een avondje Rieu
Tue, Jul 19 2011 05:13
| Vrijthof, Rieu, Maastricht, Chauchos
| Permalink
Ergens in januari vroeg een vriendin me, of ik mee wilde gaan naar het concert van Rieu op het Vrijthof. Het was een arrangement bij Gauchos en koste 80 euro. Voor de voorstelling kreeg je dan een diner aangeboden door Gauchos. Nu is mijn probleem, dat ik vegetariër ben en Gauchos een gril restaurant is dus men is gespecialiseerd in vlees. Dat werd doorgegeven aan het restaurant, met een mail terug dat dit geen probleem zou zijn. De dag van het concert kwam, maar de weersvoorspellingen beloofde geen goeds.
Om 16.43 vertrokken we samen uit Heerlen met de trein. Op het Vrijthof aangekomen konden we nog niet naar binnen en we besloten ergens op een terrasje iets te nuttigen. Ik ging even naar de WC. Voor het kleine café, hadden ze een heel goed uitziend toilet. Ik heb namelijk een probleem. Ik moet katheteriseren, om mijn plas kwijt te kunnen. Dat ging goed daar er was een afsluitbaar toilet en er stond een afvalbak waar ik de gebruikte katheter in kon weg doen. Om 18.15 besloten we om naar het hek te gaan waar we naar het hek te lopen, kijken of we nu werden binnen gelaten. Helaas dat was niet het geval, het duurde nog tot 18.45 voordat we binnen waren. Voor het restaurant stonden drommen mensen en toen we uiteindelijk aan de beurt waren mochten we plaatsnemen buiten onder het zeil. Dat had wel een voordeel, want tijdens het concert zaten we ook droog en buiten, terwijl vele gasten die achter in het restaurant zaten, naar buiten moesten en plaats namen in de regen. Hier schoot Gauchos al te kort. Hij had, vond ik paviljoens moeten regelen, zodat zijn gasten droog zaten. De harmonie van Eys, fleurde de boel wat op, tijdens het wachten op ons diner.
Schuin voor ons stond een 4:3 scherm, waar een heel magere Rieu op te zien was. U begrijpt het al, het Breedbeeld werd naar 4:3 gedrukt. Ook dat viel tegen.
Je weet hoe het gaat, een kelner krijgt een groep tafels toegewezen, en die van ons was een jongen van een jaar of 23 die wel oog had voor vrouwen, maar niet voor klanten.
Mijn 2 vriendinnen werden goed bediend, maar ik kon mezelf bedienen. We hebben ongeveer een uur op ons eten moeten wachten. De vleeseters kregen een groente salade met 2 schijfjes vlees en een sausje, dus ik dacht, ik krijg dat ook met b.v 2 schijfjes kaas in plaats van vlees. Nee, ik kreeg 2 soufflés met wat stukjes tomaat. Het was niet te eten, het had blijkbaar in de diepvries gelegen en had daarna niet lang genoeg in de magnatron gezeten, want de kern was steenkoud. Het voorgerecht van de vleeseters was blijkbaar ook niet te eten, want de meeste borden gingen weer vol terug. Het voorgerecht was voor ons allemaal een ramp.
Het hoofdgerecht was, voor de vleeseters een stuk vlees met wat groente, ik dacht spinazie, en ik kreeg diezelfde spinazie met daarboven op wat spaghetti, een Italiaans restaurant, zou failliet zijn gegaan als ze dat de klanten zouden voor zetten. Voor mij komt er nog bij dat ik nooit spinazie eet, want dat is slecht voor mijn botten. Maar goed, dat konden ze niet weten, ook hier was de spinazie steenkoud. Het toetje, ja er was nog een toetje. Een cake-je met wat chocolade. Kon niet veel aan misgaan en was ook nog het lekkerste.
Toen het "diner" voorbij was, begon meteen André aan zijn concert. Dat was goed. Hij speelde precies 1 uur en hield toen een pauze. Iedereen stormde naar de WC. In het restaurant zaten zeker tussen de 150 tot 200 personen. En bij de mannen moesten die allemaal naar 1 urinoir en 1 niet afsluitbare WC. Er zat een knop op om de deur af te sluiten, maar die werkte niet. En dan sta je daar met je katheter in je hand, je behoefte te doen voortdurend gestoord door allerlei mensen die die deur open doen. Ik geef het je te doen. Je weet niet hoe vernederend dat is. Wil je het meemaken, ga naar Gauchos in Maastricht en beleef het mee.
Na het diner een kopje thee die ik kreeg in een kop die bestemd was voor koffie. Thee moet in een glas. In een normaal restaurant kun je de smaak van de thee zelf uitzoeken, zo niet bij Gauchos. Nu kreeg ik een zakje Earl Gray en aangezien ik daar een liefhebber van ben, viel dat nog mee.
In de pauze nog een kopje thee. Weer geen keuze in het soort en ik kreeg een sinasappelsmaak en daar hou ik totaal niet van. Deze keer wel in een glas, maar het koekje ontbrak.
De pauze duurde een kwartier en Rieu speelde weer 1 uur en dan je weet wel al de bis, waar ook nog een Carnavals band uit Maastricht hun liedjes liet horen. De avond werd afgesloten met 2 liedjes van Maastricht. Helaas geen Limburgs volkslied. Ik vind, dat je een Kerkradenaar ook een plezier moet doen op het einde van de avond. Er werd ook nog gedanst, ondanks dat de regen met bakken uit de lucht viel.
Voordat ik naar huis ging, toch nog even naar de WC. Ik trof daar een kelner en deed mijn beklag over de deur. Ik moest er drie keer opslaan en dan deed hij het. Hij sloeg er 3 keer op en inderdaad, hij ging op slot. Had ik eerder moeten weten. Maar van de andere kant, kan het nog belachelijker. Ik vrees van niet. Och ja er was geen afvalbak aanwezig, dus de katheters, maar weer in mij jaszak geduwd, wat wil je? Bij de dames WC stond een rij ver naar het restaurant in, als je daar naar het toilet ging, miste je de helft van het concert, na de pauze.
