Persoonlijk

Als ik met de hond ga wandelen

12 november 2009 14:38

Als ik met de hond ga wandelen, kan ik mijn gedachten laten gaan, de IPhone in mijn oren en een muziekje van het Vaalser mannenkoor. Vaals de stad van mijn voorouders. Waar ik nog een heel lieve oud oom heb wonen. Gisteren was ik van alles aan het opruimen, af en toe moet je dat doen. Ik vond bank afschriften van een 20 tot 30 jaar geleden. Je weet vaak niet wat je allemaal bewaard. Ik begon er door te bladeren. De lening van B. Savelsbergh kwam voorbij, die maar mondjes maat werd terug betaald. Steeds onderdelen gehaald voor het maken van hun auto's, de cheque betalingen aan autobedrijf Kerres komen voorbij. Bijdrage cadeau Micha 127 gulden zie ik voorbij komen, kinderzitje L.Crutzen 237 gulden. Zomaar enkele bedragen. In die tijd had ik een uitkering van de sociale dienst 577 gulden voor 10 werkdagen (2 weken) dus zeg maar 1200 gulden in de maand ik had net op de Mavo de Lichtenberg gewerkt, waardoor mijn uitkering ietsjes hoger uitviel dan normaal, ik had namelijk een WWV uitkering en geen bijstand, want die was een stuk lager. Van dat geld ging elke maand 400 gulden naar mijn moeder, voor het eten. Toen ik in 1985 zelfstandig ging wonen, was ik minder kwijt. 200 gulden voor de huur en 200, gulden voor het eten had ik niet nodig in die tijd. Ook toen ik in de bijstand zat betaalde ik 400 gulden aan mijn moeder, het was nu eenmaal zo gegroeid vond ze. Ik ging nooit op stap, de testosteron, het jachtinstinct was niet aanwezig. dus de rest spaarde ik, of gaf het uit aan mijn auto. Waar ik met mijn moeder dan mee ging winkelen en waar ik dan nooit een vergoeding voor kreeg. Wel tante Maria, die gaf me altijd geld als ik haar ergens naar toe bracht. Er waren nog mensen met fatsoen in de familie van mijn moeder.
En dan heb ik het nog niet over al die dingen die ik van de EK Meubelbeurs heb meegesleept, gratis natuurlijk, voor mijn "geliefde" familie. Duitse kasten, ik den dat iedereen wel iets van mij thuis heeft staan. Veronica kreeg van mij ooit een zonnescherm. wel eentje met een waarde van 2000 gulden, gratis natuurlijk. Magda en Ben glas in lood ramen. Ook voor nop. En als ze op vakantie gingen brachten ze de hond, zodat ik daar mee kon gaan wandelen. En dan had je nog het verhaal van die mooie grote tafel. Die had ik voor mij meegenomen en op de zolder gezet, want ik was spullen aan het verzamelen, voor de dag dat ik op mij zelf zou gaan wonen. Opeens was hij weg, gestolen door dievegge Felicita's die hem zonder te vragen mee nam. Altijd voor mij menen te moeten denken, als of ik daartoe niet instaat was.Maar zij wisten dat ik een syndroom heb. Gestudeerd en niet weten wat het woord betekend.
En dan al dat porselein, die blauwe en roze kopjes, echt antiek. Vloerkleden geknoopt, samen met mijn moeder. Uren achtereen. Het huis onderhouden, een keuken verbouwd kastjes gemaakt en verzameld op de meubelbeurs. En zo kan ik nog wel een bladzijde volschrijven, Maar ze weten zelf wel, wat ik allemaal meegesleept en gedaan heb. Ik wou eens weten wie dat gereedschap van mij gestolen heeft. Het tuingereedschap weet ik wel, dat ging Ben halen voor mijn vader toen hij kwam te overlijden. Maar waar is mijn gereedschapskist met Engelse sleutels en die doppenset met Engelse maten gebleven en het las-apparaat. Zal wel in Grave staan, want daar was er al een geil op toen mijn vader stierf.
En dan krijg je het testament in handen, je bent onterfd. Met als klap op de vuurpijl: ik krijg de klok niet. Iemand die onterfd is krijgt sowieso geen goederen, dus waarom vermelden in het testament. Dat zijn sadistische neigingen, slaan omdat je het leuk vind.
Vanavond vroeg me iemand hoe het met me ging, Prima zei ik. Het is hun geweten wat knaagt, niet het mijne, maar ik ben bang dat zulke mensen geen geweten hebben. Eerst verzwijgen ze je dat je een handicap hebt, en dan zijn ze kwaad omdat ik een site begin, bij gebrek aan een gesprek met mijn moeder. Gewetenloze mensen hebben blijkbaar geen idee wat het is om het met 51 jaar te moeten verwerken. Maar goed laat ik er over ophouden.Ik moest het gewoon weer even kwijt, parkeren op mijn internetsite, zodat het uit mijn gedachten verdwenen is. Geleerd bij het Riagg en geloof me het werkt, tenminste bij mij is dat zo.

Hieronder nog enkele foto's anders menen ze ook nog dat ik weer fabels zit te vertellen.

Wammes op mijn bed.

De kast van Veronica

De verbouwing van de keuken.

