• © augustus 2003 Vivienne Crutzen mail me 0

Het verkeerde hormoon.

Permalink
Ik hoop dat de titel niet verwarrend is, met de estradiol krijg ik het goede hormoon. Maar alle Klinefelters die testosteron krijgen, krijgen het verkeerde hormoon. Ze moeten allemaal het vrouwelijk hormoon krijgen. 
Gisteren had ik prof. Drexhage aan de telefoon. Hij wist behoorlijk wat van Klinefelter af en wat hormonen doen bij de mens en zeker bij de Klinefelter. De Klinefelter is van nature een mens die nauwelijks tegen stress kan. Elke vorm van een stress gooit haar uit de baan. Ik schrijf nadrukkelijk haar. Want alle Klinefelters zijn vrouwen geen mannen. Klinefelters hebben een of meer X chromosomen te veel geen Y chromosoom te veel. Het X chromosoom is het vrouwelijk chromosoom, niet het mannelijk chromosoom. Klinefelters zijn geen jagers, want jagen betekent stress en stress is niet goed voor de Klinefelter.

Prof. Drexhage zei tegen me, Klinefelters moeten ontspanningsvereniging doen, zoals yoga. Hoewel ik yoga niet tot de ontspanning reken, als ik eerlijk moet zijn. Ontspanning voor mij is luisteren naar Beethoven, Mahler, Mozart, Vivaldi, Paganini, Berlioz enz. of naar Radio Wien van de ORF. Daar krijg je het nieuws van Oostenrijk en dat is de ver van mijn bed show, dan hoef ik me niet druk te maken over de politiek van Nederland en op die Oostenrijkse zender hoor je ook muziek van Nederlandse groepen, vaak muziek die je hier nooit meer hoort. 
Muziek is voor mij ontspanning. 

Vroeger als kind, ontvluchte ik altijd het ouderlijk huis, het huis van de stress. Een moeder die haar handen los had zitten en bij het geringste er op los sloeg. Een vader die dat deed in opdracht van haar. Een plek waar ik altijd moest werken voor hun, ik was de slaaf van het huishouden. Buiten op straat ging ik vrijwel meestal om met meisjes. Jongens dat was te veel stress. Ja eens af en toe een balletje trappen, maar badmintonnen deed ik liever, of rolschaatsen. Typisch van die dingen die meer door meisjes gedaan werden dan door jongens, in onze jeugd. Ik trok altijd in de zomervakantie naar het veld. Lekker liggen in het koren, je verbergen voor iedereen tussen de hoge aren van de rogge of de tarwe, kijken naar de lucht, tellen van van de wolken die langs kwamen. In de verte een schreeuwende moeder, waar je je niks van aan trok, wetende dat je, je gereten kreeg omdat je niet niet reageerde toen ze riep, maar dat nam ik voor lief. Slaag kreeg ik toch, ook voor niks. Dus dat maakte niks meer uit. 

Later in mijn leven heb ik altijd geprobeerd om geen werk te hebben. Werk was en is stress, stress waar ik niet tegen kon. Van de 13 werkgevers ben ik bij vijf van hen overspannen geraakt.soms werkte ik er tekort om overspannen te raken. 

Met 51 jaar kreeg ik dan plotseling het mannelijk hormoon. Opeens moest ik anders zijn, ik ging mezelf opjagen, terwijl ik altijd iemand was die liever lui dan moe was, door noodzaak zo geworden. Want opjagen betekende onherroepelijk een burn-out. Door de jaren heen van de testosteron werd het jagen steeds erger en de vermoeidheid werd ook steeds erger. De burn-out lag weer op de loer, ik werd er depressief van, ik kreeg iets wat niet bij mij hoorde en het hoort bij geen enkele Klinefelter. Het is de normale mens die daar over beslist. Je hebt een lul en daarom ben je een man, maar die lul is niet bepalend of je een man man bent. Het aantal X chromosomen bepaalt of je een man of een vrouw bent en dat is bij elke vrouw minimaal 2 dus elke Klinefelter is gewoon een vrouw. 

Nu heb ik gelukkig het vrouwelijk hormoon. Ik ben weer terug in mijn vroegere leven. Nu is er gelukkig geen moeder meer die me staat te roepen, als ik weer eens mijn tijd zit te verdoen, want dat was wat ze altijd zei, ik zat mijn tijd te verdoen. De stress die ik nu ondervindt komt van die mensen die transgenders discrimineren, ben ik wel een transgender? Ik zelf vind van niet ik ben een Klinefelter die het hormoon krijgt wat bij haar hoort. Want een vrouw ben ik altijd geweest, ook in de tijd dat ik geen hormonen kreeg. 
Ik heb geen vreetbuien meer. Dat had ik als kind ook nooit. Ik ben ook een stuk minder moe, want ik hoef niks. En zoals het nu gaat, zo goed is het nog nooit gegaan. Ik ben eindelijk dat wat ik altijd al was. Een vrouw en al de andere Klinefelters zijn dat ook. 
Ik ben weer eens de tijd vooruit of men ooit in de macho wereld wat Nederland is, tot het inzicht komt, dat vrouwen belangrijker zijn, dan mannen, ik denk het niet en zolang dat dit niet is worden Klinefelters gerekend tot het mannelijk geslacht, terwijl ze dat niet zijn. Zullen Klinefelters altijd te vroeg sterven, zullen ze altijd dodelijk vermoeid blijven, zullen ze altijd in een stress situatie blijven zitten en zullen ze altijd depressief zijn. 
Comments