Naast ons zaten Hollanders. Voor het concert, kwam men ons vertellen, dat we vooral moesten blijven zitten en geen kabaal maken. Dat was aan dovemansoren van de Hollanders. Hoe meer ze zopen hoe luidruchtiger dat ze werden, al het pssst van mensen om hun heen hielp niet. ze stonden voor de mensen wat te ouwehoeren, reageerde niet op de verzoeken van de mensen om hun heen. Ook hier schoot het personeel te kort.
Tegen het einde aan werden we opeens bediend door 3 mensen die ons steeds hetzelfde kwamen vragen, hoogst irritant en het duidt op een slecht management.
Ik had mijn beklag gedaan bij een serveerster, deze negeerde me volkomen. Ik had ook naar de overkoepelende organisatie geschreven, de mail is door gestuurd, maar geen reactie.
Ik heb mijn best gedaan.
Rieu was OK hij weet toch steeds weer het publiek te boeien met nieuwe dingen. Zou ik er nog eens naar toe willen, natuurlijk, maar absoluut niet meer naar Gauchos.
Om 16.43 vertrokken we samen uit Heerlen met de trein. Op het Vrijthof aangekomen konden we nog niet naar binnen en we besloten ergens op een terrasje iets te nuttigen. Ik ging even naar de WC. Voor het kleine café, hadden ze een heel goed uitziend toilet. Ik heb namelijk een probleem. Ik moet katheteriseren, om mijn plas kwijt te kunnen. Dat ging goed daar er was een afsluitbaar toilet en er stond een afvalbak waar ik de gebruikte katheter in kon weg doen. Om 18.15 besloten we om naar het hek te gaan waar we naar het hek te lopen, kijken of we nu werden binnen gelaten. Helaas dat was niet het geval, het duurde nog tot 18.45 voordat we binnen waren. Voor het restaurant stonden drommen mensen en toen we uiteindelijk aan de beurt waren mochten we plaatsnemen buiten onder het zeil. Dat had wel een voordeel, want tijdens het concert zaten we ook droog en buiten, terwijl vele gasten die achter in het restaurant zaten, naar buiten moesten en plaats namen in de regen. Hier schoot Gauchos al te kort. Hij had, vond ik paviljoens moeten regelen, zodat zijn gasten droog zaten. De harmonie van Eys, fleurde de boel wat op, tijdens het wachten op ons diner.
Schuin voor ons stond een 4:3 scherm, waar een heel magere Rieu op te zien was. U begrijpt het al, het Breedbeeld werd naar 4:3 gedrukt. Ook dat viel tegen.
Je weet hoe het gaat, een kelner krijgt een groep tafels toegewezen, en die van ons was een jongen van een jaar of 23 die wel oog had voor vrouwen, maar niet voor klanten.
Mijn 2 vriendinnen werden goed bediend, maar ik kon mezelf bedienen. We hebben ongeveer een uur op ons eten moeten wachten. De vleeseters kregen een groente salade met 2 schijfjes vlees en een sausje, dus ik dacht, ik krijg dat ook met b.v 2 schijfjes kaas in plaats van vlees. Nee, ik kreeg 2 soufflés met wat stukjes tomaat. Het was niet te eten, het had blijkbaar in de diepvries gelegen en had daarna niet lang genoeg in de magnatron gezeten, want de kern was steenkoud. Het voorgerecht van de vleeseters was blijkbaar ook niet te eten, want de meeste borden gingen weer vol terug. Het voorgerecht was voor ons allemaal een ramp.
Het hoofdgerecht was, voor de vleeseters een stuk vlees met wat groente, ik dacht spinazie, en ik kreeg diezelfde spinazie met daarboven op wat spaghetti, een Italiaans restaurant, zou failliet zijn gegaan als ze dat de klanten zouden voor zetten. Voor mij komt er nog bij dat ik nooit spinazie eet, want dat is slecht voor mijn botten. Maar goed, dat konden ze niet weten, ook hier was de spinazie steenkoud. Het toetje, ja er was nog een toetje. Een cake-je met wat chocolade. Kon niet veel aan misgaan en was ook nog het lekkerste.
Toen het "diner" voorbij was, begon meteen André aan zijn concert. Dat was goed. Hij speelde precies 1 uur en hield toen een pauze. Iedereen stormde naar de WC. In het restaurant zaten zeker tussen de 150 tot 200 personen. En bij de mannen moesten die allemaal naar 1 urinoir en 1 niet afsluitbare WC. Er zat een knop op om de deur af te sluiten, maar die werkte niet. En dan sta je daar met je katheter in je hand, je behoefte te doen voortdurend gestoord door allerlei mensen die die deur open doen. Ik geef het je te doen. Je weet niet hoe vernederend dat is. Wil je het meemaken, ga naar Gauchos in Maastricht en beleef het mee.
Na het diner een kopje thee die ik kreeg in een kop die bestemd was voor koffie. Thee moet in een glas. In een normaal restaurant kun je de smaak van de thee zelf uitzoeken, zo niet bij Gauchos. Nu kreeg ik een zakje Earl Gray en aangezien ik daar een liefhebber van ben, viel dat nog mee.
In de pauze nog een kopje thee. Weer geen keuze in het soort en ik kreeg een sinasappelsmaak en daar hou ik totaal niet van. Deze keer wel in een glas, maar het koekje ontbrak.
De pauze duurde een kwartier en Rieu speelde weer 1 uur en dan je weet wel al de bis, waar ook nog een Carnavals band uit Maastricht hun liedjes liet horen. De avond werd afgesloten met 2 liedjes van Maastricht. Helaas geen Limburgs volkslied. Ik vind, dat je een Kerkradenaar ook een plezier moet doen op het einde van de avond. Er werd ook nog gedanst, ondanks dat de regen met bakken uit de lucht viel.