Het gezin weer terug

30 september 2009 21:59

Voor de mensen die de RSS bookmark hebben, het volgende
ik heb het "Gezin" weer teruggezet. Het blijft nog zeker een half jaar, want dan mag ik pas aanspraak maken op mijn legitieme deel, dat is 1/14 van wat er nog is. In dat halve jaar kunnen de executeurs van de erfenis alles verdonkeremanen, en na een half jaar is 1/14 deel van 0 is 0, of was de reden van het jaar een totaal andere. Ik denk het wel, het had alleen er mee te maken met het enige wat mijn moeder het beste kon van alles SLAAN.
Maandag j.l kreeg ik het testament van mijn moeder. De moeder waarvan ik zij dat ze er op los sloeg. Gelukkig leefde mijn schoolvriendje nog en kon hij dit bevestigen. En nu wordt het bevestigd door mijn moeder in haar testament. Het is een verhaal van het slaan van een zoon die niet doet wat zij beveelt. Die haar in "diskrediet" brengt en zoals dat vroeger ook ging, was er geen overleg, er was alleen maar de harde hand van mijn moeder. Zelfs de harde hand van mijn vader werd gestuurd door de harde hand van mijn moeder. Het was tijdens haar leven zo en naar haar dood is het niet anders. Ik heb er een pagina aan gewijd, die je hier kunt lezen.

Overleden

18 september 2009 11:00

Wie weet is dat zoiets als het licht dat schijnt op die bloem die in het donker staat en die verlicht in de morgendauw grijpt naar dat stukje leven.

Op het moment dat ik dit schrijf begint de begrafenis. Hieruit kun je opmaken dat ik er niet naar toe ben gegaan. Zondag 13 september kreeg ik een mail gestuurd. Een heel summiere tekst in slecht Nederlands. Ik bel een vriend van me op en die las ik de tekst voor. Haalt hier iemand een grap met je uit, vroeg hij. Nee, dat kan ik me niet voorstellen, maar toen ik de telefoon op de hoorn had gelegd, kwamen er toch twijfels. Dan maar even Firenschat op bellen, en die bevestigde, dat mijn moeder inderdaad overleden was. In mail stond wel dat ze vrijdag begraven werd, maar waar dat ze begraven werd stond er niet in. Het kon zo in Klimmen zijn, daar zijn meer familieleden van haar begraven. Een overlijdensbrief heb ik niet gekregen. Blijkbaar hebben hoog opgeleide mensen minder fatsoen dan mensen met alleen lagere school. Die ontdekking deed ik al op de dag dat mijn vader overleed. Na die begrafenis, had ik besloten niet meer na de begrafenis van mijn moeder te gaan.
Mijn vader stierf op 8 maart 2002. Mijn Klinefelter ontdek ik op 31 oktober 2002. Dus op 8 maart wist ik van niks. En toch werd ik volkomen genegeerd. Ik was de ruzie niet begonnen en ik heb ook geen ruzie gemaakt. Er waren 3 incidenten geweest. En nog een heleboel gebeurtenissen uit de tijd thuis, die mens onwaardig zijn.
Laat ik dan de 3 incidenten opnoemen.
In 1988 wordt ter gelegenheid van het 40 jarig huwelijk een boek samengesteld, waar ik het leeuwendeel aan bijdraag. Ik moet er bij zeggen dat wat zij me op droegen, daar had ik niet aan voldaan, van de ander kant is het wel zo, dat wat ik gemaakt had in het boek werd geplaatst. Toen ik in het boek keek naar het overzicht van de namen, die een bijdrage hadden gedaan aan het boek, stond mijn naam er niet bij. Kijk als je het er niet mee eens bent dat mijn bijdrage niet de wensen vervult dan zet je ze niet in het boek. Zet je de bijdrage wel in het boek, dan hoort mijn naam er bij te staan. Zo simpel als maar wat. Maar hun eigen ik denken is belangrijker.
Het tweede incident, was dat mijn zus me op een zondagmorgen het huis uit zette, omdat ik haar eigen woorden gebruikte, toen ze iets van me wilde. Dat kon niet. Ik was de dienstverlener en die dienstverlener moet altijd aan het gezag gehoorzamen. Je zou ook het woordje slaaf kunnen gebruiken in plaats van dienstverlener.
Het derde incident, was niets anders, dat ik een excuus wilde hebben van deze 2 gebeurtenissen, op het moment dat ik een uitnodiging kreeg voor mee te helpen aan het 50 tig jarig huwelijk. Die excuses kreeg ik niet, raakte daarvan zwaar overspannen, pleegde bijna zelfmoord en nam emotioneel afscheid van ons gezin.

En daarna ontdek ik dat ik een geboorteafwijking heb, die iedereen wist behalve ik. En als je het boek de "Passievrucht" gelezen hebt, kun je lezen, dat ik niet de eerste was die dat overkwam.
Dus ik begrijp tot op de dag van vandaag niet waarom men kwaad is op mij. Ik zou de persoon zijn, die kwaad moet zij en ik ben het niet. Waarom ga je dan niet naar de begrafenis, zou je dan kunnen zeggen. Een masochist die aan zelfkastijding, doet ben ik niet.

