarde van 2000 gulden, gratis natuurlijk. Magda en Ben glas in lood ramen. Ook voor nop. En als ze op vakantie gingen brachten ze de hond, zodat ik daar mee kon gaan wandelen. En dan had je nog het verhaal van die mooie grote tafel. Die had ik voor mij meegenomen en op de zolder gezet, want ik was spullen aan het verzamelen, voor de dag dat ik op mij zelf zou gaan wonen. Opeens was hij weg, gestolen door dievegge Felicita's die hem zonder te vragen mee nam. Altijd voor mij menen te moeten denken, als of ik daartoe niet instaat was.Maar zij wisten dat ik een syndroom heb. Gestudeerd en niet weten wat het woord betekend.
En dan al dat porselein, die blauwe en roze kopjes, echt antiek. Vloerkleden geknoopt, samen met mijn moeder. Uren achtereen. Het huis onderhouden, een keuken verbouwd kastjes gemaakt en verzameld op de meubelbeurs. En zo kan ik nog wel een bladzijde volschrijven, Maar ze weten zelf wel, wat ik allemaal meegesleept en gedaan heb. Ik wou eens weten wie dat gereedschap van mij gestolen heeft. Het tuingereedschap weet ik wel, dat ging Ben halen voor mijn vader toen hij kwam te overlijden. Maar waar is mijn gereedschapskist met Engelse sleutels en die doppenset met Engelse maten gebleven en het las-apparaat. Zal wel in Grave staan, want daar was er al een geil op toen mijn vader stierf.
En dan krijg je het testament in handen, je bent onterfd. Met als klap op de vuurpijl: ik krijg de klok niet. Iemand die onterfd is krijgt sowieso geen goederen, dus waarom vermelden in het testament. Dat zijn sadistische neigingen, slaan omdat je het leuk vind.
Vanavond vroeg me iemand hoe het met me ging, Prima zei ik. Het is hun geweten wat knaagt, niet het mijne, maar ik ben bang dat zulke mensen geen geweten hebben. Eerst verzwijgen ze je dat je een handicap hebt, en dan zijn ze kwaad omdat ik een site begin, bij gebrek aan een gesprek met mijn moeder. Gewetenloze mensen hebben blijkbaar geen idee wat het is om het met 51 jaar te moeten verwerken. Maar goed laat ik er over ophouden.Ik moest het gewoon weer even kwijt, parkeren op mijn internetsite, zodat het uit mijn gedachten verdwenen is. Geleerd bij het Riagg en geloof me het werkt, tenminste bij mij is dat zo.

Hieronder nog enkele foto's anders menen ze ook nog dat ik weer fabels zit te vertellen.

Wammes op mijn bed.

De kast van Veronica

De verbouwing van de keuken.