Voordat ik naar huis ging, toch nog even naar de WC. Ik trof daar een kelner en deed mijn beklag over de deur. Ik moest er drie keer opslaan en dan deed hij het. Hij sloeg er 3 keer op en inderdaad, hij ging op slot. Had ik eerder moeten weten. Maar van de andere kant, kan het nog belachelijker. Ik vrees van niet. Och ja er was geen afvalbak aanwezig, dus de katheters, maar weer in mij jaszak geduwd, wat wil je? Bij de dames WC stond een rij ver naar het restaurant in, als je daar naar het toilet ging, miste je de helft van het concert, na de pauze.
Naast ons zaten Hollanders. Voor het concert, kwam men ons vertellen, dat we vooral moesten blijven zitten en geen kabaal maken. Dat was aan dovemansoren van de Hollanders. Hoe meer ze zopen hoe luidruchtiger dat ze werden, al het pssst van mensen om hun heen hielp niet. ze stonden voor de mensen wat te ouwehoeren, reageerde niet op de verzoeken van de mensen om hun heen. Ook hier schoot het personeel te kort.
Tegen het einde aan werden we opeens bediend door 3 mensen die ons steeds hetzelfde kwamen vragen, hoogst irritant en het duidt op een slecht management.
Ik had mijn beklag gedaan bij een serveerster, deze negeerde me volkomen. Ik had ook naar de overkoepelende organisatie geschreven, de mail is door gestuurd, maar geen reactie.
Ik heb mijn best gedaan.
Rieu was OK hij weet toch steeds weer het publiek te boeien met nieuwe dingen. Zou ik er nog eens naar toe willen, natuurlijk, maar absoluut niet meer naar Gauchos.
Comments
Mijn tante Marietje
Wed, Jun 15 2011 11:47
| Persoonlijk
| Permalink
Vandaag ga ik naar de begrafenis van mijn tante Marietje. In de banner de derde persoon op laatste rij gezien van rechts. Zij was de vrouw van mijn Pete Oom Remigius waar ik mijn tweede naam aan te danken had. De man die achter me staat en dat was zo letterlijk en figuurlijk, de enige die achter me stonden. Zeker mijn tante in de tijd dat ik ontdekte dat ik geboren was met het syndroom van Klinefelter, was ze de enige die me steunde. Dadelijk met mijn fiets naar Klimmen naar de Remigius kerk.
Er is een voelbare leegt in me. waar ik weer overheen moet komen. Ook al zie je mensen niet meer, je weet dat ze bij je zijn. Als ze te komen overlijden, is er leegte onmetelijk leegte.
Er is een voelbare leegt in me. waar ik weer overheen moet komen. Ook al zie je mensen niet meer, je weet dat ze bij je zijn. Als ze te komen overlijden, is er leegte onmetelijk leegte.
Website
Wed, Jun 15 2011 07:28
| Permalink
Vorig jaar haalde ik mijn website van internet. Reden, mijn moeder was overleden en het doel om mijn moeder te overtuigen dat ze me moest vertellen, waarom dat ze me niks gezegd was er niet meer.
Dat ze me zou verstoten, want daar komt het op neer als je onterfd wordt, had ik niet kunnen dromen. Ik had altijd voor hun klaar gestaan en ik kon het niet goed begrijpen. Maar misschien is het dat wel, dat ze dat als normaal gaan vinden. Als je dan niet meer in het gareel loopt, dan zint men op wraak.
Enkele weken geleden wordt ik gemaild door iemand die denkt dat hij een Klinefelter is. We komen in gesprek, en ik zet de site op zijn verzoek ergens op internet. Waarom staat deze grote informatiebron niet op internet vroeg hij. Zet het er weer op.
Dat zette me aan het denken. Ik was de groep mensen, zoals ik, vergeten die er energie uit putten door het lezen van de site.
Het zich niet alleen voelen.
In een gesprek dat ik zondag had, kwam ik tot de overtuiging dat hij terug moest op internet. Hij staat er weer. Moet hem wel nog wat bijsleutelen maar dat komt wel goed.
Dat ze me zou verstoten, want daar komt het op neer als je onterfd wordt, had ik niet kunnen dromen. Ik had altijd voor hun klaar gestaan en ik kon het niet goed begrijpen. Maar misschien is het dat wel, dat ze dat als normaal gaan vinden. Als je dan niet meer in het gareel loopt, dan zint men op wraak.
Enkele weken geleden wordt ik gemaild door iemand die denkt dat hij een Klinefelter is. We komen in gesprek, en ik zet de site op zijn verzoek ergens op internet. Waarom staat deze grote informatiebron niet op internet vroeg hij. Zet het er weer op.
Dat zette me aan het denken. Ik was de groep mensen, zoals ik, vergeten die er energie uit putten door het lezen van de site.
Het zich niet alleen voelen.
In een gesprek dat ik zondag had, kwam ik tot de overtuiging dat hij terug moest op internet. Hij staat er weer. Moet hem wel nog wat bijsleutelen maar dat komt wel goed.
De erfenis
Thu, May 5 2011 02:21
| Permalink
De Notaris van mijn moeder dhr. Van Thoor, had enkele dagen vastgezeten op verdenking van witwas praktijken van Joep J iedereen in Kerkrade kent dat verhaal. Iedereen waar ik mee sprak, was er zeker van dat ik het geld niet kreeg. Blijkbaar had ik een notaris die van alle markten thuis was. Ik heb het toch gekregen, omdat ik een Blog was begonnen over hem en dat hielp. Nu staat hij in de krant als J v T. Afkortingen gebruiken ze alleen bij boeven. Ze hebben het nog over een kantoorgenoot die ook in het verdachten kamertje zit. Het zou me niet verwonderen als dat Mickartz is, zoon van een slager, gewend om over lijken te gaan. De linker en rechter hand van van Thoor.
Dat dit kantoor de afhandeling van de erfenis deed is voor mij niet verwonderlijk. Soort zoekt soort.
Dat dit kantoor de afhandeling van de erfenis deed is voor mij niet verwonderlijk. Soort zoekt soort.
