• © augustus 2003 Vivienne Crutzen mail me 0

Mijn enige grote liefde

Permalink
12 Oktober is en blijft altijd een bijzondere dag voor mij, dan heeft Arlette verjaardag. 
Arlette is de enige vrouw geweest waar ik verliefd op ben geweest. Een liefde die nooit overgaat, een liefde die vast gebeiteld zit in mijn bestaan. 
Ik heb meerde relaties gehad, met meerdere vrouwen naar bed geweest. Maar dat was altijd maar voor even, voor een dag voor een week, voor 3 weken, voor 3 maanden en dan was het voorbij. 
Arlette kwam ik tegen begin 1984 op de meubelbeurs waar ik vrijwilligerswerk deed. In het voorbij gaan in een flits was ik verliefd. Liefde op het eerste gezicht noemen ze dat, is dat wel zo, of werkt dat anders. Ik denk dat het anders werk, maar dat voor later. Ze liep naar binnen en een collega hielp haar. Ze verlet de zaak en ik keek haar na, met de gedachte, hoe krijg ik contact met die vrouw. 
Even later kwam ze terug, haar auto startte niet.  Daar moet je voor bij Vincent zijn, zei iemand, die is automonteur, het noodlot was me behulpzaam. 
Ze kwam me vragen of ik naar de auto kon kijken, natuurlijk kreeg ik hem aan het lopen. De week er na heb ik nog een beurt aan de auto gegeven en daarna vertrok ze naar Frankrijk, waar ze ook vandaan kwam, op vakantie. Ze was de enige in mijn leven als man die mijn voornaam goed uit sprak. Vin - cent op z’n Frans Wijn - Honderd. 
Na dat ze terug was zou ze contact met me opnemen, maar dat gebeurde niet. Ik weet niet wat ik allemaal gedaan had om dat contact toch weer te herstellen, is met geen pen te beschrijven, maar het noodlot hielp me weer. Op een zondag belde ze weer eens op, omdat ze problemen had met haar auto. Ik reed met de fiets naar Kerkrade stapte in de auto, starte hem en hij liep. Mijn argwaan was gewekt. Ze had geen andere manier gevonden om met mij in contact te komen.
We kletsten wat en besloten uit te gaan eten. Eerst even naar huis, waar ik me wilde omkleden en even douchen. Thuis stelde ik haar voor aan mijn ouders en ik vertrok naar boven. Mijn vader zat als gewoonlijk voor de TV naar de sport te kijken en kwam niet van zijn plaats af. Mijn moeder praatte met Arlette. Waar we naar toe zijn gegaan weet ik niet meer. Maar ze vertelde me dat mijn moeder voor de geboorte van het eerste kind een miskraam had gehad. Dat was iets wat ik niet wist, dat had ze me nooit vertelt. Maar als je dus gaat rekenen, was ze al in verwachting voordat ze van de kerk getrouwd waren, een doodzonde vroeger. Voor de wet waren ze getrouwd, maar dat telde niet in het rooms-katholieke zuiden van die tijd. 

Toen ik de dag erna met mijn moeder praatte over haar, begon ze haar zwart te maken, ze was  au pair geweest en daar moest je niet mee om gaan, dat waren slechte meisjes. En ik weet niet wat ze allemaal er uit sloeg. Natuurlijk heb ik het Arlette gevraagd, het was allemaal gelogen. Blijkbaar wilde ze niet dat ik een relatie kreeg. Ik trok me er weinig van aan. Een fantastische tijd brak voor me aan. Ze heeft er voor gezorgd dat ik op me zelf ging wonen. Ik was de intriges van thuis zat. Na 2 jaar maakte ze het uit. Dat was een schok voor me. Ze was een lesbienne. Maar daarna bleef ze me toch stalken zeker nog 10 maanden. Toen heb ik daar een einde aan gemaakt. Blijkbaar was er toch liefde ook van haar kant. Maar ze begreep het niet. Hoe kon ze verliefd worden op een man. 
Nu achteraf is alles duidelijk. We menen altijd dat het uiterlijk telt. Allemaal onzin. De feromonen, daar draait het om. Blijkbaar heb ik de geur van een vrouw en die geur trok haar aan. En voor mij was dat ook zo. 
Ik ben altijd vrouw geweest. Het is niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk. 
Comments

