Op 8 maart 2002 stierf mijn vader. Het 's morgens belt mijn moeder me op, om het me mee te delen. Tevens vroeg ze mij of ik langs wilde komen. Natuurlijk wilde ik langs komen. Als je vader overlijd, dan kan er van alles gebeurd zijn, maar op dat moment moet je die dingen maar even vergeten, daar kun je weer aan denken als de man begraven is, is mijn mening. Let wel toen mijn vader stierf wist ik niet dat ik een Klinefelter was, mijn moeder mijn broer en mijn zussen wel.ik belde mijn tante op, de vrouw die met de broer van mijn vader getrouwd was geweest. Haar man was ook 8 maart gestorven alleen 4 jaar eerder. Hoe kun je het bedenken. Voor haar was het verdriet dus dubbel die dag. Voor mij ook, want een de volgende dag kreeg ik te horen dat op die 8ste maart, een vriend van me was overleden, die in hetzelfde dorp woonde. Hij zou dus ook op dezelfde dag begraven worden als mijn vader.Maar dit terzijde. Ik vroeg aan mijn tante of ze mee wilde gaan naar Terwinselen. Ze vroeg enige bedenktijd, maar stemde uiteindelijk toe. We gingen dus er naar toe, naar het huis van mijn ouders. Je begrijp het al, de ontvangst was niet hartelijk. Nu zijn mijn ouders toch goede katholieken, maar het verhaal van de verloren zoon hadden ze blijkbaar geschrapt. Ik was nauwelijks binnen toen de hele meute naar het kerkhof vertrok, de plaats uit te zoeken om mijn vader te begraven. Men had liever niet dat ik meeging, ik kreeg geen uitnodiging en kreeg zelfs gezegd van mijn moeder Vince blijf jij thuis. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Ik was niet welkom op dat kerkhof. Toen mijn Veronica Peil-Crutzen, als laatste het huis verliet, vroeg ze nog aan haar man of deze wel een sleutel had. Er was niemand thuis als zij het huis verlieten, hoe moesten ze anders binnenkomen. Haar man snerend naar haar terug:',,en je broer dan die is toch hier". stilte was het antwoord. Met verbazing had ik me dit aangehoord, maar er verder geen notie van genomen. In de tussentijd dat ze weg waren heb ik me het huis gefotografeerd met de digitale camera die ik bij me had. Je weet maar nooit waar het nog eens goed voor kan zijn, waren mijn gedachten. Na een tijdje kwam BenSavelsbergh als eerste terug. Hij ging aan tafel tegenover mij zitten maar zei niks. Ik doorbrak de stilte en vroeg hem wat hij nu deed. Hij werkte bij het ROC in Brabant en was daar hoofd van een of andere afdeling die met onderwijs te maken had. Het vlotte niet erg met het gesprek en ik was blij dat de anderen ook binnen kwamen. Niet dat er nu meer tegen me gezegd werd, maar ik hoefde me niet meer met iemand te onderhouden die dat zelf, om de een of andere reden, niet wilde.Nadat ze een kop koffie cq thee hadden gedronken ging men de rest van de middag rouwkaartjes schrijven. Een kaartje voor mezelf daar moest ik om bedelen. Men vroeg nog of ik nog mijn vrienden ook een kaartje moest sturen. Zo'n familie kon ik mijn vrienden niet aandoen. Dus dat heb ik maar niet gedaan. Ik had me voorgenomen om 17:30 te vertrekken, zo'n sfeer hield geen paard vol. Bovendien had ik mijn hond alleen thuis zitten, en die is tenminste blij als hij me weer ziet. Om 17:15 keek ik de kamer rond of ik mijn tante zag, zodat ik haar kon tippen om op te stappen. Ze was er niet. Even later kwam ze de kamer scheldend binnen en ik hoorde haar nog de opmerking maken:,,Maar Vincent is ook een broer van jullie". Ik wist even niet waar het over ging, maar dat werd al snel duidelijk. Ik werd vriendelijk doch dringen verzocht het huis te verlaten. Men ging de begrafenis bespreken en daar had ik niks mee te