De veroorzaker.
Tue, Apr 5 2011 12:44
| Permalink
Vandaag 4-4-2011 kwam ik in Maastricht, de mens tegen waar het allemaal mee begon. Mijn oude chef Jan Kleijnen.
Ik werkte op de Hogeschool Zuyd als enquete maker. Ik kwam terug van een Niersteen, die veroorzaakt was door stress op mijn werk, volgens de specialist.
Er lag een stapel werk op mijn bureau, maar ik mocht zelf bepalen, wat ik het eerste zou maken, volgens mijn chef. Maar niets was minder waar. Hij bepaalde, dus de stress, was alleen maar groter. Op een gegeven moment kregen we een woordenwisseling, omdat hij weer eens een afspraak niet na kwam. Daarna ging de klootzak overal verkondigen dat ik tegen hem Hitler had gezegd. Wat mensen al niet doen, om zich te handhaven. De grote leugen werd door iedereen geloofd en er zijn nog steeds mensen die het geloven. Daar kap ik dan ik mee. Er gebeurde nog allerlei dingen, wat er toe leidde dat ik overspannen werd, zwaar overspannen. Die overspannenheid leidde uiteindelijk tot een ontslag. Maar gelukkig was er een rechter in Heerlen, die begreep, wat er gebeurd was. Zij waren niet het lijdend voorwerp, maar ik was dat. Het leverde mij een ontslagpremie op, van 150.000 gulden, die ik in een gouden handdrukregeling heb gezet.
Doordat ik niet meer alleen kon zijn, kreeg ik een hond en moest wandelen met dat dier, dat leidde naar een binnenmeniscus ontsteking, die uiteindelijk tot gevolg had dat deze huisarts me ook in de steek liet. Ik kreeg een andere huisarts en mijn dossier in handen. En daar las ik dat ik een XYXXY was. Dus uiteindelijk zou ik die man ook nog dankbaar moeten zijn. Omdat dit verhaal me door het hoofd flitste, gaf ik hem maar een hand. Ik kon me zelfs nog herinneren dat hij vandaag verjaardag had en ik heb hem ook nog gefeliciteerd ook. Want haatdragend ben ik niet. Hij vertelde, dat hij bezig was, met zijn doctoraal. Kwaliteitszorg in het onderwijs. Dat deed hij al toen hij werkte, 2 jaar geleden. Daar hebben wij Nederlanders, weer een 1dag in de week salarisschaal 14 voor niks zitten te betalen. Zijn ergernis was, dat hij de studie niet meer van de belasting kon aftrekken, hij was alleen vergeten te vertellen, dat hij nu een dik pensioen heeft en dat hij daar in plaats van de 42% belasting vroeger over zijn salaris, nu nog maar 18% over betaald en dan ook nog AOW krijgt. Sommige mensen zijn nooit tevreden. Had hij toen hij salaris, een bedrag van 3850 per maand netto heeft hij nu met de AOW een 4500 euro netto.
Ik werkte op de Hogeschool Zuyd als enquete maker. Ik kwam terug van een Niersteen, die veroorzaakt was door stress op mijn werk, volgens de specialist.
Er lag een stapel werk op mijn bureau, maar ik mocht zelf bepalen, wat ik het eerste zou maken, volgens mijn chef. Maar niets was minder waar. Hij bepaalde, dus de stress, was alleen maar groter. Op een gegeven moment kregen we een woordenwisseling, omdat hij weer eens een afspraak niet na kwam. Daarna ging de klootzak overal verkondigen dat ik tegen hem Hitler had gezegd. Wat mensen al niet doen, om zich te handhaven. De grote leugen werd door iedereen geloofd en er zijn nog steeds mensen die het geloven. Daar kap ik dan ik mee. Er gebeurde nog allerlei dingen, wat er toe leidde dat ik overspannen werd, zwaar overspannen. Die overspannenheid leidde uiteindelijk tot een ontslag. Maar gelukkig was er een rechter in Heerlen, die begreep, wat er gebeurd was. Zij waren niet het lijdend voorwerp, maar ik was dat. Het leverde mij een ontslagpremie op, van 150.000 gulden, die ik in een gouden handdrukregeling heb gezet.
Doordat ik niet meer alleen kon zijn, kreeg ik een hond en moest wandelen met dat dier, dat leidde naar een binnenmeniscus ontsteking, die uiteindelijk tot gevolg had dat deze huisarts me ook in de steek liet. Ik kreeg een andere huisarts en mijn dossier in handen. En daar las ik dat ik een XYXXY was. Dus uiteindelijk zou ik die man ook nog dankbaar moeten zijn. Omdat dit verhaal me door het hoofd flitste, gaf ik hem maar een hand. Ik kon me zelfs nog herinneren dat hij vandaag verjaardag had en ik heb hem ook nog gefeliciteerd ook. Want haatdragend ben ik niet. Hij vertelde, dat hij bezig was, met zijn doctoraal. Kwaliteitszorg in het onderwijs. Dat deed hij al toen hij werkte, 2 jaar geleden. Daar hebben wij Nederlanders, weer een 1dag in de week salarisschaal 14 voor niks zitten te betalen. Zijn ergernis was, dat hij de studie niet meer van de belasting kon aftrekken, hij was alleen vergeten te vertellen, dat hij nu een dik pensioen heeft en dat hij daar in plaats van de 42% belasting vroeger over zijn salaris, nu nog maar 18% over betaald en dan ook nog AOW krijgt. Sommige mensen zijn nooit tevreden. Had hij toen hij salaris, een bedrag van 3850 per maand netto heeft hij nu met de AOW een 4500 euro netto.
De tsiet II
Sun, Mar 13 2011 07:44
| Persoonlijk
| Permalink
Waarom dat gedicht?
Het is typisch een gedicht wat bij de Klinefelter hoort. Iemand die klinefelter heeft moet een rustig leven lijden. Moet in een veel lager tempo leven. Doet hij dat niet, dan raakt hij overspannen.