11 oktober coming out Day

Permalink
1 jaar geleden ging ik naar het gemeentehuis in Heerlen om mijn nieuwe identiteitskaart en rijbewijs op te halen, met mijn nieuwe voornamen er op en het belangrijkste de V/F voor mijn naam. Eindelijk vrouw. Coming out Day is 11 oktober een mooiere datum had ik me niet kunnen wensen. 
1 jaar later. 
Ben gestopt met social media. Het pesten is ondragelijk. Wordt nog steeds behandelt als man en niet als vrouw. Ben gestopt met mensen, omdat ze me niet willen zien als vrouw maar gewoon doorgaan me als man te behandelen. 
En al die mensen die nog steeds mijn oude naam uitspreken. Dat noem ik geen respect hebben. 
Coming Out Day is het ene, maar het andere is dat je na je coming out, voor vogel vrij wordt verklaard. Je wordt niet meer serieus genomen met niks. 
Bij het VuMc was er een receptioniste die me gewoon meneer bleef noemen, een aankomend arts, die niet de moeite neemt om een dossier te lezen. Klagen kun je, maar daarna serveren ze je af. Dan kun je vertrekken. Dan hebben ze plotseling geen arts meer voor je. Vanaf de tijd dat ik weet dat ik een Klinefelter ben, vraag ik voor een psycholoog, krijg hem niet, dat is nu 17 jaar geleden. Het Klienefelter zijn was mijn eerste coming out, ik werd er voor bestraft, ik werd onterfd, want je moet wel bestraft worden als je iets doet wat niet in de maatschappij past. Mijn tweede coming out was 11 oktober 2016, ook dat viel verkeerd bij de meeste mensen, begrijp me niet verkeerd, ik voel me er gelukkig bij met me vrouw zijn, maar het is zo vermoeiend en frustrerend om door iedereen gezien te worden als een outlaw, waar je omheen moet lopen. De moslim van hiernaast, gaat ijskoud verder met het aanspreken van buurman. Wat een klootzak. Ik heb er geen ander woord voor. Hij zit ook voortdurend rotzooi in mijn tuintje te gooien. Pesten noemen ze dat. Zou Wilders dan toch gelijk hebben? Je mag hun niet discrimineren, maar zelf doen ze niks anders, omdat het niet in hun geloof past. Ik ben gelukkig een vrouw die nooit spijt heeft van zijn beslissingen. Je hebt mensen die hebben overal spijt van. Kopen een auto en zeggen naderhand, ik had me de oude moeten houden, of kopen een telefoon en dan had het toch die ene moeten zijn, want die was goedkoper. Nee zo’n mens ben ik niet. Gelukkig niet. Ik ben vrouw en dat had ik altijd willen zijn. Ik heb gecorrigeerd, wat er verkeerd is gegaan. Ik voel me er goed bij. Elke stap wat ik doe om meer vrouw te zijn is een coming out en weet je ik voel me er goed bij. En alleen daar gaat het om. 
Comments

Thuisarts.nl

Permalink
Op thuisarts.nl staat de meest belachelijke omschrijving van een Klinefelter en hoe je het kunt ontdekken. Het ontdekken is heel simpel. Ik noem het de zit-test. Als er een grote jongen in de klas zit, waaraan zou je dan kunnen zien dat het een Klinefelter zou kunnen zijn.
Kijk naar de foto. Het meest rechts zittende jongetje ben ik. Ik ben zittend even groot als die andere jongetjes op de bank. Maar als ik ging staan was ik op 2 andere jongens na de grootste van de klas.
Je kunt ook goed zien dat mijn benen langer zijn, dan de andere jongens. Dat is een van de herkenningen dat ik een Klinefelter ben.