maken. M.a.w. sodemieter op want jij bent geen broer of zoon. Was ik ook nooit geweest. Ik maakte nog de opmerking dat ik wel wist wat mijn plaats was in dit gezin en Liduina Platteschor-Crutzen meende nog te moeten zeggen, dat ik niet moest menen dat zij achterbaks waren. Nu is dat niet mijn gedachtengoed. Het hunne misschien wel, wie zal het zeggen. Een paar dagen er na was er nog een avondmis. Ook daar ben ik naar toe gegaan. Het huis was vol met allerlei mensen, waar geen van alle mensen me iets zei. Ook de vreemden niet. Daar waar ik zat was de pest uitgebroken. In een cirkel van twee meter was niemand te bekennen. De avondmis was dubbel op. Hij was voor mijn vader en voor mijn vriend Ruud, geeft een raar gevoel als je er komt voor twee mensen, die op dezelfde dag gestorven zijn. Ruud was gestorven aan longkanker en de 3 maanden voor zijn dood hadden we dagelijks met elkaar zitten te mailen. Het langzame heen gaan van hem had ik in een briefwisseling meegemaakt en ik ben blij dat ik dat heb mogen doen. Wat een tegenstelling tegelijkertijd in een gebeurtenis. Ongelofelijk. 13 Maart werd mijn vader het 's morgens begraven en het 's middags werd Ruud begraven. De begrafenis was in dezelfde kerk. Ik moest een keuze maken. In een ouderwets denken, maak je de keuze voor je vader. Een foute keuze, wat achteraf bleek. De tekens van de afgelopen dagen waren toch duidelijk en toch doe je het dan verkeerd. Het werd al snel duidelijk. In huis had ik nog steeds de pest. In de kerk werd ik eerst door Cecilia Crutzen en daarna door Veronica Peil-Crutzen de kerkbanken uit gezet. De tweede poging heb ik maar genegeerd en ben blijven zitten. Mijn vader werd door zijn vijf dochters de kerk binnen gebracht. Mijn broer zat bij mijn moeder en ik hoorde niet in het scenario thuis. De priester had het nog over de goede herder die hij was. Aan mijn hoela, een goede herder houd zijn kudde bij elkaar. Mijn vader hield zijn kudde absoluut niet bij elkaar. De "zwarte schapen" werden er uitgeknikkerd. Men speelde tijdens de communie het adagio uit het klarinetconcert van Mozart. Mozart de componist die mijn vader haatte. Beethoven dat was zijn componist. Ze hadden beter het adagio uit de 9 Symfonie van Beethoven kunnen draaien, "alle Menschen werden Brüder", maar dat wilde de rest van de familie niet. Bij het verlaten van de kerk liep ik weer ergens eenzaam en alleen, zoals ik dat mijn hele leven al gedaan had. Met de koffietafel idem. Ik ben maar bij een oud oom van me gaan zitten uit Vaals. Bij die man was ik wel welkom. Ik ben er niet lang gebleven. Toen ik met tante Bertha een zus van mijn moeder, aan het praten was, drukte ze me nog op het hart, wordt nooit als je vader. Het gedrag van hem was bij velen bekend, alleen iedereen zweeg er over. Ik hoop ik dat ik nooit als mijn vader wordt, dat ik altijd oog blijf houden voor de zwakken in deze samenleving en dat de wereld groter is dan alleen het gezin en dat laatste is makkelijk, want een gezin heb ik niet en familie al helemaal niet. Een van mijn beste vrienden was toch naar de begrafenis gekomen. Zonder uitnodiging. Ik zag hem zitten toen ik de kerk uitliep en mijn hart vulde zich met een gelukkig gevoel. Toch niet helemaal alleen. Een jaar er na. Intussen was het ook duidelijk voor me geworden dat ik een Klinfelter was, kwam er een brief van mijn moeder. Bij de brief was een leeg briefje. Ik moest daarop mijn handtekening zetten en terug sturen. Mijn handtekening hadden ze nodig om de successie aangifte te kunnen invullen. Als ze mijn handtekening nodig hadden dan moest er