Vroeger toen ik kind was, zat ik op het stoepje voor de deur van ons huis in de zon. Iedereen in het gezin en om me heen in de straat was druk met van alles en ik zat daar te niksen, lekker in de zon te niksen. Op een gegeven moment, kwam de bakker en die belde aan, de deur zwaaide open en mijn moeder stond achter me. Zits se werm nuuks tse doeè? Zit je weer niks te doen, was haar altijd zelfde commentaar. Ze begreep het niet. Ik was niet niks aan het doen, ik was mijn lichaam in rust aan het brengen, omdat ik steeds dingen moest doen in hun tempo.
En nu is dat nog steeds zo. Ik heb mijn rust nodig. Ik plan ook niks, alleen als ik naar het ziekenhuis moet of een dringende afspraak heb. Ik pluk elke dag en zit vaak gewoon niks te doen, zittend in mijn tuin, of op de bank, mijn lichaam tot rust brengen.
Mensen die niet begrijpen, dat ik zo moet leven, daar stop ik mee. Sweat Januari begreep dat ook niet.
Het is typisch een gedicht wat bij de Klinefelter hoort. Iemand die klinefelter heeft moet een rustig leven lijden. Moet in een veel lager tempo leven. Doet hij dat niet, dan raakt hij overspannen.
Vroeger toen ik kind was, zat ik op het stoepje voor de deur van ons huis in de zon. Iedereen in het gezin en om me heen in de straat was druk met van alles en ik zat daar te niksen, lekker in de zon te niksen. Op een gegeven moment, kwam de bakker en die belde aan, de deur zwaaide open en mijn moeder stond achter me. Zits se werm nuuks tse doeè? Zit je weer niks te doen, was haar altijd zelfde commentaar. Ze begreep het niet. Ik was niet niks aan het doen, ik was mijn lichaam in rust aan het brengen, omdat ik steeds dingen moest doen in hun tempo.
En nu is dat nog steeds zo. Ik heb mijn rust nodig. Ik plan ook niks, alleen als ik naar het ziekenhuis moet of een dringende afspraak heb. Ik pluk elke dag en zit vaak gewoon niks te doen, zittend in mijn tuin, of op de bank, mijn lichaam tot rust brengen.
Mensen die niet begrijpen, dat ik zo moet leven, daar stop ik mee. Sweat Januari begreep dat ook niet.
De tsiet, een Kerkraads gedicht.
Sun, Mar 13 2011 07:22
| Permalink
DE TSIET
DE TIJD
Der miensj va hü deet of ut brent
De mens van vandaag doet alsof het brand
heë jakkert mer en broest en rent.
hij jakkert maar en vliegt en rent
Flotter jeet ut, drop en druvver,
Vlugger gaat het, erop en erover
ut leefste sjleug me sjtukker uvver.
het liefste slaat men stukken over
Tsiet is jeld, doa sjteet me drop,
Tijd is geld, dat vind men het belangrijkste
der inge drieënt der angere op.
de ene draait de andere op.
Me kiekt nit um, jing inkel kier,
Men kijkt niet om gen enkele keer
me jeet mer durch en ummer wieër
men gaat maar door en verlegd steeds de grenzen.
Bij nuuks mieë wead noch sjteljesjtange,
Bij niks meer wordt stil gestaan,
sjrit vuur sjrit wead wieër jejange
stap voor stap wordt verder gegaan.
Zoeë vlüjje weche, daag en ing stond,
Zo vervliegen weken, dagen binnen een uur
voet wie inge blits, jraat wie ing sekond.
weg als een bliksem, net als een sekonde
Da ziet me ópins vul tse spieë,
Dan ziet men in eens veel te laat
wat me verpast hat, kunt nit mieë.
wat men gemist heeft, komt niet meer.
In plaatsj va jage mós me doarum verzukke,
In plaats van te jagen, moet men daarom proberen
ut sjunste van der daag tse plukke.
het mooiste van de dag te plukken
DER HERJOD HAT DE TSIET JEMAAT
GOD HEETF DE TIJD GEMAAKT
VA TSOUWE HAT HEE NUUS JEZAAD
VAN HAASTEN HEEFT HIJ NIKS GEZEGD
DE TIJD
Der miensj va hü deet of ut brent
De mens van vandaag doet alsof het brand
heë jakkert mer en broest en rent.
hij jakkert maar en vliegt en rent
Flotter jeet ut, drop en druvver,
Vlugger gaat het, erop en erover
ut leefste sjleug me sjtukker uvver.
het liefste slaat men stukken over
Tsiet is jeld, doa sjteet me drop,
Tijd is geld, dat vind men het belangrijkste
der inge drieënt der angere op.
de ene draait de andere op.
Me kiekt nit um, jing inkel kier,
Men kijkt niet om gen enkele keer
me jeet mer durch en ummer wieër
men gaat maar door en verlegd steeds de grenzen.
Bij nuuks mieë wead noch sjteljesjtange,
Bij niks meer wordt stil gestaan,
sjrit vuur sjrit wead wieër jejange
stap voor stap wordt verder gegaan.
Zoeë vlüjje weche, daag en ing stond,
Zo vervliegen weken, dagen binnen een uur
voet wie inge blits, jraat wie ing sekond.
weg als een bliksem, net als een sekonde
Da ziet me ópins vul tse spieë,
Dan ziet men in eens veel te laat
wat me verpast hat, kunt nit mieë.
wat men gemist heeft, komt niet meer.