Bij het overlijden van mijn moeder houd het gezin op te bestaan. Het zal uit elkaar vallen in de groepen zoals men sliep bij ons thuis in de Maarstraat. Magda en Cecilia sliepen op een kamer, maar hadden altijd oorlog met elkaar, dus dat komt nooit meer goed, die gaan alleen verder. Ignace sliep alleen, en zal hierna alleen verder gaan, misschien komt hij nog een enkele keer mijn zijn 3 zussen, maar dat zal heel zeldzaam zijn. De 3 zussen die zullen samen blijven Veronica, Liduina en Felicitas trokken toen ze kind waren met elkaar op en dat zal ook zo blijven. Cecilia, had vroeger met iedereen ruzie, dat was niet alleen zo met Magda. Dat was de streber in de familie. Dat waren we allemaal, min of meer, maar zij schoot daar ver boven uit. Ze heeft menigeen binnen dat gezin een loer gelegd om haar doel te bereiken of haar invloed te vergroten.
En ik, ik heb er nooit bij gehoord. Ik heb wel een tijd lang de illusie gehad, zeker in de tijd dat ik nog thuis woonde, maar eenmal de grote wereld in, kwam ik er achter, dat ik op de verkeerde plek zat en de gevoelens van toen zijn uit gekomen. Wie weet, als nu iedereen terugvalt op zich zelf. Uit de bekrompen wereld van dat gezin stapt en de moed heeft, om te erkennen dat ook andere mensen een mening mogen hebben, vooral mensen met een handicap. Wie weet is dat zoiets als het licht dat schijnt op die bloem die in het donker staat en die verlicht in de morgendauw grijpt naar dat stukje leven.

Wat zou jij doen?

14 juli 2009 13:24

2 Weken geleden krijg ik last van een voor tand. Dan bel je de tandarts op en die zit in de Vlotstraat, de beste die ik ooit gehad heb in de 58 jaar dat ik hier rondloop, maar dit terzijde, ze maakt een foto en deelt me mee, dat ik de tand ontstoken heb. Ze legt me uit wat er aan gebeuren moet, en ik vraag of zij dat kan, of ik daar voor naar het ziekenhuis moet. Nee dat hoeft niet dat kan ze ook. Goed de behandeling wordt gedaan en ik ga naar huis. Na 2 dagen weer pijn. Logisch, want als het ontstoken is, waar moet de etter naar toe, die gaat drukken en dan doet het weer pijn. Ik stel voor of een penicilline kuur hier niet op zijn plaats is. Ik heb nu eenmaal wat vaker last van ontstekingen als een ander mens, maar dat heb ik duidelijk beschreven, op een ander site. Ik had graag een intramusculaire spuit, want die kreeg ik vroeger ook altijd, als ik iets ontstoken had. Daar moet ik even je huisarts voor bellen. Dat werd gedaan en er werd meegedeeld, dat de huisarts zou terug bellen. Ik dus naar huis, nadat de tandarts me weer even de wond had schoongemaakt en een nieuwe vulling er in had gedaan. Om 12 uur ging de telefoon. De assistente van de huisarts. Daar werd me meegedeeld dat de huisarts het wel zou regelen, ik zei, maar ik wil even overleg, dan zal ik U door verbinden. Maar in plaats van de huisarts, kreeg ik ene Marij aan de telefoon, de "uitsmijter" van de gefuseerde artsen, daar kan ik ook nog wel een boekje over open doen, maar dat is een ander verhaal. Een, een fusie gaat altijd ten koste van de betrokkene en deze fusie is daar een duidelijk voorbeeld van. Maar goed dit is een ander verhaal. Ik gaf te kennen dat zij niet mij arts was en dat ik graag mijn arts gesproken had. Wat een energieverspilling om een arts aan de telefoon te krijgen. Ze deelde me mee dat spuiten niet meer bestaan, en dat ze me een poeder in een sachet zou voor schrijven, die ik dan 4 maal per dag moest nemen. Na 4 uur kon ik de medicijn halen. Om 16.50 ben ik de medicijn gaan halen. Het waren tabletten. Het zat in een zakje dus je kijkt er niet meteen naar. Thuisgekomen, zie ik dat het tabletten zijn, zullen wel oplossen in water, weet ik hoe en in welke vorm tegenwoordig medicijnen verpakt worden. Ik bel nog op om te vragen hoe het zat met Actonel, een medicijn tegen osteoporose, waar bijzondere regels voor gelden, een van die regels is dat je 4 uren moet wachten voordat je kalk houden producten neemt. Nee dat was geen probleem, na een half uur kon ik de medicijn nemen. Ik eet altijd rond 7 uur en in het begeleidende briefje stond dat je het beste na het eten kon slikken. Dus na het eten een glas water gepakt en de tablet er in gegooid, ik kon me ook niet voorstellen, dat mensen ik ik zeker niet deze grote tabletten moesten slikken, maar ze loste niet op, dus het waren tabletten. De bijsluiter erbij gepakt. de lettertjes waren voor mij te klein, dat kon ik niet lezen. Een foto er van gemaakt en op de uitvergrote foto las ik wel product het was en dat het om sachets ging. Maar dit waren geen sachets, dit waren tabletten. Nu kan er wel de zelfde werkzame stof in zitten, maar hoe weet ik dat het wel werkelijk de goede tabletten zijn. Is het niet zo, dat men er altijd op hamert, dat je alleen maar tabletten moet pakken die in een originele verpakking zitten. De bijsluiter komt niet overeen met, met wat in de pot zat, welke hulpstoffen, zit er in die tablet. zit er kalk in enz. Ook had ik geen RVG nummer van de tablet (hiermee kun je op internet de bijsluiter vinden, bij de geneesmiddelen informatie bank) Ik besloot de tablet niet te nemen. Als ik niet weet wat er in zit, kan ik ze niet nemen. Dadelijk gebeuren er nog dingen met mij door een of ander hulpstofje, waar ik last van heb. Het zou niet de eerste keer zijn dat me dat overkwam. Ik besloot maandag dan maar even op te bellen.