het testament van mijn vader iets gestaan hebben, dacht ik. Ik belde mijn moeder op en deelde haar mee dat ik inzage wilde hebben in de aangifte en in het testament. Er stond niks in het testament en er was alleen maar het huis. maar de belasting schreef nu eenmaal voor dat alle erfgenamen een handtekening moesten zetten en ik moest me daar niks achter zoeken. Ik probeerde haar nogmaals duidelijk te maken dat ik geen handtekening zette op lege briefje en hield me bij mijn vordering.een paar dagen daarna kreeg ik een briefje van haar, dat ik contact kon opnemen met hun notaris en die zou me dan wel het testament toesturen. Zo gezegd zo gedaan. De notaris van haar deed alsof hij niks wist en ik kreeg van hem niet het gevraagde. Ik heb toen maar mijn eigen notaris opgebeld en deze vertelde me wat ik moest doen. Eerst een bewijs halen bij de gemeente Kerkrade dat mijn vader overleden was. Dat naar hun toesturen en dan zorgde zij wel dat ik het testament kreeg. En zo geschiedde het. Het testament maakte een heleboel duidelijk. Daarin stond onder meer dat de erfenis in overleg met iedereen die tot het gezin behoorde verdeeld moest worden. Hij wacht eens even. Voor de wet behoor ik tot het gezin, voor hun niet, maar daar heb ik even geen boodschap aan. Dat was al duidelijk, een leugen was al hersteld. Nu de volgende leugen nog uit de weg ruimen. De leugen van, dat er alleen het huis was. Ik belde mijn moeder wederom op en zei dat ik het testament inmiddels had en maakt haar duidelijk dat ik recht had op inzage in de aangifte. Ze zei daarop dat Ben Savelsbergh dat regelde, mijn oudste schoonbroer. Geef me maar zijn nummer dan bel ik hem wel op. Dat kreeg ik niet, zij zou het wel regelen. Weken gingen voorbij. Op een avond ging de telefoon. Ik kon mijn schoonbroer Ben bellen en dan zou ik van hem wel te horen krijgen hoe het zat. Ik belde dus op naar Ben S. Na dat de telefoon bijna een minuut was overgegaan, werd er opgepakt en meteen weer opgehangen. Een foutje met oppakken, dacht ik nog. Nog maar eens proberen het zelfde gebeurde. De vierde keer kreeg ik mijn zus Magda dan eindelijk aan de telefoon. Toen ik mijn naam zei, werd meteen weer opgehangen. Ik heb nog 3 keer moeten bellen om eindelijk mijn schoonbroer aan de lijn te krijgen. Maar ja de aanhouder wint zeg men wel eens. En ik was er ook aangewend geraakt de omgang met mij. Het enige wat ik te horen kreeg, van Ben S was dat ik niks kreeg. Het ging me niet aan wat er in de successie aangifte stond. Ik zei nog dat hij een klootzak was, ik hoorde hem nog wat tieren, maar heb meteen op gehangen. Je zou kalm moeten blijven bij dat soort volk. Ik moest dus uit een ander vaatje gaan tappen, wilde ik mijn doel bereiken. Ik heb nog geprobeerd mijn moeder te bellen, maar die nam niet meer op. Daar was ze te laf voor.De dag erna heb ik haar dan maar een brief geschreven, waar ik haar duidelijk maakte dat ik het niet zou schuwen haar voor de rechter te slepen, mocht ik binnen veertien dagen niet in het bezit zijn van een kopie van de aangifte. Ze moest ook nog bedenken dat zij voor de rechter moest verschijnen Niet Ben S, want dat was voor de wet geen familie. De brief op de post gedaan en binnen 2 dagen had ik antwoord dus de aangifte in huis liggen. En toen werd het duidelijk waarom ze me de aangifte niet wilde versturen. Mijn ouders hadden meer als 100.000 gulden gespaard. Dat mocht ik niks van weten. Door 7 delen is levert meer op dan delen door 8.In het testament stond ook dat mijn moeder elk jaar de kinderen een schenking moest doen, op de dag dat mijn vader was overleden.Tot nu toe heb ik niks gekregen. En mocht men zich bedenken. mijn gironummer is 5783295 tnv VRM Crutzen te Heerlen