Comments

Onregelmatige hartslag

Permalink
Dit noemen ze een onregelmatige hartslag en omdat ik die na een uur nog steeds had en mijn iPhone zei dat als ik hem bleef houden, toch maar even naar de huisarts. Maar dat heeft geen nut. Daar ga ik nooit meer naar toe. Voor niks meer. Want daar wordt ik niet serieus genomen. Ik crepeer nog liever.
Ik zit al weer maanden te wachten op een verwijzing naar een psycholoog. Ik hoor niks. Zal ook niks horen denk ik. Ja ik neem wel eens contact op. Je hoort van me, ik hoor niks. 
Comments

Suiker intolerantie

Permalink
Je hebt wat op de lever liggen, is een bekend Nederlands gezegde. Ik was op zoek naar suiker intolerantie en vond deze site https://www.dokterveenstra.nl/suiker-en-zoetstoffen

Toen ik het gelezen had dacht ik, het klopt, in homeopathie geloof ik niet in, maar de rest van het artikel klopt wel. Kijk mijn leverwaarden zijn goed, maar dat wil niet zeggen dat hij goed functioneert. En dat doet hij niet, want ik heb last van zuurbranden, ondanks dat ik geen suiker eet. Mijn voedsel wordt dus door de lever niet goed afgebroken. 
Wanneer zijn die intoleranties begonnen. 
Ze zijn begonnen in 2010. In 2009-2010, kwam ik er achter dat ik onterfd was door mijn moeder. Buiten het feit dat ik altijd alles gedaan had in mijn leven wat ze me hadden opgedragen, kon ik niet begrijpen dat ik uit het gezin gegooid was. En nog steeds kan ik dat niet begrijpen. 
In 2013 na een bezoek in Oostenrijk bij een vriendin die ik al 20 jaar kende, dacht ik die ik met alles geholpen had wat je je maar kunt bedenken, werd ik behandelt als een hond. Mijn hond die ik bij me had, werd beter behandelt. Die kreeg tenminste wat te eten. Ik heb 3 dagen op brood geleefd, wat ik ook nog zelf ging kopen bij de bakker, zelfs de thee had ik bij me. Had ik dat niet gehad, dan was ik van honger en dorst omgekomen. Gelukkig was er een hardrock concert vlak in de buurt daar hadden ze vegetarisch eten, dat was het eerste warme eten wat ik kreeg. Ik had na 4 dagen gevraagd of me de eigenaar haar vader, me naar het station kon brengen, want ik wilde weg uit de hel Lindabrunn. Maar hij zei ik zal er voor zorgen dat je beter behandelt wordt, maar veel hielp het niet. 4 weken hel bij Veronika Kelovitz. Het wordt tijd dat ik dat verhaal ook eens ga opschrijven, want wat ik met die heb mee gemaakt is met geen pen te beschrijven. Als er iemand autisme had dan was het die wel een totaal ongevoelig mens die nog geen traantje liet toen haar moeder op zeer jonge leeftijd aan baarmoederhalskanker overleed. 
Ze behandelde elk mens als een voorwerp, dat je weggooit, als ze het niet meer nodig hebt. 
Die huwelijken naar de knoppen hielp, alleen om zich zelf daar mee te helpen en als ze haar doel bereikt had werd die zelfde persoon gedumpt, alsof ze hem nooit gekend had. 

Het derde is de Genderdysforu het inflexibele van de medewerkers van de VuMc, omdat ze geen verstand hebben van de levenswijze van een Klinefelter. Ook dat heeft verwerking nodig. Al die dingen liggen op mijn lever. En al die dingen veroorzaken dat ik voor al die suikers intolerant ben. Er is geen rust in mijn leven, en suiker zorgt voor nog meer onrust. Mijn hart gaat tekeer als ik suiker eet. 
Nu ben ik ook al vanaf mijn ontdekking dat ik een Klinefelter ben, het zoeken naar een psycholoog en die heb ik nog steeds niet. Dus gebruik ik maar de site daarvoor.

Maar toch had ik liever een echte psycholoog. 

