• © augustus 2003 Vivienne Crutzen mail me 0

41 weken.

Permalink
3 Augustus 1951 was een vrijdag. De vroedvrouw moest op vakantie de dag erna, maar ik was nog niet geboren. Ze hebben de weeën opgewekt en 10 uur in de avond kwam ik dan. Vandaag in Nieuwsuur dat een kind na 41 weken geboren moet zijn, na 42 kan het dodelijk zijn voor de baby. Klinefelters zijn sowieso zwakker dus na 42 had ik bij de baby’s kunnen zijn die dan vroegtijdig kunnen overlijden. Ik heb al eens eerder beweert dat ik verwekt ben in het weekend van 15 oktober 1950, omdat mijn ouders op 16 oktober van de wet waren getrouwd en mijn vader die dag, een maandag, hoogstwaarschijnlijk vrij heeft gehad. Als ik nu terug reken, dan zijn dat 41 weken. Potverdorie, door een stom toeval heb ik geluk gehad, dat de vroedvrouw op vakantie moest. 
Comments

Geen brood geen kaas

Permalink
Nu ik weet dat ik van brood hartritmestoornissen krijg ben ik gestopt met brood eten. Maar nu doet zich 2 problemen voor. Ik heb een superslechte stoelgang en ik eet maar 1087 calorieën en dan moet ik ook nog gebakken aardappelen maken, die voor 500 calorieën staan, wat ik normaal nooit doe. Ik krijg pijn aan mijn darmen van aardappelen. Ik eet dus veel te weinig. Ik heb geen honger. Dat is het niet. Maar dat wat ik eet, is te eenzijdig en blijkbaar te weinig. Kaas had ik een paar dagen weggelaten, en toen ik het weer ging eten, smaakte het niet meer. Ben nu veganist. Val wel af, kan niet anders, bij een verbruik van 2500 calorieën per dag. In 1979 zat ik tegen een anorexia aan, dat gevaar ken ik. Woog toen 63 kg bij 181 cm.  Ik moest stoppen met afvallen, van de specialist, want het ging de verkeerde kant op.  
Comments

Waarom werd ik onterfd.