In plaatsj va jage mós me doarum verzukke,
In plaats van te jagen, moet men daarom proberen
ut sjunste van der daag tse plukke.
het mooiste van de dag te plukken
DER HERJOD HAT DE TSIET JEMAAT
GOD HEETF DE TIJD GEMAAKT
VA TSOUWE HAT HEE NUUS JEZAAD
VAN HAASTEN HEEFT HIJ NIKS GEZEGD
Sweat januari
De eerste dagen van het nieuwe jaar verlopen zoals ze altijd verlopen. Ik had met een vriendin het oude en nieuwe jaar gevierd en het leven ging verder zoals het in 2010 geëindigd was. De de borderliner bleef me wel toch een tijdje stalken, maar ook dat ebde in de loop van de maand weg, tot even over de eerste helft van de maand januari. Ik kwam in contact met een vrouw en ze vroeg aan me of ik met haar seks kon hebben Woh, is het nog mogelijk dat er iemand is, die seks met me wilde. De laatste jaren was ik alleen maar bezig geweest, om me zelf op de rails te krijgen en nu het bijna zover was, gebeurde het waar ik al jaren van droomde. Je moet vrij zijn, als je voor een relatie open staat, dan is dat blijkbaar te zien en vrouwen hebben daar een antenne voor. Ze was niet bepaald mijn type, maar ik had zo iets van, dat mag geen beletsel zijn. Als je 18 bent, dan heb je ze nog voor het uitzoeken, maar als je bijna 60 bent niet. Alhoewel er een vrouwen overschot is als je wat ouder wordt. Ik vroeg aan haar waarom ik. Ik had Klinefelter en het was bekend dat Klinefelters niet zo goed geschapen zijn, kleine kloten en een kleine pik. Och zei ze, op de eerste plaats ben je geen macho, want daar houden vrouwen niet van en ik al helemaal niet. Je kletst graag en je bent een gezellig mens. Wat had dat nu met seks te maken vroeg ik me af. Ik zei tegen haar laten we het proberen. We maakte een afspraak en de dag dat het zou gebeuren naderde. Nerveus, natuurijk, ik had dan wel 5 relaties gehad, waar ook seks in voor kwam, maar als je 13 jaar niks meer hebt gehad, dan ben je nerveus. De dag kwam en we gingen naar de slaapkamer en kleedde ons uit. Maar het werd niks, tenminste voor mij. Ik had geen erectie, dat was me nog nooit over komen. Zij was ondertussen 3 maal klaar gekomen, want je hebt geen lul nodig om iemand klaar te laten komen. Dat kun je met je vingers en je tong en dat kan ik wel.
We bleven nog wat in bed nagenieten en voor haar was dat absoluut het geval, maar ik voelde me niet zo prettig. Als ik geen erectie heb, heb ik inderdaad een heel klein pikkie. Maar als ik een erectie heb....... maar dat vertel ik straks. Ze ging weg en die nacht sliep ik slecht. De dag erna werd ik met een kater wakker en een erectie van ik weet niet hoe erg. Natuurlijk het verkeerde moment, dacht ik nog. Dat heb ik sinds ik testosteron krijg, zijn mijn ochtenderecties veel heviger, als vroeger. In mij kwam het stoute idee naar boven, om er maar eens een foto van te maken en een klein filmpje, waar ik me aftrok. Zo gedacht, zo gedaan, zo kunnen we onze IPhone 4 nog nuttig gebruiken.
Ik had me aangekleed, even met de hond wandelen en daarna ontbijten. De hele vorige dag blijft dan door je hoofd malen. Wat was er allemaal mis gegaan.
Er was geen sfeer en als je seks wilt moet je je eerst samen opwarmen. Zin in seks krijgen, dan hield zij er een ander tempo op na, dan ik en ik zat boordevol faalangst het moeten presteren zat zo erg in mij hoofd, dat het totaal mis ging en ik was niet verliefd op haar, maar moet dat laatste een belemmering zijn, was het niet al altijd zo dat ik nog nooit seks had gehad met vrouwen waar ik verliefd op was en de vrouwen waar ik seks mee had gehad, daar was ik nooit verliefd op geweest. Dat was duidelijk vond ik. Maar hoe vertel je dat aan de andere zonder iemand te kwetsen. Ik stuurde haar een mail, waarop ik haar uitlegde wat ik vond dat er mis was gegaan. Onder aan de mail zette ik de foto van mijn pik in vol ornaat. Het was zoiets van, denk nu niet dat ik niks heb, af en toe heb ik toch een beetje.
De mail die ik terug kreeg was zeer verrassend. Ze gaf me in alles gelijk en daaronder schreef ze, die is te groot voor mij, die gaat er niet in. Te groot? Wat krijgen we nu. Ik begreep er niks meer van, ik denk die zit me te ver-eppelen. Had men mij niet afgekeurd in militaire dienst, om mijn te kleine pik. Ik begreep het niet. Ik stuurde haar een mail terug: je houd me voor de gek en ik stuurde het filmpje mee.
Ze mailde terug, hou hier mee op, want ik ben zo geil als de pest, ik heb me zelf niet meer in de hand, het werd als maar zotter, dacht ik. De vrouwen die jou niet gewild hebben, hebben zich zelf te kort gedaan, schreef ze me nog. Ik begreep er hoe langer hoe minder van. Nu is het ook wel zo, dat mannen onderling nooit kletsen over de omvang, weleens over de grootte, maar nooit over de omvang.
's Avonds belde ze me op en we hebben het er nog uitgebreid over gehad en we maakte een nieuwe afspraak en het zou gaan zoals ik het wilde.
Die avond een sfeer gecreëerd met kaarsje, wierook parfum enz, een glaasje wijn en lekker geluld over van alles en natuurlijk over seks en toen het onderwerp daar op kwam gebeurde het wonder, hij groeide en groeide. Verbaasd keek ze naar de omvang en de grootte. Ik moest haar aansporen om iets er mee te doen en ze begon me te pijpen, en van het een komt het ander. Toen ik hem er in wilde duwen ging hij er inderdaad niet in. Hij is te groot. blijkbaar past niet op elk potje een dekseltje. Voor mij weer een afknapper.
We kleedde ons weer aan, ik haar en zij mij. De dag erna ben ik dan maar eens gaan meten, 5,5 cm in doorsnede en 16,5 cm lang. De omtrek is even groot als de lengte.
Met Valentijn een kaartje van haar met veel XXyL er op met als titel, Mijn Sweat Januari afgekeken van de film Sweat November, waar Kanu Reeves de mannelijke rol doet.