Hoe komen mij ouders aan het geld: Ik was degene die het langste thuis heeft gewoond. Ik ben de enige die geld heeft afgedragen aan het "huishouden" de anderen hebben alleen maar geld onttrokken aan het huishouden. In 1968 begon ik met werken, een derde van mijn inkomen ging naar mijn ouders. dat begon met 15 gulden per week in 1968 en dat eindigde met 450 gulden per maand in 1985. Ik heb het gemiddelde uitgerekend en dan kom je op een afdracht van ongeveer 300 gulden per maand. Stel mijn ouders hebben dit geld gespaard, dan hebben ze 61200 gulden van mij ontvangen. Dat geld is gemakkelijk verdubbeld op de jaren daarna, maar ook in de jaren zeventig toen er rentes waren van 11% werd dat bedrag al snel groter. Mijn vader overleed in 2002. 17 Jaar nadat ik thuis was uitgetrokken. Ik heb zelf een bedrag dat ik in 2001 van de hogeschool heb gekregen in een gouden handdruk regeling, weggezet, dat bedrag komt in 2016 vrij, dan is dat bedrag met 150 % gestegen. Het bedrag van mijn afdracht heeft 2 jaar langer kunnen groeien. maar laten we uitgaan van die 150%, dan komen we op een bedrag van 153000 gulden. Toen ik die zaterdag voor de Kerst in 2001 thuis was vertelde mijn vader dat hij voor 50.000 gulden nieuwe kozijnen in het huis laten zetten. De kozijnen die ik in 1977 gerestaureerd had waren vervangen, door hoogst waarschijnlijk mijn geld. En het geld wat de anderen zich in hun zak hadden willen steken, is hoogstwaarschijnlijk verkregen door mijn werken, door mijn zweet. Dit maakt het verhaal nog bizarder als het al is. De geschiedenis herhaalt zich. Als kind moest ik voor mijn oma in de straat waar ik woonde, elke maandag de VIVO-reclamefolders rondbrengen. Als beloning kreeg ik een kwartje en een zak snoepjes. Het kwartje was voor mij, de snoepjes niet, die aten mijn zussen op, niks er voor doen, maar wel profiteren, jong geleerd is oud gedaan. Ze weten niet beter, vastgeroest in dat wat ze geleerd hebben. Ik zat in een rare familie, met een bizarre opvoeding Of mijn moeder dat bedacht heeft betwijfel ik. Ik zoek de aanstichters meer in mijn schoonbroer Ben S en zijn vrouw mijn zus Magda en mijn zus Cecile.
In 2009 overleed mijn moeder. Een lid van de Apple Gebruikersgroep was jurist. Omdat ik hem regelmatig hielp met problemen met zijn computer, vroeg ik aan hem of hij me kon helpen aangaande de erfenis. Dat deed hij. Hij vroeg het testament op en kreeg dat prompt. Ik had bij mijn vader wel wat anders mee gemaakt. Een vriend van me, maakte de opmerking, ze bijten elkaar niet en dat zou voor veel dingen toepasselijk worden.Het achterhalen wie de erfenis zou doen van mijn broer en zussen was minder snel te achterhalen. Ondanks dat ik mijn jurist probeerde te overtuigen dat we hier te maken zouden krijgen met het schorem van Nederland meende hij toch msaar een brief te moeten schrijven aan zonder een vorm van tijdslimieten. Hij kwam er dan ook na 3 eken achter, dat de brief wat krachtiger had moeten zijn. Na het zetten van een tijdslimiet en het dreigen met de rechter, kwam er een reactie van Magda mijn oudste zus. Zij zou de executie niet doen. Van Cecilia geen brief. Volgens het testament zou nu Veronika het moeten doen, ook zij weigerde. Uiteindelijk ging Cecilia het doen, dat was tegen de regels van het testament zoals mijn moeder het had opgezet. Nadat ik het testament had gekregen lukte het maar niet om een afspraak te krijgen met de Notarissen van Thoor en zijn rechterhand Mickartz..