Een niet leesbare bijsluiter, daar naast de bijsluiter die ik van internet haalde

Dus ik belde op. Je geloofd niet wat je dan meemaakt. Zelden zo van zich zelf overtuigende mensen meegemaakt Natuurlijk zijn ze de paus, foutloos, ik wantrouw hun, meende de medewerkster. In de bijsluiter stond hetzelfde meende ze. En nog een heleboel meer wat ik maar niet op schrijf, want dan denk je nog dat deze apotheek ergens in een achterbuurt staat. Klant vriendelijkheid, luisteren naar de klant is niet haar sterkste punt. En omdat te compenseren zegt ze dan, dat ik niet luister. De arts had de verkeerde medicijn uitgeschreven en ze zou wel contact opnemen met de arts en dan kon ik het medicijn halen. 's Morgens kon ik niet. De zus van mijn buurman was overleden, en mijn buurman is 87 jaar is slecht ter been had ik beloofd hem te helpen de trap af te gaan, bovendien, vond ik dat ik op de begrafenis moest zijn, Ik kende zijn zus absoluut niet, maar ik weet zeker dat hij het op prijs zou stellen, en dat was ook zo.
Na het wandelen met mijn hond, om 16.30 de juiste medicijnen gehaald. Ik heb nog gevraagd of ik de apotheker kan spreken, die was er niet, want die had ook nog een apotheek in Amstenrade. Mij staat toch iets bij dat een apotheker altijd aanwezig moet zijn, maar goed, dat moet ik toch eens gaan navragen. Ik zal zeggen dat je morgen komt, meende de balie medewerkster. Steeds dat weer voor mij moeten denken, ik haat dat. Ik bepaal zelf wel wanneer ik met de apotheker een afspraak maak. Seniel ben ik nog niet, nu heb ik wel het syndroom van Klinefelter en het zou kunnen, dat men denkt dat men dan met een gek te maken heeft, maar syndroom betekend niet meer dan klachten die een groep mensen met een bepaalde afwijking hetzelfde hebben. Dus gek ben ik niet, integendeel zelfs, met een IQ van 131, mag je zelfs spreken van hoog begaafd. Ik heb me het E-mail adres opgezocht, en heb een mail gestuurd. En van morgen na het wandelen opgebeld, om een afspraak te maken. Eerste meende de apotheker, dat het onpersoonlijk was om het telefonisch te bespreken en vond ze dat ik er blijkbaar een probleem mee had dat ik een afspraak zou moeten maken, maar toen ik zei dat dit geen probleem was, wilde ze weer geen afspraak maken, maar het telefonisch bespreken. Begrijp je het nog. Ik langzamerhand niet meer, ondanks mijn hoog begaafdheid. Maar goed. Wat is het beleid van deze apotheek. Stel de arts schrijft je een medicijn voor van een bepaald merk en een bepaalde samenstelling, dan doen zijn zonder overleg met de arts en of de patiënt dat medicijn veranderen in een ander medicijn. Als ze de bijsluiter niet hebben, dan doe ze gewoon een bijsluiter er bij van een ander medicijn, met dezelfde werkzame stof, aan de hulpstoffen die vaak de problemen veroorzaken, hebben ze geen boodschap. In veel medicijnen, doen ze tegenwoordig de hulpstof Sorbitol, dat is een kunstmatige zoetstof. Stel je bent er allergisch voor en dat staat niet in hun computer, want daar staat alleen of medicijnen verenigbaar zijn, dan hang je, kan zelfs de dood tot gevolg hebben. De handelwijze van deze apotheek is dan daarom ook zeer onzorgvuldig. De arts houd rekening met deze gevoeligheden. In de bijsluiter van de tabletten, die ik gezocht en gevonden heb op internet, stond dat je moest uitkijken voor cortisonen houden stoffen, blijkbaar zit hier een hulpstof in die daar een probleem mee heeft. Ik gebruik 3 cortisonen houdende stoffen.

De apotheker zei voortdurend dat ze misschien verkeerd had gehandeld, toegeven dat ze verkeerd had gehandeld, kwam er alleen maar uit toen ik haar wees op het woordje misschien. En als laatste in het gesprek meende ze dat ik het vrijdags had moeten terug komen, alsof je niks anders te doen hebt en alleen maar bezig met tabletten die je krijgt. Helemaal niet dus. Ik ben pas gaan kijken op het moment dat ik het medicijn voor de eerste keer zou moeten gaan gebruiken, en ik denk dat de meeste mensen dat doen. Om dan nog even in een laatste zin de hele schuld bij de cliënt te leggen, is uiterst vernederend voor de cliënt en het idee dat ze er wat van geleerd hebben en in de toekomst anders zouden doen kun je natuurlijk vergeten. Dan maar weer terug naar de Mediq apotheek, daar overleggen ze nog tenminste met je als ze met een alternatief komen. Ook daar heb ik wel eens een meningsverschil gehad, maar de apotheker die daar is, is wat klant gerichter. Maar het verschil merk je pas, als je een ander apotheek hebt gehad en daarvoor was die ervaring goed. De mediq apotheek is nog niet zo slecht, in ieder geval beter als de Verenigde Apotheken Limburg.