Permalink
Ik moet toch nog eens gaan opschrijven, waarom ik onterfd was en hoe het eigenlijk is.  Ik bedoel als je iemand onterfd, omdat hij iets heeft waar hij niks aan kan doen, geboren met Klinefelter, dan ben je een barbaar en heb je totaal geen gevoel. Maar toch speelt die Klinefelter een grote rol. Ook dat men dit al weet voor mijn militaire dienst. Van kleins af aan ben ik in dat gezin van ons een minder mens geweest. Dat valt aan te tonen door het feit dat ik overal buiten gesloten werd, het zware werk wat ik moest doen en het fysieke geweld wat ik altijd moest incasseren. De zus die na mij komt heeft ook altijd veel fysiek geweld ondervonden, maar die heeft ook als kind veel gekwakkeld met haar gezondheid, blijkbaar hadden mijn ouders een probleem met kinderen die in hun visie niet perfect waren, die kostte te veel tijd. Geduld was niet aanwezig in dat gezin. 
We schrijven het jaar 1987. In 1988 zouden mijn ouders 40 jaar getrouwd zijn. Dat alleen klopte al niet, want ze waren 16 oktober 1947 getrouwd voor de wet. Daar werd totaal aan voorbij gegaan. Dat werd ook niet gevierd. Het enige wat telde was het trouwen in de kerk. Dat was vreemd. Enerzijds hing hun het katholieke geloof de keel uit anderzijds hielden ze vast aan de gebruiken van dat zelfde geloof.
Tussen kerst en nieuwjaar kwam men bijeen in Voerendaal bij mijn tweede zus, om te bespreken wat men ging doen bij dat veertig jarig huwelijksfeest. Wat ik niet wist, was dat alles al geregeld was. II ging dus met de gedachte, dat je ideeën kon spuien, het gesprek in en de voorstellen van mij werden weggehoond. Dat kan ik zelfs aantonen, want zonder dat zij niet wisten, liep mijn videocamera mee tijdens dat gesprek, ik had hem vergeten uit te zetten.  
Een van de feiten van hun was het maken van een boek. Iedereen kon daar een vrije bijdrage aan leveren, behalve ik. Ik kreeg gezegd wat ik moest bijdragen. Aan dat feit kun je zien, dat ik dus niet voor vol aangezien werd en als een debiel behandeld werd. 
Ik was 10 jaar eerder geslaagd voor leraar wis- en natuurkunde, dat maakte niks uit. In hun visie was ik een debiel. Dus het feit dat ik geboren ben met Klinefelter moeten ze geweten hebben van voor militaire dienst. Het zat in de opvoeding en iedereen deed er aan mee om mij als een achterlijk persoon te behandelen. In 1987 was ik 36 jaar. Ik bedoel maar. 
Ik deed natuurlijk niet wat zij wilde, want ik zag mezelf niet als een debiel. Ik woonde 3 jaar niet meer thuis en had een andere visie op mezelf, maar ook op de anderen in het gezin gekregen. Ik kreeg steeds meer in de gaten, hoe onderdrukt ik was geweest in de 34 jaar dat ik thuis gewoond had. 
Toen het boek gepresenteerd werd op de huwelijksfeest was uiteindelijk 80% van het boek mijn bijdrage. Want het werd in hoge mate een fotoboek. En ik had al die foto’s ontwikkeld. Alleen in de colofon stond niet mijn naam. De ergste belediging tot nu toe in mijn leven. Toen ik vroeg waarom. Kreeg ik als antwoord van de samensteller Felicitas Crutzen, ik had niet gedaan wat zij gezegd had. Befel ist Befel , de Duitse roots deden hun werk.  Onbegrijpelijk, wel mijn foto’s gebruiken, maar niet mijn naam vermelden. Ongehoord, ik heb er nog steeds geen woorden voor. 
10 Jaar later, zouden mijn ouders dan 50 jaar getrouwd zijn. In de tussentijd kwam ik bijna niet meer thuis en met mijn broer en zussen had ik gekapt. Ik kreeg desondanks toch een uitnodiging, waarop ik reageerde, dat ik alleen kwam, als de belediging van 1988 gecorrigeerd werd, want het had geen nut, om daar voor spek en bonen te zitten en het risico te lopen dat me dat een tweede keer zou overkomen. Ik moest mezelf in bescherming nemen. 