Ik contacteerde een advocaat die ik kende vanuit de wandelingen die ik vroeger met mijn hond Benji maakte in het Welterpark. Zijn naam was dhr. Luijten. Hij beloofde wel veel maar er kwam geen schot in de zaak. Hij maakte zijn beloften niet waar. Hij zou de zaak meteen oppakken, maar na 2 weken moest ik constateren dat hij nog geen flikker gedaan had. Luijten advocaten stelde me diep teleur. Als ik opbelde was hij er nooit, of men zette mij op een antwoordapparaat of men gooide mij uit de lijn. Toen ik dreigde om een fix artikel over zijn praktijken op internet te zetten, miste dat zijn uitwerking niet en werd meteen doorverbonden. Luijten melde me dat hij geen tijd had er voor, terwijl hij in het intakegesprek zij dat hij er tijd voor had en meteen zou oppakken. dat is blijkbaar de manier van werken van hem, de klant binnenpikken en hem dan op de stapel gooien. De site van de erfenis had ik inmiddels ook gekoppeld aan een site die ik maak over Terwinselen, gemeente Kerkrade. Het werkgebied van Notaris van Thoor. Toen Ralf Krewinkel, wethouder in Kerkrade, iets in mijn gastenboek zette, kreeg ik een paar dagen erna een uitnodiging om bij Notaris van Thoor te komen. Een jurist begeleide me. Volgens hem was ik te ongeduldig en meende hij dat als ik gewoon gewacht had dat die uitnodiging vanzelf was gekomen, want dat was nu gebeurt. Ik zei dat de reden dat we een uitnodiging kregen een ander was, hij zou nog wel merken welke. Toen we ter kantore zaten bij van Thoor was de eerste opmerking van deze notaris, dat hij me wilde verzoeken het testament en de site van internet te halen en vroeg hij me waarom ik zo weinig vertrouwen had in zijn kantoor. Nu dat testament had ik al eerder verwijderd, de site stond er nog en ik wilde die er wel best afhalen, maar daar moest wel een goede samenwerking tegenover staan, want de ervaringen die ik tot nu toe had met dit kantoor was beneden de maat. Hoezo, vroeg men mij. In 2002 had ik het testament opgevraagd van mijn vader, ondanks dat ik de benodigde papieren had, werd dit geweigerd. Ik had zelfs een ondertekende verklaring van mijn moeder, toch weigerde dit kantoor mij het testament te geven.Notaris van Thoor meende hier op te moeten zeggen dat dit hoogstwaarschijnlijk het werk was, van een van zijn kandidaat notarissen, waarop ik zei, dat dit niet terzake doende is, want hij is de baas van dit kantoor en hij moet weten wat zijn kandidaat notarissen uitvoerde het was dus zijn verantwoording. Een minister kan ook niet zeggen sorry het was een van mijn ambtenaren, de minister draagt de verantwoording over een ministerie en zo is het ook op jou kantoor, jij bent verantwoordelijk voor dit gedrag. (Ik meen me nog te kunnen herinneren dat hij het was die steeds weigerde. ik moet de mails van 2002 er maar even op na slaan, want die heb ik nog). Het werd stil, de toon was gezet. Even daarna meende hij te moeten zeggen dat, als ik opbelde of ook maar iets had, ik meteen zou worden geholpen. Daar is in de loop van het proces weinig van gebleken. Ik heb mijn site verwijderd, om het niet aan mij te laten liggen het verloop van het proces. Er werd wel meteen gereageerd als ik de Notaris van Thoor mailde, maar als ik Mickartz lukte het steeds niet.