Comments

Overleden

Permalink

Gisteren kreeg ik een mail van een achternichtje van me dat een nichtje overleden was. 76 Jaar. Niet zo oud. Ze had al 30 jaar diabetes. Haar vader had dat ook. Die was 80 jaar geworden met diabetes. Dat heeft ze niet gehaald.  Bij de familie Delahaye, want daar zijn we van kinderen van de familie Delahaye, was vla elke week veel zoet eten schering en inslag. Dat daar de een en ander diabetes door heeft gekregen lijkt me logisch en als ik niet gestopt was met het eten van suiker en verborgen suikers, had ik het beslist ook gekregen. Maar mijn waarden zijn nu hartstikke goed. Ik heb 4.0 niet nuchter. Dat zou bij nuchter nog lager moeten zijn. Maar dat kan ik niet meer laten meten, want ik krijg hartritmestoornissen als ik nuchter inspanningen doe. Ik zat op het randje ik had 5.8 nuchter gemeten, dat zou beslist hoger zijn geweest niet nuchter en boven de 6 zit je aan de verkeerde kant. Maar toen ik stopte met suiker eten en dan bedoel ik alle suikers, ook lactose, alcohol, fruit. enz. Ging ik binnen 1 maand van 5,8 naar 5,3. Jammer dat ik dat niet eerder gezien heb, dan had ik kunnen helpen, hoewel ik dat wel op Facebook geschreven heb hoe ik dat deed, dus men had het kunnen lezen. 
Suiker is gif. Ik heb een suiker intolerantie. Als ik suiker eet, valt mijn bloeddruk weg en gaat mijn hartslag naar 40 en lager, dat is niet goed. Geroosterd brood is een suikerbron, dat wist ik niet, maar ik kom er nu achter. Dus al het verbrande eten, tenminste als het verbrande koolhydraten zijn, gaat niet, want dat is suiker. 
Mijn moeder deed als we ziek waren, altijd de korsten van het brood af snijden, wat daar voor een reden was weet ik niet, maar het zal wel met de zwaar verteerbaarheid te maken hebben gehad. Toen was er geen internet. Maar blijkbaar was dat steeds van moeder naar dochter gegaan. 
Mariet, was zo iemand die al altijd deed wat ze wilde, zich van niemand iets aan trok ze was  vaak veel gespreksstof in de familie en dat bewonderde ik wel aan haar. Vrij zijn van de uiterlijke schijn die zo vastgeroest zit in de familie Delahaye. Die gespreksstof zal ik nu wel zijn, maar het boeit me niet. Jezelf kunnen zijn, daar gaat het om, je eigen leven leiden en niet dat van die anderen en wat mensen er van vinden, boeit niet. Zo was ze ook. 

Comments

Gestopt met Facebook

Permalink
Vandaag ben ik gestopt met Facebook. De scheldpartijen, beledigingen enz. die ik naar mijn kop kreeg geslingerd omdat ik Transgender ben rees de pan uit. Diverse meldingen gedaan, maar het hielp niet. Facebook deed er niks mee. Maar toen ik schreef dat Joden geldwolven waren werd ik meteen geblokkeerd voor 24 uur en het bericht werd verwijdert. Je mag iedereen beledigen op Facebook, je mag b.v. alles zeggen over Palestijnen, over LHBTI personen, maar je mag niks zeggen over joden, blijkbaar kan daar geldwolf Zuckerberg niet tegen. Ik hoor niet bij die generatie die die 6 miljoen joden vermoord heeft, dus daar moeten ze me ook niet op aanspreken, ik heb er ook geen trauma van. Laten we eerlijk zijn, de joden in Israël, doen nu precies het zelfde wat de Duitsers deden in WOII, weerloze mensen vermoorden. 
Ik ben ook gestopt, omdat me al die spam van reclames me de keel, uit hangen. Je doet het weg en dan zegt Facebook je krijgt soortgelijks niet meer te zien, maar even later staat het zelfde product er onder een andere naam er weer op. 
Het was niet de eerste keer dat ik geblokkeerd werd. Ook had ik een link er op gezet van Wikipedia, daar stond een foto bij van een vrouw met ontbloot bovenlichaam van een beroemde fotograaf. Kunst dus. Had men geen boodschap aan. Hypocriete klootzakken.
Dus de Facebook pagina van de Molenberg de Wijk moet het nu doen zonder mijn foto's. Ik had in totaal 1600 foto's gepost op diverse sites en ik had 1800 berichten geschreven. 


Ik heb genoeg websites met allemaal blogs, ik kom mijn ei wel kwijt. 