Er kwam nog een zus bij me op bezoek, met haar man, om me te overtuigen toch maar te komen, maar de zus die had moeten komen, Felicitas Crutzen, de veroorzaker, die kwam niet. Ze had niet geleerd om fouten toe te geven. Bij haar waren mijn ouders helikopter Eltern, en dat brak haar op. Ze ging er vanuit dat zij nooit de schuldige was, het waren altijd anderen. Dat idee had mijn moeder ook altijd, maar zij was ook samen met haar zus Tila de jongste van het gezin van 15 kinderen. Mijn oma was 43 jaar toen ze mijn moeder kreeg. En je weet hoe ouder dat je wordt, hoe toleranter dat je dan kan worden in sommige dingen van de opvoeding. Dat zie je wel vaker terug komen. Heb het onlangs nog meegemaakt in mijn eigen omgeving. Die kinderen met zulke opvoeding worden tirannen of ze raken aan de drugs, of ze zitten hun hele leven bij de psycholoog, omdat het leven toch anders in elkaar steekt. 
Maar goed. In maart 2002 overleed mijn vader. In oktober van dat jaar ontdek ik in het dossier, dat ik geboren ben met het syndroom van Klinefelter. De afhandeling van de belastingen van het overlijden van mijn vader ging over hobbels. 
Ik kreeg van mijn moeder een leeg briefje gestuurd waar ik een handtekening op moest zetten. Dat hadden ze nodig om de belastingen te kunnen afhandelen. 
Dat deed ik niet natuurlijk. Maar daar aan kun je zien, dat ik niet voor vol werd aangezien. In 2002 was ik 50 jaar oud. 
Ik vroeg aan mijn moeder telefonisch de stukken, testament en financieel overzicht, dat kon ze makkelijk geven, want had ze niet gezegd, toen mijn vader overleden was, dat er niks was aan geld, behalve het huis. Ze moest dus iets te verbergen hebben, dat ze me het overzicht niet mee stuurde. 
Ik had een Apple club in die tijd, 4 van die leden toen werkte bij de belastingen. Eentje belde ik op en vroeg kun je me het telefoonnummer geven van de chef die daar over gaat. Die ik kreeg ik en belde hem op. Het was ook nog toevallig een vriend van de persoon die ik kende. Dus die ingang was gemakkelijk. Ik legde de man van de belastingen uit wat er aan de hand was en hij verzekerde me dat er niets werd goedgekeurd, als mijn handtekening er niet bij was en als ik niet een kopie had gestuurd naar hem van het stuk wat ik onderschreven had, want een handtekening kun je ook vervalsen. Een paar weken verstreken en ik hoorde niks. Toch nog maar eens de belastingen bellen. Ze hadden het wederom ingestuurd, maar het was afgewezen, omdat mijn handtekening niet in orde was. Of hij niet gezet was, of dat ze hemd vervalst hadden, laat ik in het midden. Feit was, dat ze geen kopie van mij hadden gekregen. Dus op grond daarvan werd het afgewezen. 
Maar nu had de belastingen een tijdslimiet op de aangifte gezet. Dus ze moesten wel. Op een avond ging de telefoon. Mijn moeder aan de lijn. Ik kon Ben Savelsbergh bellen, de schoonbroer die met mijn oudste zus getrouwd is. 
Ik heb 7 keer moeten bellen voordat hij me eindelijk te woord stond en me mededeelde dat ik niks kreeg, ik kreeg geen stukken. Dat zullen we nog wel eens zien, Klootzak, zei ik tegen hem en legde de hoorn op. Ik zette mijn computer aan en schreef mijn moeder een brief. 
Daarin zette ik dat ik, nu ze helaas van plan waren mij geen stukken te willen geven, voor mij geen andere keuze over bleef, om mijn advocaat de opdracht te geven naar de rechter te stappen,  om een rechterlijke procedure op te starten. Ze moest 1 ding niet vergeten, de kosten van het proces waren voor haar rekening, want ik kreeg altijd gelijk, bovendien moest zij voor de rechter verschijnen en niet mijn schoonbroer, want dat was geen familie in de zin van de wet, daar kon ze zich niet meer achter verschuilen. En zie binnen 2 dagen had ik het testament en het overzicht. Daar stond in dat men totaal aan geld 240.000 euro had en daar kwam het huis nog bij. Het is naderhand verkocht voor 120.000 euro dus samen bij elkaar 360.000 euro. Hoezo er was niks. Van al dat geld bleef ongeveer 40.000 euro over toen mijn moeder stierf. Daarvan kreeg ik het erfdeel van mijn vader, want die was overleden voor de tijd, dat men een kind kon onterven. Dat men mij onterfde, kwam door de website meende de notaris mij te vertellen, dat is niet zo. Men heeft mij onterfd door het feit van dat ik niet op de vijftig jarige bruiloft ben geweest en door het feit dat ik dat overzicht wilde hebben van het kapitaal, dat er was toen mijn vader overleed. 