We kregen uitgelegd van Kandidaat notaris Mickartz hoe de vork in de steel zat. Het uitgangspunt was 08-03-2002 de dag dat mijn vader overleed. Bij de aangifte van successie van mijn vader was er ongeveer 48000 euro in kas plus het huis. Het huis was verkocht voor 109.000 euro, dus samen 157.000 euro van dit bedrag was nog 45.000 euro over, de rest was uitgegeven. Mijn moeder had de zes andere kinderen in december 2008 een schenking gedaan van 4500,- euro en in 2009 nog eens een schenking van 4500 euro samen was dat 6 maal 9000 euro is 54000 euro. Die andere 48.000 euro waren al weg, maar daar later meer over. Het deel van mijn vader zou eigenlijk 16.000 euro met rente moeten zijn, maar mijn moeder had daar van geld gestolen en haar dierbare andere kinderen dat gegeven, maar staat niet ergens in de wetgeving dat de ander kinderen moeten toezien dat deze dingen niet gebeuren, men kan zelfs de moeder onmondig late verklaren, maar dat was natuurlijk niet in hun belang. In het testament van mijn vader is het boedelerfrecht toegepast. Dw.z. dat ik over het deel van mijn vader nog 5% rente krijg. Het deel van mijn moeder wordt bepaald door het verschil van de schenkingen met de schuld. hoe meer schenkingen hoe meer ik krijg. De schuld is dat deel wat van de het oorspronkelijke deel niet meer bestaat. Hier mag men eens over nadenken. Er wordt door mijn moeder kunstmatig een schuld gecreëerd door schenkingen te doen aan de andere kinderen. En door die diefstal van mijn moeder op het deel van mijn vaderword mijn deel van mijn moeder omdat ik onterfd ben zeer klein. Dat was natuurlijk de bedoeling van mijn moeder. Men zou me de stukken sturen.
Toen ik de stukken gekregen had en grondig gelezen had belde ik op met een vraag. De afspraak dat ik meteen geholpen zou worden, kon meteen getest worden. Dhr. Mickartz, was niet bereid om mij te woord te staan, hij was wel aanwezig. Een dag erna werd ik pas terug gebeld. Ik vroeg aan de kandidaat notaris of ik inzage kon krijgen in de bankafschriften, om te kijken of er eventuele schenkingen zijn gedaan. dat werd geweigerd, toen ik hier tegen protesteerde en hem duidelijk maakte dat ik hier recht op had, meende hij te moeten zeggen dat dit alleen maar kon als ik dat samen met mijn jurist deed, als of ik geestelijk gehandicapt was en onder curatele stond. Ik heb niks meer gezegd, dat heeft geen nut bij deze mensen. ze moeten onafhankelijk zijn, maar je merkte duidelijk wiens brood men eet wiens woord mens spreekt. Ik heb dhr. van Thoor een mail gestuurd waar ik hem duidelijk heb gemaakt dat ik ook uit een ander vaatje kon tappen, en dat ze zich aan de afspraken moesten houden die gemaakt zijn. Dat hielp. Alhoewel de brief die daar opvolgde buiten alle proporties was. Maar eerst even iets anders.
Ik had de belastingdienst gebeld of ze me konden nagaan of er in de afgelopen 5 jaar schenkingen waren gedaan door mijn moeder. Dat had men nog nooit gedaan voor een particulier, eens moet de eerste keer zijn, merkte ik op. Ik moest maar een schriftelijk verzoek doen. Dat heb ik gedaan en ik kreeg ook meteen een antwoord. Ze kunnen zeggen van de belasting dienst wat ze willen, maar dit antwoord had ik binnen een paar dagen, sneller als de brief van de notaris. Er waren geen schenkingen gedaan waar de belastingdienst van af wist, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze niet gedaan zijn. Ze zijn alleen nooit opgegeven. De belastingdienst kan altijd over de laatste 10 jaar een opvrage doen, meen ik. In 2002 heb ik ook een paar keer de belastingdienst gebeld, want toen al communiceerde men niet met mij en ook toe stond de belasting diens me altijd te woord en ben ik heel wat te weten gekomen, over de dingen die er speelde op belastingtechnisch gebied, niet de inhoudelijke zaken.