Toen ik wat zat te surfen bij seksspullen winkels, want we willen ons toch wat bedenken om het te laten lukken zag ik dat een dildo van 5 cm als erg groot wordt gezien. Dus toch toch waar.
Waarom schrijf ik dat op. Het grootste probleem bij de klinefelterproblematiek is de geslotenheid. Ouders die er niet over durven te praten. waardoor je een heel leven lang als een zombie rondloopt met het idee liefde en seks is niet voor mij weggelegd, want je gereedschap is te klein.
Nu blijkt dat het niet het geval is en als ik een ding heb geleerd, is dat het nu maar eens anders moet. Dus reageer hier op.
En nog dit, we zijn niet verliefd op elkaar, want ik ben niet haar type en zij is niet mijn type. Mocht de ware langs komen, dan laten we elkaar los, maar in de tussentijd, doen we het gewoon met elkaar.
We bleven nog wat in bed nagenieten en voor haar was dat absoluut het geval, maar ik voelde me niet zo prettig. Als ik geen erectie heb, heb ik inderdaad een heel klein pikkie. Maar als ik een erectie heb....... maar dat vertel ik straks. Ze ging weg en die nacht sliep ik slecht. De dag erna werd ik met een kater wakker en een erectie van ik weet niet hoe erg. Natuurlijk het verkeerde moment, dacht ik nog. Dat heb ik sinds ik testosteron krijg, zijn mijn ochtenderecties veel heviger, als vroeger. In mij kwam het stoute idee naar boven, om er maar eens een foto van te maken en een klein filmpje, waar ik me aftrok. Zo gedacht, zo gedaan, zo kunnen we onze IPhone 4 nog nuttig gebruiken.
Ik had me aangekleed, even met de hond wandelen en daarna ontbijten. De hele vorige dag blijft dan door je hoofd malen. Wat was er allemaal mis gegaan.
Er was geen sfeer en als je seks wilt moet je je eerst samen opwarmen. Zin in seks krijgen, dan hield zij er een ander tempo op na, dan ik en ik zat boordevol faalangst het moeten presteren zat zo erg in mij hoofd, dat het totaal mis ging en ik was niet verliefd op haar, maar moet dat laatste een belemmering zijn, was het niet al altijd zo dat ik nog nooit seks had gehad met vrouwen waar ik verliefd op was en de vrouwen waar ik seks mee had gehad, daar was ik nooit verliefd op geweest. Dat was duidelijk vond ik. Maar hoe vertel je dat aan de andere zonder iemand te kwetsen. Ik stuurde haar een mail, waarop ik haar uitlegde wat ik vond dat er mis was gegaan. Onder aan de mail zette ik de foto van mijn pik in vol ornaat. Het was zoiets van, denk nu niet dat ik niks heb, af en toe heb ik toch een beetje.
De mail die ik terug kreeg was zeer verrassend. Ze gaf me in alles gelijk en daaronder schreef ze, die is te groot voor mij, die gaat er niet in. Te groot? Wat krijgen we nu. Ik begreep er niks meer van, ik denk die zit me te ver-eppelen. Had men mij niet afgekeurd in militaire dienst, om mijn te kleine pik. Ik begreep het niet. Ik stuurde haar een mail terug: je houd me voor de gek en ik stuurde het filmpje mee.
Ze mailde terug, hou hier mee op, want ik ben zo geil als de pest, ik heb me zelf niet meer in de hand, het werd als maar zotter, dacht ik. De vrouwen die jou niet gewild hebben, hebben zich zelf te kort gedaan, schreef ze me nog. Ik begreep er hoe langer hoe minder van. Nu is het ook wel zo, dat mannen onderling nooit kletsen over de omvang, weleens over de grootte, maar nooit over de omvang.
's Avonds belde ze me op en we hebben het er nog uitgebreid over gehad en we maakte een nieuwe afspraak en het zou gaan zoals ik het wilde.
Die avond een sfeer gecreëerd met kaarsje, wierook parfum enz, een glaasje wijn en lekker geluld over van alles en natuurlijk over seks en toen het onderwerp daar op kwam gebeurde het wonder, hij groeide en groeide. Verbaasd keek ze naar de omvang en de grootte. Ik moest haar aansporen om iets er mee te doen en ze begon me te pijpen, en van het een komt het ander. Toen ik hem er in wilde duwen ging hij er inderdaad niet in. Hij is te groot. blijkbaar past niet op elk potje een dekseltje. Voor mij weer een afknapper.
We kleedde ons weer aan, ik haar en zij mij. De dag erna ben ik dan maar eens gaan meten, 5,5 cm in doorsnede en 16,5 cm lang. De omtrek is even groot als de lengte.
Met Valentijn een kaartje van haar met veel XXyL er op met als titel, Mijn Sweat Januari afgekeken van de film Sweat November, waar Kanu Reeves de mannelijke rol doet.
Toen ik wat zat te surfen bij seksspullen winkels, want we willen ons toch wat bedenken om het te laten lukken zag ik dat een dildo van 5 cm als erg groot wordt gezien. Dus toch toch waar.
Waarom schrijf ik dat op. Het grootste probleem bij de klinefelterproblematiek is de geslotenheid. Ouders die er niet over durven te praten. waardoor je een heel leven lang als een zombie rondloopt met het idee liefde en seks is niet voor mij weggelegd, want je gereedschap is te klein.
Nu blijkt dat het niet het geval is en als ik een ding heb geleerd, is dat het nu maar eens anders moet. Dus reageer hier op.
En nog dit, we zijn niet verliefd op elkaar, want ik ben niet haar type en zij is niet mijn type. Mocht de ware langs komen, dan laten we elkaar los, maar in de tussentijd, doen we het gewoon met elkaar.
Het Jaar 2010
Fri, Mar 4 2011 11:20
| Permalink
Het jaar eindigde zoals het begon, met toch een lichtpuntje.