Ze hebben het er door gejast. Iedereen had een pasje er werden tegelijkertijd boekingen gedaan in Nijmegen en in Kerkrade, zag ik in een afschrift. 
Mijn zus Cecilia, zelf professor op de Open Universiteit in Heerlen, dus een salaris waar je stijl van achterover sloeg, vierde elk jaar haar verjaardag, op kosten van mijn moeder, dat deed ze op grootse wijze, daar werd een zaal voor gebeurd. Die zelfde Cecilia betaalde er ook het jaarabonnement van de schouwburg in Heerlen van. Ze kochten de 5 zussen en mijn moeder hun sexy lingerie bij een lingeriezaak op Terwinselen, die afschriften zag ik altijd langskomen. Ze hadden het blijkbaar nodig om de spanning in hun huwelijk te houden. Vlak nadat mijn moeder overleden is, is de zaak failliet gegaan, dat was wel grappig aan het verhaal. In ieder geval hebben ze met hun zevenen 320.000 euro opgemaakt en het meeste met hun zessen. De kleinkinderen hebben geen schenkingen gehad, want die kwamen ook nog regelmatig voorbij. Hadden die schenkingen gehad, dan was er niks meer over geweest. Blijkbaar was er ruzie in de familie. Het zou me niks verwonderen. Want toen we nog voor 1968 in de Maarstraat woonde hadden de twee oudsten al altijd ruzie met elkaar. Er waren 2 executeurs aangewezen in het testament, die deden het allebei niet. Blijkbaar waren die verhoudingen ook niet in orde. Degene die me die poot wilde uitdraaien was Cecilia die van dat schouwburg abonnement. Dat was nota bene de zus die ik geholpen heb als enige in de familie, toen haar man haar liet zitten en van de een op de andere dag vertrok met een andere vrouw. Dat werd me ook nog verweten door de anderen.  
Ook Felicitas, die me vervolgde om mijn website van internet te krijgen was de zus waar ik in mijn jeugd het meeste voor gedaan had, had ik haar niet ooit het leven gered, toen ze die zware astma aanval kreeg en met haar halsoverkop naar een arts reed in mijn auto. Ze waren er allebei niet meer geweest, want Cecilia liep met zelfmoord neigingen rond zo depressief was ze in die tijd. 
Ze leken allebei het meeste op de familie van mijn vader. Dat karakter hadden ze ook. Ze gingen over lijken. Gewetenloos. Maar dat waren er wel meer. Pak je nu die Ben Savelsbergh, die schoonbroer. Ik leende hem het geld, om een auto te kopen, die hij nodig had, kon naderhand wel smeken om het terug te krijgen, mijn vader moest nog tussenbeide komen, omdat hij niet wilde terug betalen. 
Ik maakte altijd de auto’s voor hem, ik regelde dat hij altijd een hoge inruil had, voor als hij een nieuwe kocht, en toch lieten ze het allemaal toe dat ik zo vernederd werd. Voor mij nog steeds onbegrijpelijk. 
Toen ik gepensioneerd werd heb ik mijn oude bankrekeningen afschriften weggegooid. De tranen sprongen me in de ogen, van de uitgaven die ik voor hun deed en de dingen die ik voor hun organiseerde. Dat viel allemaal weg, toen ik in 1988 niet in dat boek stond en zij het niet wilde corrigeren. Dat is me kwalijk genomen en daarom ben ik onterfd. De slaaf had ontslag genomen, zonder een afkoopsom te betalen. Daar kon men niet tegen. Ik zou en moest gestraft worden. Op 1 juli 2003 werd dat mogelijk en toen is dat meteen gedaan. Ik ben mijn website pas begonnen in augustus 2003. die stond doordat ik de truckendoos van Google beheerste al vrij snel boven aan in die tijd. In 2005 kwam ik met mijn site bij Brinkhost terecht en die trok zich niks aan van de Politicus Felicitas Crutzen, die haar macht misbruikte om mij van internet te krijgen. Wethouder voor GroenLinks notabene een partij waar je zulke malversaties niet van zou verwachten. Gewetenloos dus. De vrijheid van meningsuiting werd me ontnomen. Het grootste goed. 
En alles is het gevolg van dat syndroom van Klinefelter dat ooit ontdekt is geweest toen ik nog een kind was, wat verzwegen is door mijn ouders, omdat elk kind perfect moest zijn. Dat was ik niet, dus telde ik niet mee. Deze behandeling is bewust en onbewust in de hersen geslopen van al die ander 6 kinderen en het is er nooit meer uit gegaan en zal dat ook nooit meer doen. Het zullen altijd kleingeestige mensen blijven. Die niet open staan voor het andere. 