De brief van de notaris was het onbeschoftste wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Dhr. Mickartz meende me te moeten schrijven, dat ik geen inzage kreeg in de bankrekeningen, maar wel mijn jurist. Dat was onbeschofterigheid van de bovenste plank. Een notaris moet neutraal zijn. Ik weet wel dat dit voorstel van mijn zus afkwam, maar dan had hij dit moeten weigeren, niet alleen omdat hij neutraal moet zijn, maar ook omdat het in strijd met de Nederlandse wetgeving is. Als ik hiermee naar het broederschap was gegaan, hadden ze een probleem gehad bij notaris van Thoor. Er werd een brief geschreven met een tegenvoorstel, waarin ik zei dat ik samen met mijn jurist de stukken wilde inzien. Dat werd geaccepteerd, men kon ook niet anders. Tijdens de inzage meende Mickartz me wel nog te moeten zeggen, dat ik blij kon zijn dat ik inzake had gekregen, volgens mij zat onder de tafel mijn zus hem te souffleren. Met deze opmerking maakte hij meteen duidelijk dat hij niet onafhankelijk was en daar wees ik hem op. Het was al erg genoeg dat hij een schofferende brief had geschreven, maar deze schofferende opmerking was buiten alle proporties. Of hij soms bevriend was met een van de familieleden, vroeg ik hem. Daar bleef hij het antwoord op schuldig.
Ik heb 2 jaar nagekeken en toe wist ik genoeg. Ik had een spreadsheet gemaakt in Numbers een programma van Apple. Ik had mijn MacBook Pro meegenomen, om de maandelijkse eindbedragen in te kloppen. aan het begin van de zitting vroeg ik aan Mickartz of dit kon. Het zei niks over de inhoud, maar ik kon dan op een snelle manier zien wanneer grote bedragen verdwenen waren van de rekeningen. Dat werd geweigerd door Dhr. Mickartz. teon ik het nog eens uitlegde bleef Mickartz bij zijn weigering van Thoor keurde het goed en moest de kandidaatnotaris overstag gaan. Hieruit bleek duidelijk de niet neutrale kant van de kandidaat notaris. Ik kwam er snel achter dat mijn moeder geen maandelijkse afrekeningen had en kon ik het programma niet gebruiken. Mickartz was voorbarig geweest. September 2004 t/m december 2004 was niet aanwezig. dat de kandidaat notaris niet kan rekenen, het zijn alpha mensen, maar de executeur is Dr. in de wiskunde en die kon blijkbaar ook niet rekenen. De lingerie zaak op Terwinselen waar erotische lingerie werd verkocht, was niet failliet gegaan door mijn moeder, want die had ze een stuk of zes keer bezocht, deze opmerking maakte ik ook tijdens de zitting. Men was verbaasd dat ik de bedragen er uit haalde, want ik deed alles heel snel nakijken. Maar hier uit blijkt dat ik wel lichamelijk, maar niet geestelijk gehandicapt ben. Hoewel de rest van de familie, daar wellicht anders over denkt. Mijn moeder betaalde mijn tweede zus elk jaar, naast het abonnement van de schouwburg in Heerlen ook de drank van de verjaardag van mijn zus. De arme sodemieter met een topbaan op de OU kan dat wellicht zelf niet betalen, maar het zal wel een verjaardagsgeschenk zijn geweest, of toch niet, want mijn moeder maakte iedereen, behalve ik dan, bij elke verjaardag steeds 50 euro over. Dat was 20 jaar geleden 100 gulden, en van dat bedrag was ze niet afgeweken. Het was wel in die 20 jaar 4 maal in waarde gedaald, maar dat besef had ze blijkbaar niet meer gehad. In 2007 kon mijn moeder niet naar de begrafenis gaan van haar laatste overgebleven zus, die overleden was op de gezegende leeftijd van 93 jaar, Deze zus zei tegen mij toe mijn vader overleed, wordt nooit als je vader, daar zat iets niet goed dacht ik nog toen, maar ze