Comments

Serieus nemen

Permalink
Op een of andere manier nemen mensen me niet serieus. Nu ben ik niet iemand die overal een grapje over maakt, integendeel zelfs, ik kan ook goed luisteren naar andere mensen, dat is het ook niet. Maar vanmiddag had ik bezoek en ik vertelde hem wat me in het weekend overkomen was op de huisartsenpost. Je bent te veel bezig met je lichaam. Ik denk wat krijgen we nu. Ik wil gewoon leven, maar ik heb nu eenmaal van die stomme dingen als ik wat eet. Yvonne, de vrouw van een vroegere vriend van me, stier van een immuun ziekte, die namen ze ook niet serieus, totdat ze kwam te overlijden, doordat het immuunsysteem uitviel en haar organen werden opgegeten door de bacteriën die bij iedereen in het lichaam aanwezig is. Zouden ze haar na de dood serieus genomen hebben, haar man in ieder geval niet, die trapte over haar leven heen, letterlijk en figuurlijk. Ging weer om met iedereen die zijn vrouw voor gek verklaarde als ze wat had. Ik nam haar altijd serieus, omdat ik in haar een medestander had gevonden. Zij was ook degene die de vriendschap in stand hield en toen ze dood was, was de vriendschap ook dood . Ja het herinneringsprentje heb ik nog gemaakt. 
Mensen zouden zich wat meer verdiepen in het syndroom van Klinefelter en dat zouden ze weten dat deze mensen vaak een verstoring van het immuunsysteem hebben. Mij fysiotherapeute die begrijpt me die is ook een van de weinige die me serieus neemt, want haar broer heeft ook het syndroom van Klinefelter en die herkent de dingen die ik vertel terug.
Ik was eens op bezoek bij mensen en die vroegen me of ik mee wilde eten. Toen men het eten serveerde, vroeg ik wat er voor een bruin goedje op het eten was gedaan, dat was appelstroop, ik zeg waarom doe je me appelstroop op het eten, je weet toch dat ik niet tegen suiker kan en al helemaal niet tegen appels. Ik moest me niet zo aanstellen, ik had altijd wat te zeuren. De vriendschap heeft niet meer lang geduurd daarna. Kijk hij had zelf hartfalen, de wereld was te klein als je geen rekening met hem hield. Ik heb wel eens voorgesteld om een fiets te kopen, zodat hij wat beweging, had een e-bike natuurlijk, nee dat ging niet dat kon hij niet meer aan en ik weet niet wat allemaal, en ik zei, och Dolf als je het niet aan kan moet je het beslist niet doen. Maar hij kon wel een half huis bouwen, slepen met stenen cement maken en die met een kruiwagen naar de plek rijden waar gemetseld moest worden, zwaar werk, bouwvakkers werk. Ik heb er nooit wat van gezegd, hem in zijn waarde gelaten, maar andersom gebeurt het niet.  Zo ook vanmiddag, hij heeft altijd wel wat luister altijd, maar zeg nooit jij hebt ook altijd wat.
 Waarom doen die mensen dat wel. Vanmiddag heb ik gezegd, als je me niet serieus gaat nemen, hoef je niet meer te komen, want wat heb ik aan zulke mensen, niks dus. 
Comments

Hartproblemen 2

Permalink
De hartproblemen van de laatste week worden inderdaad veroorzaakt door het geroosterd brood. Het is niks anders dan een suiker allergie. Dus die heb ik nog steeds. Was vandaag bij de huisarts en heb het nog eens uitgelegd, ook vertelt dat al die allergieën gewoon een erfelijke kwestie is. Bij ons thuis had wel iedereen wat. Bij mij komt er nog bij dat ik een Klinefelter ben en die hebben sowieso problemen met het immuunsysteem. Ontstekingen zijn bij klinefelters schering en inslag. Dat is ook het probleem met mijn tanden. Er hoeft maar een klein beetje rest afval ergens tussen een tand te.blijven zitten en binnen een paar dagen heb ik een ontsteking. Maar daar heb ik me een waterpik voor gekocht en ik moet zeggen hij werkt goed. Beter als een tandenstoker. Zelf als ik het met een tandenstoker heb schoongemaakt haalt de waterpik nog kleine resten voedsel uit de tanden weg. 
Voor het zuurbranden wat ik de laatste tijd had, heb ik een maagzuur remmer gekregen voor een 10 dagen kuur. Langer mag niet en ik denk ook dat ik nu ik geen geroosterd brood meer eet, het maagzuur ook weer afneemt. Het heeft toch allemaal met elkaar te maken. 
Comments