Zo ik ben het weer eens kwijt.

Comments

Gluten intolerantie

Permalink
Ik heb eens de zelftest gedaan van de gluten intolerantie en volgens de site heb ik dat. Dat verklaart een heleboel. Dat ze er niet achter zijn gekomen komt door het feit dat Klinefelters vaak chronisch vermoeid zijn, maar ze hebben ook allemaal een probleem met het immuunsysteem, en een gluten intolerantie is zo’n storing in het immuunsysteem systeem. 
Vanmorgen na het eten van mijn boterham weer eens heftige pijn in mijn onderbuik, als zo vaak. Bovendien krijg je er osteoporose van en dat heb ik, maar dat werd uitgelegd als een gebrek aan hormonen. Maar die plotselinge blaartjes in mijn mond komen van het eten van brood, dat weet ik, en dat is zo’n verschijnsel dat geweten wordt aan een gluten intolerantie. Nu moet ik maar eens bij mijn buurvrouw langs gaan, want die heeft dat ook, om te kijken hoe die daar mee omgaat. 
Ik had al langer het vermoeden dat dit kwam door het eten van brood. Dat ik er het ‘ s morgens geen last van heb, tenminste van de hartritmestoornissen, komt door de bètablokker. Maar ik was nu maar eens gaan kijken op die site, omdat ik weer eens pijn in mijn onderbuik heb. In mijn darmen dus. 



Comments

Hartritmestoornissen

Permalink
Zaterdag had ik er weer last van, van de hartritmestoornis. Hoe komt dat dat het vaak in het weekend gebeurt. Dat ligt aan het feit hoe mijn jeugd verlopen is. Mijn moeder komt uit een gezin van 15 kinderen. 1 kind is bij de geboorte overleden dus 14 levende kinderen. Ze hadden een café op Termaar Klimmen en achterom stonden de bakovens van het dorp. Zo ging dat vroeger. Men had geen eigen bakoven. Elk dorp had een centrale plek. Die werden het zaterdags opgestookt en iedereen bracht dan zijn baksel er naar toe. Dus elk weekend werd er gebakken. Dat deed mijn moeder dus ook elk weekend werd er een plaat vla gebakken. En elk weekend was dat ook op. Ook toen ik nog de enige was die thuis woonde. Wat heeft dat nu met mijn hartritmestoornissen in het weekend te maken. Ik zelf maak geen vla of koek. Maar wat ga je doen, ik compenseer dat blijkbaar onbewust met brood. Brood is de veroorzaker, daar ben ik nu achter. Gisteren heb ik alleen brood gegeten in de morgen en dan heb ik er geen last van. Dat zou 2 reden kunnen hebben. Het lichaam moet opgestart worden en heeft veel energie nodig. Dus veel koolhydraten. En het komt omdat ik bij het ontbijt de bètablokker slik die doet zijn werk na een uur en dat is het moment dat de koolhydraten het probleem gaan veroorzaken, maar deze worden onderdrukt door de bètablokker. 
Daarna heb ik geen brood meer gegeten en ook geen last gehad. Wel aan mijn darmen van de hoeveelheid linzen en erwten, daar moet ik nog een evenwicht in vinden. Het lag dus niet aan die 2 eieren, die ik elke dag eet. Maar die verdeel ik nu wel over de dag. 
Ik was eens op internet gaan zoeken door hartritmestoornissen en brood in te tikken en prompt had ik een site te pakken waar het probleem ook opstond. Daar was ook iemand die hartritmestoornissen kreeg na het eten van brood in dit geval pizza, toen die alleen groenten en vlees ging eten had hij er geen last meer van. Nu eet ik geen vlees, daarvoor in de plaats eieren, daar hoef je de kip niet voor te slachten. Blijkbaar worden deze hartritmestoornissen veroorzaakt door een plotselinge verhoging van de aanvoer van koolhydraten. Dus overdag geen brood meer. Dat word wennen. Alhoewel. Voordat ik de lactose intolerantie kreeg, dat ik weinig brood. Ik ging 2 broden halen bij de bakker, daar deed ik 1 week mee. Het ‘s middags at ik altijd een bakje yoghurt met müsli. Dus toen at ik ook alleen het ‘s morgens brood. Maar wat pak ik nu als vervanger van die yoghurt, het moet wel smakelijk blijven. 
Comments

Gewoon maar een arts assistent.