Naschrift: Ik keek vanmorgen (15-7-2009) op de doos wat het product kost wat de huisarts me voor schreef, want het zou natuurlijk kunnen dat ze het bulk-product pakken, omdat dat goedkoper is. Dat is niet zo. Het bulk-product kost 18,50 euro en merk product van Sandoz kost 17,11 euro. Dat is niet conform de regels van de CZ. Deze schrijft voor de meest voorkomende producten, het goedkoopste voor, mits de arts voorschrijft dat het toch dat dure moet zijn en een goeie arts overlegd met zijn patiënt natuurlijk.
Je zou nu kunnen denken, we kijken niet wat het kost, maar we zetten het om naar een bulk-product, want daar verdienen we het meeste op. De winstmarges op een Bulk is beslist groter dan, dan een product, dat netjes in een doos, speciale verpakking enz. zit.

Wie wordt hier voor de gek gehouden. Ik denk dat wij als cliënten veel oplettender moeten zijn, naar dat wat alles kost, natuurlijk je krijgt het van de verzekering terug in de meeste gevallen, maar we betalen er wel met z'n alle in mijn geval 128 euro per maand voor en de 155 euro eigen risico betaal ik ook.

Toch nog goed gekomen.

18 juni 2009 12:26

Op de valreep van 2008, kocht ik bij Jetten Mode en Schoenen, nog een paar Livingstone schoenen. De fabrikant van deze schoenen is Piedro, die hoofdzakelijk kinderschoenen maakt. Ik liep al vijf jaar op die schoenen na advies van de eigenaar van voorgenoemde winkel. Ik liep er niet naar behoren op, daarom was ik naar Hanssen Footcare gegaan voor een paar Orthopedische schoenen. Na een week dragen kreeg ik jeuk aan de linkervoet aan de binnenkant, daar waar de flap van de schoen zit. Omdat de jeuk zo erg was dat hij niet meer weg ging en ik nachten niet kon slapen, ging ik er mee naar de huisarts. Ik had nog zalf in huis van de jeuk op het been waar ik het ’s zomers last van heb, maar deze hielp ook niet. Mijn huid was ontstoken en ik kreeg een penicilline mee in de vorm van een vloeistof. Deze moest ik minimaal 6 weken smeren, 2 maal per dag. In de bijsluiter stond het beste was het om het 8 weken te doen. Er werden watten doekjes gekocht en ik heb het 8 weken gebruikt. de jeuk ging niet weg. Weer terug naar mijn huisarts en toen weer wat zalfjes gekregen, maar de jeuk ging niet weg. Toen dacht ik dat het wel eens aan de schoen zou kunnen liggen. Misschien voor de hand liggend, maar als je al 5 paar van die schoenen gehad heb en je hebt er geen last van, ga je niet meteen denken het ligt aan de schoen. Ik ging de flap beplakken met een pleister, en zie na een paar dagen was de jeuk weg, om weer na een week terug te keren, pleister er af en een nieuw pleister er op en het was weer weg. Blijkbaar was de stof, die de irritatie veroorzaakte dan door het pleister gedrongen en dan begon de irritatie weer opnieuw. Ik ging met mijn schoenen terug naar Jetten Mode en Schoenen. Ik ben al 40 jaar klant en dacht dat het wel soepel zou verlopen door het vervangen van de schoen. Ijdele hoop achteraf gezien. 24 maart 2009 ging ik er naar toe.
Toen ik er kwam heette het wel, ja natuurlijk Vincent dat lossen we wel op, maak je geen zorgen dat komt wel goed. We spraken af dat hij een ander merk schoen zou bezorgen, Mephisto b.v. zelf voerde hij die schoen niet, maar een vriend van hem had die schoenen, het verschil wat die schoen duurder was betaalde ik wel bij. Hij wilde ook nog mijn zooltjes herstellen, want die beginnen langzaam uit elkaar te vallen. Hij wilde me ook nog sponsorren. Ik maak ook de site www.terwinselen.eu Ik maakte wat foto’s van de winkel en thuisgekomen, maakte ik een leuke site van zijn winkel. Het zou allemaal goed komen, nietwaar. En ik goedgelovig in de mensheid zoals altijd, had die illusie.
Het kwam niet goed. Weken van bellen mailen, nog eens langs gaan, hij was er dan niet, volgde, er gebeurde niks, of hij was het vergeten, een andere keer was hij overspannen en weer een andere keer was hij op vakantie, dan was er weer iemand uit zijn kennissenkring overleden enz. enz.. Je begrijpt het, er gebeurde niks. 40 jaar klant. Altijd dure schoenen gekocht. Vroeger 2 maal per jaar werkschoenen, Mephisto’s, die vaak driekwart van een maandinkomen duur waren. De Livingstone schoenen de laatste 5 jaar 180 euro per paar en nu klaag ik terecht 1 keer in 40 jaar en hij doet niks. Vroeger scholden ze me altijd uit, omdat ik schoenen ging kopen bij die dure Jetten, hebben ze uiteindelijk nog gelijk gekregen
Zelfs nadat ik contact had opgenomen, met Piedro en hij van de fabrikant het moest oplossen, deed hij niks.
Ik heb na het contact met de fabrikant inmiddels hadden we 29 mei 2009 nog 2 weken gewacht en ben toen de fabrikant onder druk gaan zetten, met je weet wel: Kassa, Radar, zelf heb ik zeven internetsites enz. en eindelijk kwam er beweging in het proces. Ik kon mijn geld terug krijgen, meer zat er niet in. Geen oplossing niks. Ik ben me het geld gaan halen.