Het begon om het knokken van en stukje erfenis wat ik nog moest krijgen van het vadersdeel, mijn moeder had me onterfd. Zij had me al te veel gegeven in haar leven. Slaag, geen liefde, de x van XYXXY. Genaaid door een vrouw, figuurlijk wel te verstaan. Of hadden die 5 aasgieren van zussen er mee van doen. de appel valt niet ver van de boom en in dit geval klopt dat. In 2008 en 2009 hadden ze zich nog even 9000 euro per persoon in hun zak geduwd. De 100.000 euro die mij vader en moeder gespaard hadden, hadden ze sowieso al er door heen gejaagd op die paar jaartjes. Waren ze nu allemaal arme sodemieters, dan had ik daar nog begrip voor, maar nee dat is niet het geval. ze stikken van het geld, maar hoe rijker als je bent hoe hoger de "Habgier". 8 Juli had ik dan eindelijk dat stukje van mijn vader, wat ik eigenlijk al op 1 juli had moeten krijgen. het is goed dat ik een paar internetsites heb, want naast de "Habgier" zijn ze allemaal bang dat hun goede naam door het slijk wordt gehaald. Maar dat door het slijk halen doe ik natuurlijk niet, dat doen ze zelf door hun daden.
In juli wordt ik ook met de dood bedreigt door mijn buurjongen uit Kazachstan, omdat ik 3 maal per week 8 minuten roei. Een paar dagen van te voren had een dronken man me van de fiets geslagen en deze 2 incidenten was voor mij het signaal om eens kijken om de flat waar ik woonde te verlaten. Ik ging opzoek om een huis te kopen. Ik wilde een huis en niet meer een flat en dat krijg je alleen maar in Nederland als je een koopt, over discriminatie gesproken. Ik vond en huis op de Molenberg in Heerlen. De modelwoning, ik hoefde niks te doen, alleen maar in te trekken. Aan aflossing betaal ik minder als mijn huur. Op 6 november trok ik in. Mijn leven nam een keerpunt.
In december ontmoette ik en vrouw, waar ik verliefd op werd en helaas moet ik schrijven "werd", want ik moest het ook weer uitmaken, het was een Borderliner. Je kunt mensen wel voor de kop kijken, maar niet er in.
In 2011 zou het een leven een verassende wending krijgen. Maar dat zet ik in een volgend artikel.
Het begon om het knokken van en stukje erfenis wat ik nog moest krijgen van het vadersdeel, mijn moeder had me onterfd. Zij had me al te veel gegeven in haar leven. Slaag, geen liefde, de x van XYXXY. Genaaid door een vrouw, figuurlijk wel te verstaan. Of hadden die 5 aasgieren van zussen er mee van doen. de appel valt niet ver van de boom en in dit geval klopt dat. In 2008 en 2009 hadden ze zich nog even 9000 euro per persoon in hun zak geduwd. De 100.000 euro die mij vader en moeder gespaard hadden, hadden ze sowieso al er door heen gejaagd op die paar jaartjes. Waren ze nu allemaal arme sodemieters, dan had ik daar nog begrip voor, maar nee dat is niet het geval. ze stikken van het geld, maar hoe rijker als je bent hoe hoger de "Habgier". 8 Juli had ik dan eindelijk dat stukje van mijn vader, wat ik eigenlijk al op 1 juli had moeten krijgen. het is goed dat ik een paar internetsites heb, want naast de "Habgier" zijn ze allemaal bang dat hun goede naam door het slijk wordt gehaald. Maar dat door het slijk halen doe ik natuurlijk niet, dat doen ze zelf door hun daden.
In juli wordt ik ook met de dood bedreigt door mijn buurjongen uit Kazachstan, omdat ik 3 maal per week 8 minuten roei. Een paar dagen van te voren had een dronken man me van de fiets geslagen en deze 2 incidenten was voor mij het signaal om eens kijken om de flat waar ik woonde te verlaten. Ik ging opzoek om een huis te kopen. Ik wilde een huis en niet meer een flat en dat krijg je alleen maar in Nederland als je een koopt, over discriminatie gesproken. Ik vond en huis op de Molenberg in Heerlen. De modelwoning, ik hoefde niks te doen, alleen maar in te trekken. Aan aflossing betaal ik minder als mijn huur. Op 6 november trok ik in. Mijn leven nam een keerpunt.
In december ontmoette ik en vrouw, waar ik verliefd op werd en helaas moet ik schrijven "werd", want ik moest het ook weer uitmaken, het was een Borderliner. Je kunt mensen wel voor de kop kijken, maar niet er in.
In 2011 zou het een leven een verassende wending krijgen. Maar dat zet ik in een volgend artikel.
Actonel
Fri, Mar 4 2011 07:53
| Medicijnen
| Permalink
Als je ernstige bot-ontkalking hebt, dan schrijven ze je fosomax, of actonel voor om de botten sterker te maken. Na 7 jaar, had ik er en lactose intolerantie van overgehouden. Bovendien vond ik op internet, dat het er voor zorgt dat de de kaak ontkalkt. Er ontstaan ruimtes bij de wortels van de tanden en die gaan dan ontsteken. Ik ben 3 tanden verloren door die flauwekul en de ontsteking van de voor tanden heb ik daar ook aan te danken. Bovendien heb je steeds last van tandsteen. Waarvan de tandarts dan zegt dat je niet goed poetst. Ik ben gestopt. Kreeg wel wat commentaar van mijn nieuwe endocrinoloog in Maastricht, maar uiteindelijk gaf ook deze zijn toestemming. Ze weten van mensen die 5 jaar actonel slikken dat dit 10 jaar zijn werk blijft doen. Dus ik heb het 7 jaar geslikt dan kan het best zijn dat het 14 jaar houdt of nog langer. Maar dat zien we dan wel, als we nog op deze wereld rond tippelen. Dus stop met die rotzooi als je hem slikt, de voordelen wegen niet op tegen de nadelen. Bewegen is beter om geen bot-ontkalking te krijgen dan al die troep.