Permalink
De persoon die me op de huisartsenpost me aanging als een hond, was een zekere T Leueven een Aios dus maar artsassistent of betekend het Achterlijke Idiote Ondeskundige Sukkel. Ik denk dat het laatste het beste bij hem past. Dat hij zijn studie maar afbreekt, want een echte arts met geduld voor zijn patiënten, wordt hij nooit van z’n leven. Een zakkenvuller die het recept al klaar heeft voordat je binnen bent, dat wordt hij zeker. Maar daar hebben we er eigenlijk al genoeg van. De haat tegen mannelijke huisartsen heeft hij weer versterkt. Dat is zeker. 
Onder het formulier staat T Leuven, blijkbaar is hij zo stom, dat hij zijn eigen naam nog verkeerd schrijft 

Hij werkt bij drs. Hanssen en er is maar 1 huisarts Hanssen in de oostelijke mijn streek en die werk bij MC de Linde. In Kerkrade Chevremont. Misschien is arts in de Luckerheide kliniek iets voor hem, die mensen zijn zijn botheid binnen 1 tel weer vergeten. In het land der blinden is 1 oog koning. Daar kan hij zijn macho gedrag bot laten vieren. 
Comments

Wie bevrijdt ons van de klootzakken van mannelijke huisartsen

Permalink
Gisteren had ik weer eens last van hartritmestoornissen, eergisteren trouwens ook, altijd in de middag. Ik denk dat ik weet waar het aan ligt. Maar dit terzijde. Weer eens de huisartsenpost gebeld. Ik moest langskomen zei het meisje aan de telefoon. Dus een afspraak gemaakt voor 18:00 uur. Omnibuzz gebeld en met de taxi naar het ziekenhuis. De stoornis had ik nog wel een beetje maar was al beduidend minder. Ik zat te twijfelen om te gaan, maar goed, ik denk doe het maar. Om half zeven aan de beurt. Een mannelijke arts met een baard. Wat een klootzak, zelden zo’n onbeschoft varken mee gemaakt.
 Wat ik kwam doen. Ik heb dat uitgelegd, laten zien, aan de AppleWatch had hij geen boodschap, dat waren maar spielereien, in heel Amerika werken universiteiten mee aan het onderzoek en in Nederland zit zo’n klootzak die het maar niks vind.
Wat ik kwam doen, de huisartsenpost was voor noodgevallen. Dus met andere woorden, je bent geen noodgeval. Ik zei, nou ik heb de telefoniste uit gelegd wat ik heb, daarop zei ze kom langs, ik heb nog gezegd dat heeft geen nut, maar ze drong er op aan dat ik moest komen, dus ben ik gekomen.
Dus wat doe je. Hij deed niks. Hij had duidelijk geen zin in zijn werk. Ik bedoel waarom ben je huisarts geworden als je geen zin er in hebt. Stop er dan mee, ga wat anders doen. Val de mensen vooral niet lastig en scheer die baard af, of moet je daarachter verbergen, durf je de mensen niet in de ogen te kijken, heb je daar een masker voor nodig. Hij zat er ook voortdurend met zijn handen door heen te wrijven, het liefst zou hij zijn gezicht nog willen verbergen achter een hand masker. Asjeblieft, redt ons van deze onbenullen van artsen. 10 jaar geleden zei ik ooit tegen mijn toenmalige huisarts, waarom ik niet kon mailen of een afspraak maken via internet of herhaalrecepten via internet, dat was iets, daar had ik teveel gevraagd, ik heb werk genoeg zei ze. Ze begreep niet, dat dit minder werk zou betekenen. Nu 10 jaar later is het de normaalste zaak van de wereld, sinds kort kan dit allemaal bij mijn huidige huisarts. Dus over 10 jaar zal de AppleWatch ook wel erkend zijn als hulpmiddel. Dan heeft Samsung hem gekopieerd met al zijn functies en dan heeft iedereen zo’n ding want de Android sukkels lopen nog achter en deze klootzak was beslist een Android sukkel. Want onderzoek heeft uitgewezen, dat de Android gebruikers verkocht worden in het segment van de minste intelligentie en dat was duidelijk te zien bij die huisarts, dat hij daar bij hoorde.
Comments

Links

Permalink
Ik heb een kopje in het menu er bij gezet, Links. Onder Links vindt je websites die ik ook maak. 
Terwinselen is de plaats waar ik geboren ben. Dit dorp is ontstaan door de Staatsmijn Wilhelmina en is dus in principe een dorp dat pas een 100 jaar oud is. De naam is ontstaan door een beekje dat ontspringt in de Hoeve Winselerhof, de Winsel en deze naam is hoogstwaarschijnlijk afgeleid van de naam Winzer dat wijnboer betekent. In vroegere tijden behoorde dit deel van Nederland bij Oostenrijk. 