Gisteren ben ik naar Runnersworld gegaan in Heerlen. Ik heb me een paar Asics gekocht. En ik zal je wat zeggen, ik kan weer lopen, ik heb ook geen last meer van mijn voet, dat probleem is zelfs opgelost. Wat doet die schoen wat andere niet doen, hij loopt van zelf, d.w.z. hij rolt meer af dan andere schoenen en dat maakt hem zo goed voor mijn probleem. Ik rolde af over de binnenkant van mijn dikke teen rechts en dat gaat pijn doen. Deze schoen zorgt er voor dat hij al afgerold is voor dat je bij die teen uitkomt. Nu moet ik weer langzaam leren lopen, want mijn knie rechts en mijn rug moeten weer wennen aan de nieuwe situatie. En ik moet andere zooltjes hebben, want deze zijn op de draad versleten. Maar uiteindelijk is het dan toch goed gekomen. Maar bij Jetten Mode en Schoenen zie je me niet meer. Och ja en dat sponsorgeld heb ik nooit gekregen. De pagina heb ik weer weggehaald, jammer van de moeite die ik gedaan heb er voor. Maar je hebt nu eenmaal waardeloze zakenmensen.

Familie Crutzen

16 mei 2009 01:23

Een paar weken geleden heb ik mijn negatieven gescand. Het huis is verkocht, zonder mijn medeweten, al de spullen die ik nog thuis had is door de rest van de familie gestolen en een stelen zijn ze goed de familie Crutzen, was het ook niet zo dat ze minstens 31 jaar van mijn leven gestolen hebben eens een dief altijd een dief. Ik ben de beelden van toen in dat huis op internet aan het zetten. Het laatste stukje afronden. Kost wel weer wat moeite, maar het moet.
Van stress wordt je dik, nu weet ik waarom ik altijd zo moeilijk mijn gewicht kan houden. De stress van het verleden zit dwars.
In 1979 viel ik af ik woog toen 100 kg en viel af naar 63. Hoe kon dat zo plotseling. Heel eenvoudig. De onderdrukking van thuis leidde tot stress en het steeds dikker worden. Eind 1978 kwam de kentering. Er kwam meer evenwicht in mijn leven. augustus 1977 was ik begonnen bij de Meubelbeurs in Kerkrade, een vrijwilligers project. Een jaar daarna maakte ik een huishoudelijk reglement voor die club en dat werd geaccepteerd. Een mijlpaal in mijn leven. Voor de eerste keer, was ik belangrijk, voor de eerste keer stond ik boven aan de ladder en niet steeds onder aan. Ook in 1978 wonnen we de verkiezingen. Laat ik het anders formuleren. De PPR verloor in heel Nederland, behalve in Kerkrade, en als secretaris van die partij trok ik aan de touwtjes. Ik organiseerde markten, mijn talenten kwamen eindelijk naar boven. Mensen met een syndroom zijn gek en die dien je dan ook zo te behandelen nietwaar. Bij die PPR daar had ik wat te vertellen en mensen die wat te vertellen hebben, hebben ook stress, maar gezonde stress en daar wordt je niet dik van. Toen ik op de hogeschool terecht kwam, ging het op de pabo goed. Maar eenmaal op het Centraal Bureau werd ik dikker en dikker, ik zat weer onder aan de ladder en had geen moer te vertellen, erger nog, dat beetje wat ik te vertellen had werd door een waardeloze chef, met de naam Jan Kleijnen, de nek om gedraaid.

In 2005 viel ik af, ik was eer iemand, in de kranten gestaan een film over gemaakt enz., maar die tijd gaat voorbij. Het vorig jaar een heleboel stress aan mijn kop door die waardeloze Hanssen Footcare, waar ene zeker Dennis Gisberts, meende dat hij alles wist, of was het omdat hij de buurman van iemand was, wie zal het zeggen. Zo kwam ik weer op 103 kg. Mijn hoofd moet leeg. Het huis is verkocht, dus op internet met die troep, zodat ik wat verder kom in mijn leven.

Vandaar dat ik een doorlink heb gemaakt naar een andere pagina, als je geïnteresseerd bent in de „familie Crutzen” en het land van steen, met de harten van steen, dan druk hier even.

