• © augustus 2003 Vivienne Crutzen mail me 0

Doorverwijzing

Permalink
Vandaag heb ik de brief ontvangen van de doorverwijzing naar Maastricht. Nu staat er in de brief op eigen verzoek, dat is maar de halve waarheid. Ik had voor verwijzing naar Maastricht gevraagd, omdat zij geen vrouwelijke endocrinoloog voor me hadden die in de middaguren zat. Bovendien moest die endocrinoloog verstand hebben van het syndroom van Klinefelter. Ze hadden wel de toezegging gedaan naar mij dat ik een endocrinoloog kreeg die verstand had van Klinefelter en ik heb er ook een gekregen, maar die zat niet tegelijkertijd met mijn psycholoog, bovendien ging die weg bij de afdeling genderdysfory. Nu hadden ze me nog buiten de afdeling kunnen indelen, maar dat ging blijkbaar niet. Bovendien wilde ik dat alles op een dag was . Want ik moest binnen 1 week 2 maal reizen. Daarvan moest ik 1 reis zelf betalen, was daar iedereen keer 75 euro aan kwijt. 2 maal reizen op een week is ook te vermoeiend voor een Klinefelter. Elke endocrinoloog die Klinefelter specialist is weet dat. Een Klinefelter heeft een soort vermoeidheidssyndroom. 
Mij werd de vraag gesteld waarom geen mannelijke endocrinoloog. Die vertrouw ik niet. Daar heb ik te veel negatieve ervaringen mee. Voor mannen zijn Klinefelters sowieso wezens die er niet bij horen. Mannelijke artsen kunnen ook niet communiceren, ze hebben meestal het receptenboekje in de hand, voordat je binnen bent. Mannelijke artsen kunnen ook niet luisteren. Veel klachten kun je oplossen met een goed gesprek. Maar gesprekken voeren kunnen mannelijke artsen niet. Die hebben vaak een te groot ego. 
Dus mochten ze ooit op het idee komen in Maastricht mij een mannelijke arts voor te schotelen, ga ik meteen naar huis, die kan ik ook in Amsterdam krijgen. 
Dus ik ben benieuwd. 
Comments