De Witte Wijk is de plek waar ik nu woon. Het is een onderdeel van de Molenberg in Heerlen. De Witte Wijk zijn een 212 woningen die wit zijn geverfd en de eerste wijk in Nederland was, die met voorgevormde platen gebouwd zijn. Zo kennen deze huizen geen spouwmuur. De woningen zijn gebouwd in 1951-1952 toen er een enorm tekort aan woonruimte was. Ze waren in die tijd bedoelt voor de beambten van de mijn industrie. In 2005 zijn ze geïsoleerd en heeft de woningvereniging ze in de verkoop gedaan. In 2010 heb ik een woning gekocht. Ik heb maar een gas verbruik tussen de 350-450 kubieke meter. In 2015 was ik de eerste die zijn da vol legde met zonnepanelen. Sindsdien houdt ik stroom over. Ik produceer meer dan ik verbruik. De kosten voor energie bedragen maar 32 euro per maand. 
De eerste bewoner van mijn huis was Jean (Jan) Stroom en zijn gezin, hij was  een ingenieur  van de mijn Marcinelle in Charleroi in België, op 8 augustus 1956 kwam hij om in een mijn ongeluk. Hij was de enige Nederlander  van de 262 omgekomen mensen. Vandaar dat ik dat weet. 
De krant de Limburger heeft er in 2016 een artikel aan gewijd. 

De website Viviënne Crutzen, heb ik mijn foto archieven staan, die ik in de loop van de tijden verzamelt heb. Ik heb het archief van mijn Pete oom, van een oude buurman en nog van de familie Pelen. Je weet foto’s ouder dan 70 jaar zijn vrij van auteursrechten, dus die kan ik gewoon publiceren. Ze geven een inzicht over hoe mensen vroeger leefde. De familie van der Does is heel bijzonder, daar ben ik nu mee bezig. Dirk van der Does was geboren in Hellevoetsluis, door omzwervingen en bijzondere contacten kwam hij in Heerlen terecht, waar hij zijn vrouw leerde kennen en in 1912 mee trouwde. Maar Heerlen werd hem te klein en hij vertrok naar Nederlands Indië, om daar bij de posterijen te gaan werken. Veel foto’s zijn daar gemaakt. Hij was zelf een verwoed fotograaf. Als je zoekt naar de eerste luchtpost naar Nederlands Indië, dan kom je uit op een site van de vpro waar staat dat dit in 1932 was. Geschiedvervalsing. De eerste luchtpost was in 1924. Ik heb er een foto van. 
Ik ben nog bezig met de foto’s. Ze staan er dus nog niet allemaal op. 
Een zoon van Dirk van der Does, was mijn buurman, die wilde ze weggooien, en ik heb toen gezegd, geef ze mij maar. Gered van de ondergang. In de fotoboeken zitten ook veel oude documenten uit de 19 de eeuw. 


Comments

Allemaal poppenkast

Permalink
Vanmorgen kom ik iemand tegen met 2 labradors eentje was 11 jaar en de andere 1,5. We praten over van alles en nog wat, je weet hoe dat gaat. Na een tijdje zegt ze ik discrimineer niemand, maar die transgenders is allemaal poppenkast. Nu kun je kwaad worden, maar goed dat doe ik niet. Ik zeg je discrimineert niemand, maar ik ben poppenkast volgens jou, dan discrimineer je me toch. Nee zegt ze, maar de transgenders is allemaal poppenkast. Nu had ik haar uitgelegd dat er nog wel een groot verschil is tussen het vrouwelijk of het mannelijk hormoon, want ik weet dat ik heb ze allebei gehad. Maar volgens mij begreep ze dat niet. 
Tja zo denken mensen er ook over. We doen maar alsof. Transgenders hebben geen gevoel, horen nergens bij. Dat gevoel kende ik al toen ik testosteron kreeg. In de mannenwereld heb ik ook niet gehoord. Dat hebben de echte mannen keer op keer laten weten, van jongs af aan. Nu ben ik de andere kant op gegaan en wordt ik weer verstoten. Gelukkig hoor ik bij de transgenders en bij de Klinefelters. Dus ik hoor nog ergens bij. 
Comments