had er beter aan gedaan door te zeggen wordt nooit als je moeder. Maar dat laatste is voor mij ook het gemakkelijkste. Een moeder die in haar eigen gelijk blijft hangen ondanks dat ze weet dat ze het leven van er eerstgeboren zoon verwoest heeft, omdat ze haar eigen belang het belangrijkste vond, kan geen moeder zijn. Nu heb ik zelf wel geen kinderen, dat kan niet bij een Klinefelter, maar ik ken wel genoeg kinderen van vrienden, waar ik mee omga en hun belang staat altijd voorop. Maar goed ik dwaal weer even af. Het zit hoog. Deze moeder kocht in dat zelfde jaar bijna tegelijkertijd goederen in Kerkrade, Heumen en Grave. Mijn moeder boekte ook altijd grote bedragen (1000 euro en meer) over van haar spaarrekening naar de gewone rekening en die haalde ze vervolgens van de gewone rekening af. Dat gebeurde meestal als kleinkinderen verjaardag hadden. Zo ook een bedrag van 2000 euro op 3 augustus. Mickartz vond dat geen belangrijke dag en ik moest mijn theorie nu maar eens verklaren. Nu allereerst is 3 augustus een belangrijke dag, want dan heb ik verjaardag, dan volgt er een kleinzoon op 9 augustus een kleindochter op 21 september en een 26 september. en wie weet zit er nog aanhang bij. dan heb je ook nog een paar in november en wat bleek toen was geen geld afgehaald. Ze moest natuurlijk alles een beetje camoufleren, want als ze kwam te overlijden, zou die sukkel van die Vincent dat toch niet begrijpen. Wat me opviel was dat mijn moeder een heleboel terugzendingen in de map had zitten van foute overboekingen, wat natuurlijk de vraag doet opwerpen, was het wel mijn moeder die de rekening beheerde of deden dat ook anderen. Nadat ik 2 jaar had in gezien en nog enkele ontdekkingen deed, heb ik gezegd dat de rest niet meer hoefde. ik wist waar het gebleven was, en terughalen ging bij deze notaris toch niet. dus dat zou een nutteloze tijd invulling zijn.
Ik heb nog een verzoek indient, ondanks dat ik wist dat dit niet zou gebeuren, om een eerdere uitbetaling. Ik wilde namelijk weten wanneer de belastingbrief de deur uit was gegaan, hierover zei men alleen maar dat dit allang gebeurt was. Een datum kreeg ik niet. het verzoek heb ik 23 maart gedaan. Tijdens de eerste zitting bij van Thoor was afgesproken dat ik het geld op zijn laatst op 1 juli zou krijgen. Het vaders deel hadden ze me al eerder kunnen en moet betalen. Maar ik was bereid tot dit compromis, achteraf een foute beslissing. Op 16 juni heb ik maar eens aan de bel getrokken op mijn manier, want ik ken mijn familie als geen ander, en dat hielp. ik kwam er achter wat de datums waren van de belastingen. Zelf heb ik die belastingen ook gebeld, aangifte van successie, was nog niet gedaan en dat moet binnen 8 maanden, men kan uitstel aanvragen, dat was ook niet gebeurd en dan vraag je je toch af of dit kantoor wel capabel is. Nu ga ik daar niet over, maar ze scheppen de indruk dat mijn moeder de eerste zaak van hun was. Ik confronteerde hen daarmee wat ik van de belastingen gehoord had en hierop volgde een brief wanneer de belasting de aanslag klaar had, ook legde men mij uit datb het hier niet ging over de aangifte van successie. maar om de aangifte en dat kon niet electronisch, dat ging alleen maar op papier. Een kijkje bij de belastingdienst lie me zie dat het ook via internet kan, maar dat zal wel te vooruitstrevend zijn voor dit kantoor. ik kan mij ook niet van de indruk onttrekken dat ik hun nog het idee om zelf de belastingen te bellen aan de hand heb gedaan. Het leek er op dat ze zelf niet zo slim waren.