sep. 2009

Het gezin weer terug

30 september 2009 21:59 Opgeslagen in: Persoonlijk

Voor de mensen die de RSS bookmark hebben, het volgende
ik heb het "Gezin" weer teruggezet. Het blijft nog zeker een half jaar, want dan mag ik pas aanspraak maken op mijn legitieme deel, dat is 1/14 van wat er nog is. In dat halve jaar kunnen de executeurs van de erfenis alles verdonkeremanen, en na een half jaar is 1/14 deel van 0 is 0, of was de reden van het jaar een totaal andere. Ik denk het wel, het had alleen er mee te maken met het enige wat mijn moeder het beste kon van alles SLAAN.
Maandag j.l kreeg ik het testament van mijn moeder. De moeder waarvan ik zij dat ze er op los sloeg. Gelukkig leefde mijn schoolvriendje nog en kon hij dit bevestigen. En nu wordt het bevestigd door mijn moeder in haar testament. Het is een verhaal van het slaan van een zoon die niet doet wat zij beveelt. Die haar in "diskrediet" brengt en zoals dat vroeger ook ging, was er geen overleg, er was alleen maar de harde hand van mijn moeder. Zelfs de harde hand van mijn vader werd gestuurd door de harde hand van mijn moeder. Het was tijdens haar leven zo en naar haar dood is het niet anders. Ik heb er een pagina aan gewijd, die je hier kunt lezen.

Overleden

18 september 2009 11:00 Opgeslagen in: Persoonlijk

Wie weet is dat zoiets als het licht dat schijnt op die bloem die in het donker staat en die verlicht in de morgendauw grijpt naar dat stukje leven.

Op het moment dat ik dit schrijf begint de begrafenis. Hieruit kun je opmaken dat ik er niet naar toe ben gegaan. Zondag 13 september kreeg ik een mail gestuurd. Een heel summiere tekst in slecht Nederlands. Ik bel een vriend van me op en die las ik de tekst voor. Haalt hier iemand een grap met je uit, vroeg hij. Nee, dat kan ik me niet voorstellen, maar toen ik de telefoon op de hoorn had gelegd, kwamen er toch twijfels. Dan maar even Firenschat op bellen, en die bevestigde, dat mijn moeder inderdaad overleden was. In mail stond wel dat ze vrijdag begraven werd, maar waar dat ze begraven werd stond er niet in. Het kon zo in Klimmen zijn, daar zijn meer familieleden van haar begraven. Een overlijdensbrief heb ik niet gekregen. Blijkbaar hebben hoog opgeleide mensen minder fatsoen dan mensen met alleen lagere school. Die ontdekking deed ik al op de dag dat mijn vader overleed. Na die begrafenis, had ik besloten niet meer na de begrafenis van mijn moeder te gaan.
Mijn vader stierf op 8 maart 2002. Mijn Klinefelter ontdek ik op 31 oktober 2002. Dus op 8 maart wist ik van niks. En toch werd ik volkomen genegeerd. Ik was de ruzie niet begonnen en ik heb ook geen ruzie gemaakt. Er waren 3 incidenten geweest. En nog een heleboel gebeurtenissen uit de tijd thuis, die mens onwaardig zijn.
Laat ik dan de 3 incidenten opnoemen.
In 1988 wordt ter gelegenheid van het 40 jarig huwelijk een boek samengesteld, waar ik het leeuwendeel aan bijdraag. Ik moet er bij zeggen dat wat zij me op droegen, daar had ik niet aan voldaan, van de ander kant is het wel zo, dat wat ik gemaakt had in het boek werd geplaatst. Toen ik in het boek keek naar het overzicht van de namen, die een bijdrage hadden gedaan aan het boek, stond mijn naam er niet bij. Kijk als je het er niet mee eens bent dat mijn bijdrage niet de wensen vervult dan zet je ze niet in het boek. Zet je de bijdrage wel in het boek, dan hoort mijn naam er bij te staan. Zo simpel als maar wat. Maar hun eigen ik denken is belangrijker.
Het tweede incident, was dat mijn zus me op een zondagmorgen het huis uit zette, omdat ik haar eigen woorden gebruikte, toen ze iets van me wilde. Dat kon niet. Ik was de dienstverlener en die dienstverlener moet altijd aan het gezag gehoorzamen. Je zou ook het woordje slaaf kunnen gebruiken in plaats van dienstverlener.
Het derde incident, was niets anders, dat ik een excuus wilde hebben van deze 2 gebeurtenissen, op het moment dat ik een uitnodiging kreeg voor mee te helpen aan het 50 tig jarig huwelijk. Die excuses kreeg ik niet, raakte daarvan zwaar overspannen, pleegde bijna zelfmoord en nam emotioneel afscheid van ons gezin.

En daarna ontdek ik dat ik een geboorteafwijking heb, die iedereen wist behalve ik. En als je het boek de "Passievrucht" gelezen hebt, kun je lezen, dat ik niet de eerste was die dat overkwam.
Dus ik begrijp tot op de dag van vandaag niet waarom men kwaad is op mij. Ik zou de persoon zijn, die kwaad moet zij en ik ben het niet. Waarom ga je dan niet naar de begrafenis, zou je dan kunnen zeggen. Een masochist die aan zelfkastijding, doet ben ik niet.

Bij het overlijden van mijn moeder houd het gezin op te bestaan. Het zal uit elkaar vallen in de groepen zoals men sliep bij ons thuis in de Maarstraat. Magda en Cecilia sliepen op een kamer, maar hadden altijd oorlog met elkaar, dus dat komt nooit meer goed, die gaan alleen verder. Ignace sliep alleen, en zal hierna alleen verder gaan, misschien komt hij nog een enkele keer mijn zijn 3 zussen, maar dat zal heel zeldzaam zijn. De 3 zussen die zullen samen blijven Veronica, Liduina en Felicitas trokken toen ze kind waren met elkaar op en dat zal ook zo blijven. Cecilia, had vroeger met iedereen ruzie, dat was niet alleen zo met Magda. Dat was de streber in de familie. Dat waren we allemaal, min of meer, maar zij schoot daar ver boven uit. Ze heeft menigeen binnen dat gezin een loer gelegd om haar doel te bereiken of haar invloed te vergroten.
En ik, ik heb er nooit bij gehoord. Ik heb wel een tijd lang de illusie gehad, zeker in de tijd dat ik nog thuis woonde, maar eenmal de grote wereld in, kwam ik er achter, dat ik op de verkeerde plek zat en de gevoelens van toen zijn uit gekomen. Wie weet, als nu iedereen terugvalt op zich zelf. Uit de bekrompen wereld van dat gezin stapt en de moed heeft, om te erkennen dat ook andere mensen een mening mogen hebben, vooral mensen met een handicap. Wie weet is dat zoiets als het licht dat schijnt op die bloem die in het donker staat en die verlicht in de morgendauw grijpt naar dat stukje leven.