Hartproblemen

Permalink
Sinds 2 jaar heb ik hartritmestoornissen, om precies te zijn Atriumfibrileren. Het begon eigenlijk al eerder. Ik was bij een vriend geweest om hem te helpen met zijn Apple Computer. Hij woonde in Kerkrade. Toen ik bijna thuis was, ging mijn hart te keer. In eerste instantie dacht ik dat ik een hongerloon had, maar ondanks dat ik  me wat at ging het niet weg. Na 3 uur was het weg. In die tijd had ik wel een hartband van de roeimachine, maar de app stond nog niet op mijn telefoon. Die er maar op gezet en gedacht hou je maar een paar dagen rustig. Na een paar dagen ging ik met de fiets naar Heerlen en op de terugweg had ik het weer. Waren de inspanningen dan te groot ik weet het niet. Een afspraak gemaakt met de toenmalige huisarts. Die stuurde me naar een hartcentrum. Men heeft alles onderzocht, maar kon, buiten het feit dat mijn bloeddruk te hoog was niets vinden. Och ja en de herstel tijd van de ruststand van het hart was wat traag, maar dat ging om microseconden. 
Op een avond zit ik een stuk chocolade te eten en plots na een uur, daar was het weer. Ik vlug mijn hartslag band om en de app gestart om te kijken wat er gebeurde, bovendien de bloeddruk maar eens gemeten. De hartslag valt terug naar 40 slagen en de bloeddruk blijft weinig meer van over. Die toestand duurt een uur of 3 en dan is het weer weg. Een omgekeerde Atriumfibrileren. 
Mijn conclusie, je hebt een suiker intolerantie. De eerste keer had ik een kop thee gedronken van Lipton en Lipton doet kandijsuiker in het theezakje. De tweede keer had ik me brood in eieren gedompeld en daar suiker over heen gedaan en de derde keer de chocolade, 3 verschillende voedingsstoffen die 1 ding gemeen hebben, Suiker. 
Vorige week had ik het weer. Ik dacht in eerste instantie dat ik een eiwit tekort had, omdat ik 2 dagen geen eieren had gehad, omdat ik last heb van zuurbranden en ik wilde weten waar dat vandaan kwam.
Maar van die theorie ben ik nu van af het stappen. Het is complexer. Denk ik. 
Ik heb te maken met 2 verschillende storingen, een is Atriumfibrileren en de andere is een andere stoornis. Waar heb ik mee te maken in alle gevallen dat dit gebeurde, met verbrande suiker. Kandijsuiker is suiker dat verwarmd is geweest en dan krijg je een karamel en die zit in dat theezakje. Bij het brood dat ik bak in de pan met ei erin is dat het zelfde, bij de chocolade ook. Het is steeds verbrand zetmeel en nu ook weer, wanneer gebeurt het, namelijk iedere keer als ik geroosterd brood eet heb ik dat probleem. 
Nu ben ik gaan zoeken wat er gebeurt als ik brood rooster. Ik leest op Wikipedia, dat de lange zetmeel moleculen worden omgezet in korte Dextrine moleculen en suikerachtig stof. En daar kan ik nu en maal niet tegen.  Ik was niet voor niks gestopt met het eten van suiker. Brood is een heel zoet product, dat proef je niet kun je zeggen, maar als je stopt met het eten van suiker kom je daar achter. 
Ik heb nu een AppleWatch. Als mijn hart onrustig tikt, dan meet hij elke minuut een paar maal. Als mijn hart normaal tikt dan met hij om de 3-4 minuten, dus ik kan achteraf altijd zien, wanneer ik een stoornis heb gehad. Alleen men gelooft me niet dat is het probleem. Artsen gaan niet mee met de tijd. 
Comments