Testosteron

09 april 2009 22:53

Naar aanleiding van de verandering van het gedrag, van mijn hond, na castratie heb ik een artikel geschreven onder "inzichten" een artikel wat ik beslist nog ga aanpassen, omdat het zeker een half jaar duurt, voordat hij helemaal er aan gewend is dat hij het met minder testosteron moet doen. Je kunt het artikel hier vinden

Negatieven

29 maart 2009 16:23

Ik ben mijn negatieven aan het scannen, ik heb nog enkele van mij ontdekt. enkele daarvan heb ik al bij foto's gezet. De andere ga ik hoogstwaarschijnlijk in een beeldverhaal zetten op deze site. mijn leven en zijn omgeving in foto's, de tijd dat ik met mijn Vöigtländer (zwart/wit) en mijn Praktika foto's maakte. En foto gevonden van 1971 en wel augustus van dat jaar. Net uit het ziekenhuis, net verjaardag gehad.

Dus neem een kijkje bij Foto's

In Memoria Miriam Lendfers

26 januari 2009 13:29

Deze advertentie stond zaterdag in de krant. Ik schrok. Was dat Miriam vroeger projectleider bij K3. Navraag leerde me dat het zo was. Wie was Miriam Lendfers en wat betekende ze voor mij.

We schrijven het jaar 1977, de 14de juni van dat jaar kreeg ik het diploma leraar Wis- en Natuurkunde uitgereikt. 7 Jaar studeren waarvan 6 jaar dat ik overdag werkte waren om. In 1976, op 1 juni was ik werkloos geworden en op die 14 de juni 1977 werd ik dan echt werkloos. Ik raakte overspannen van het niets doen en van het steeds solliciteren, wat niks opleverde. Een vriendin van me zei op een gegeven moment, waarom ga je geen vrijwilligerswerk doen. Ja waarom niet. Wat is er überhaupt te doen aan vrijwilligerswerk in Kerkrade.
K3, daar kon je je opgeven bij het "Project mensen zonder werk" als vrijwilliger. Alle moed heb ik me bij elkaar geraapt en ben naar Kerkrade gefietst. Op de Zonstraat aldaar stond het gebouw van K3. K3 was het gemeenschapshuis op de Zonstraat. K3 verwees naar de 3 kerken die er bij in de buurt lagen. Op de eerste etage zetelde "Het project mensen zonder werk".
Ik klopte op de deur en een vrouwenstem zei binnen. Ik ging naar binnen Een stelletje mensen in rook gehulde ruimte zaten daar gezellig met elkaar te kletsen. De namen die me nu nog invielen waren Jos, Guus, Miriam, Jolanda. Ze zaten gegroepeerd rond Miriam. Het geroezemoes verstomde en Miriam vroeg, wat ze voor me kon doen. Ik kom voor vrijwilligerswerk, stamelde ik. Jos help die meneer even, zei ze kordaat. Jos pakte zijn notitieblok en nam me mee naar een tafel in de hoek van dezelfde ruimte. Wat wil je doen, vroeg hij me, nadat hij mijn personalia had opgenomen. Ik haalde mijn schouders op. De meubelbeurs. Ja, zei ik zonder na te denken, wat de gevolgen konden zijn, en alleen om van dat gevraag af te zijn. Dom gehouden door mijn ouders over wat me mankeerde, maar ook een mens met weinig vertrouwen in me zelf en iemand die stierf in zijn angsten.

Ik ben aan die meubelbeurs begonnen samen met Cor en Jo en ik ben er 10 jaar gebleven. Het is de mooiste en de meest leerzame tijd van mijn leven geworden. Het zelfvertrouwen kreeg ik van de mensen van dat project met Miriam voorop. Ze leerde me, om voor me op te komen, om een eigen mening te mogen hebben, lieten zien dat de wereld groter was dan de bekrompen structuur waar ik in leefde op de Oude Tunnelweg. Miriam was de projectleidster. Niet alleen zorgde ze dat wij als vrijwillegers ons goed voelde, maar zorgde er ook voor dat het stelletje ongeregeld die daar in dienst waren, vaak pas afgestudeerd en nog vol van dingen die buiten de werkelijkheid stonden, op beide benen bleven staan.
Ondanks dat je elkaar uit het oog verliest, denk ik nog altijd met genoegen terug aan die tijd, zeker de begin tijd, de tijd van Miriam, Jos, Jo, Cor, Guus enz. De tijd die zo beslissend is geweest voor de rest van mijn leven. Het doet pijn om te lezen dat ze overleden is, maar gelukkig dat ik haar heb mogen ontmoeten. In de advertentie las ik dat ze coördinator was van de automobiel afdeling van het Arcus College. Misschien was het daarom wel, dat het zo goed klikte tussen Miriam en mij.

Open brief aan Pierre Gubbels drecteur Medireva

19 januari 2009 15:37

Aan de directeur van Medireva dhr. Pierre Gubbels

Geachte Heer Gubbels

Aangezien uw mailadres niet op de site staat, moet ik het maar doen in een open brief. Een open brief is dan ook een leerzaam stuk voor iedereen die deze site bezoekt.
Even over mezelf, ik heb blaasretentie en ben afhankelijk van katheters, die door Uw bedrijf geleverd worden.

U hebt het op Uw site over een zorgzame begeleiding. Daar merk ik niks van, het is eerder een dictatoriale begeleiding van heel eigenwijze mensen, waarvan de een dit zegt en de ander weer iets anders, die totaal niks hebben met klanten.
Wat is er aan de hand.