Mijn enige grote liefde

Permalink
12 Oktober is en blijft altijd een bijzondere dag voor mij, dan heeft Arlette verjaardag. 
Arlette is de enige vrouw geweest waar ik verliefd op ben geweest. Een liefde die nooit overgaat, een liefde die vast gebeiteld zit in mijn bestaan. 
Ik heb meerde relaties gehad, met meerdere vrouwen naar bed geweest. Maar dat was altijd maar voor even, voor een dag voor een week, voor 3 weken, voor 3 maanden en dan was het voorbij. 
Arlette kwam ik tegen begin 1984 op de meubelbeurs waar ik vrijwilligerswerk deed. In het voorbij gaan in een flits was ik verliefd. Liefde op het eerste gezicht noemen ze dat, is dat wel zo, of werkt dat anders. Ik denk dat het anders werk, maar dat voor later. Ze liep naar binnen en een collega hielp haar. Ze verlet de zaak en ik keek haar na, met de gedachte, hoe krijg ik contact met die vrouw. 
Even later kwam ze terug, haar auto startte niet.  Daar moet je voor bij Vincent zijn, zei iemand, die is automonteur, het noodlot was me behulpzaam. 
Ze kwam me vragen of ik naar de auto kon kijken, natuurlijk kreeg ik hem aan het lopen. De week er na heb ik nog een beurt aan de auto gegeven en daarna vertrok ze naar Frankrijk, waar ze ook vandaan kwam, op vakantie. Ze was de enige in mijn leven als man die mijn voornaam goed uit sprak. Vin - cent op z’n Frans Wijn - Honderd. 
Na dat ze terug was zou ze contact met me opnemen, maar dat gebeurde niet. Ik weet niet wat ik allemaal gedaan had om dat contact toch weer te herstellen, is met geen pen te beschrijven, maar het noodlot hielp me weer. Op een zondag belde ze weer eens op, omdat ze problemen had met haar auto. Ik reed met de fiets naar Kerkrade stapte in de auto, starte hem en hij liep. Mijn argwaan was gewekt. Ze had geen andere manier gevonden om met mij in contact te komen.
We kletsten wat en besloten uit te gaan eten. Eerst even naar huis, waar ik me wilde omkleden en even douchen. Thuis stelde ik haar voor aan mijn ouders en ik vertrok naar boven. Mijn vader zat als gewoonlijk voor de TV naar de sport te kijken en kwam niet van zijn plaats af. Mijn moeder praatte met Arlette. Waar we naar toe zijn gegaan weet ik niet meer. Maar ze vertelde me dat mijn moeder voor de geboorte van het eerste kind een miskraam had gehad. Dat was iets wat ik niet wist, dat had ze me nooit vertelt. Maar als je dus gaat rekenen, was ze al in verwachting voordat ze van de kerk getrouwd waren, een doodzonde vroeger. Voor de wet waren ze getrouwd, maar dat telde niet in het rooms-katholieke zuiden van die tijd. 

Toen ik de dag erna met mijn moeder praatte over haar, begon ze haar zwart te maken, ze was  au pair geweest en daar moest je niet mee om gaan, dat waren slechte meisjes. En ik weet niet wat ze allemaal er uit sloeg. Natuurlijk heb ik het Arlette gevraagd, het was allemaal gelogen. Blijkbaar wilde ze niet dat ik een relatie kreeg. Ik trok me er weinig van aan. Een fantastische tijd brak voor me aan. Ze heeft er voor gezorgd dat ik op me zelf ging wonen. Ik was de intriges van thuis zat. Na 2 jaar maakte ze het uit. Dat was een schok voor me. Ze was een lesbienne. Maar daarna bleef ze me toch stalken zeker nog 10 maanden. Toen heb ik daar een einde aan gemaakt. Blijkbaar was er toch liefde ook van haar kant. Maar ze begreep het niet. Hoe kon ze verliefd worden op een man. 
Nu achteraf is alles duidelijk. We menen altijd dat het uiterlijk telt. Allemaal onzin. De feromonen, daar draait het om. Blijkbaar heb ik de geur van een vrouw en die geur trok haar aan. En voor mij was dat ook zo. 
Ik ben altijd vrouw geweest. Het is niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk. 
Comments