Het vorig jaar klaagde ik over katheters die bleven vastplakken in het omhulsel waarin ze zaten. Ik dacht dat ik een verkeerde opslag hanteerde en vroeg om advies op 19-9-2008. Ik moest contact opnemen met ene NvanC. Deze mevr. zei dat het hier ging om een fabrieksfout enze rade me aan om over te stappen op de Lofric Primo, de opmerking die ze maakte was dat ik er dan ook meer zou krijgen, immers in een doos van de Primo's zaten er 30 en in die ander maar 25. Bij de volgende bestelling, plaatste ik een bestelling van 12 dozen primo's. Zonder mij iets mee te delen werden 10 dozen gestuurd. Dat straalt nu echt zorgzame begeleiding uit. U zou uw medewerkers een cursus communiceren moeten geven.
Uiteraard reageerde ik er op en stuurde ik een mail naar BO. Deze meneer, stuurde mij een mail terug, dat hij er niet meer als 300 katheters per bestelling mocht leveren, dat was de afspraak met de CZ. Blijkbaar is niet iedereen binnen Uw bedrijf op de hoogte van deze afspraak, want de verpleegkundige die me aan rade om de primo te nemen, was dit in ieder geval niet. Maar goed, ik vroeg om inzage in de afspraken. Die kreeg ik niet, dan moet ik maar zelf op onderzoek gaan, want waar de een zegt dat ik recht heb op 12 dozen en de ander zegt dat dit niet zo is, en de inzage in de afspraken wordt geweigerd, moet er iets mis zijn. Dus ik zocht contact met de CZ. De CZ deelde mij mee dat ik voor 90 dagen kon bestellen. Toe ik dit stuurde naar BO, kreeg ik een oer bot antwoord terug, meneer Gubbels, leer de mensen toch als u blieft manieren, voor dat is in contact treden met klanten. BO schreef, zonder enige vorm van onderzoek, dat CZ zijn eigen regels niet kende. In plaats dat hij nu contact zocht met CZ, heb ik dat dan maar weer gedaan. CZ stuurde mij een mail, dat ik voor 90 dagen kon bestellen. Ook deze mail heb ik doorgestuurd aan de medewerker BO van U, het hielp niet. Ik had ook nog een verpleegkundige aan de lijn, die zei dat mijn verbruik 6,5 katheter was en dat ze dat zouden afronden naar 7 katheters. Ik heb nog maar eens contact opgenomen met de CZ groep. Wederom werd mij bevestigt dat ik voor 90 dagen kon bestellen. Zonder enig vorm van communicatie stuurde men mij nog 4 extra dezen. Ik was niet thuis, en men bracht het bij de buren. Zo ga je niet met mensen om. Hier wordt mijn privacy met voeten getreden. Op een verontschuldig zit ik nog te wachten. Dat is dan de zorgzame begeleiding van Medireva.
zondag j.l deed ik dan mijn bestelling. 21 dozen. BO deelde mij maandag mee dat ik er maar 17 kreeg.

Dit is zijn mail

Wij mogen voor 90 dagen leveren en declareren, vanaf de 91e dag krijgen we geen vergoeding. Dus blijven we met ons systeem standaard op 75 dagen leveren om niet in de problemen te komen.

6 per dag * 75 dagen is 450 katheters; gedeeld door 30 stuks per doos is dus eigenlijk 15 dozen. Ik heb u geleverd aan 85 dagen (17 dozen), dit is echt maximaal!!

Deze kromme redenering begrijp ik niet. Ik heb niks te maken met U declaraties, dat zijn de onderlinge afspraken die U heeft met de CZ, waarin ik geen inzage in krijg. Als de CZ mij zegt dat ik voor 90 dagen kan bestellen, moet u voor 90 dagen leveren. Als ik androgel haal krijg ik ook 3 doosjes, dus 90 dagen. Bovendien wordt hier een verkeerd dag verbruik gehanteerd. Als ik 6,5 katheter per dag verbruik moet dit ook op z'n minst gehanteerd worden, maar U verpleegkundige hanteerde 7 katheters, dat zijn dus op 85 dagen 85 katheters meer. Dat zijn dus 3 dozen en dan moet u me minimaal 20 dozen sturen.

Maar helaas U perfecte begeleiding en de klantenservice van BO staat in de weg, Hij vindt zich zelf belangrijker als de klant. Zijn eigen gelijk staat voorop.
Jammer, ik heb ooit een positief verhaal geschreven over Medireva. Ik heb me vergist. Jammer dat het zo moet lopen.

Vriendelijke Groeten

Hersenschudding

08 januari 2009 12:05

3 januari begon het jaar slecht. Ik glij uit en val op mijn hoofd. Het was mijn rechter voet waar ik mee uitglee Toeval, nee denk ik wat daar heb ik geen houvast in en is het heel moeilijk op lopen voor mij rechts. Had had niet nodig hoeven te zijn als Footcare Hanssen zijn werk goed had gedaan en het belangrijker vond als ze klanten kunnen helpen dan klanten te pesten.
Nu moet ik me weer 6 weken rustig houden, van alles organiseren dat mensen met mij hond gaan wandelen. Ik krijg de kots van die firma.