Foto: Alice Dohmen
De intake
Op 10 juli 2017 toog ik naar Amsterdam, vanaf station De Kissel. Helaas is dat station inmiddels gesloten. Zoals altijd was ik veel te vroeg, maar liever te vroeg dan te laat. Bovendien moest ik de weg nog vinden in het ziekenhuis.
Eerst moest ik naar de balie om een kaartje te halen en me in te schrijven. Daarna naar de afdeling, die toen nog helemaal achteraan lag. Ik meldde me aan. Het zal rond 12.00 uur zijn geweest.
Een mevrouw zei dat ik kon plaatsnemen. In de wachtruimte zaten meerdere transgenders en ik voelde me meteen thuis, als een van hen.
Het werd 14.00 uur. Er werden steeds mensen naar binnen geroepen, maar ik zat er nog steeds. Tegen half vier ben ik naar de balie gelopen en heb gezegd dat ik dringend naar het toilet moest, voor het geval ik net aan de beurt zou zijn.
“Wie bent u?” vroeg een andere dame dan die van 12.00 uur.
Ik zei mijn naam en voegde eraan toe dat ik me toch al had aangemeld. Ze bladerde wat in een boek en vond mijn naam. Ik was gewoon vergeten.
Je zou dan een verontschuldiging verwachten, maar die bleef uit.
Ik ging naar het toilet en zette me daarna weer op mijn plaats, wachtend op wat komen ging. Om tien voor vier was het eindelijk zover.
Vijf minuten later stond ik alweer buiten.
Wat een onbeschofte persoon was die Mariska Vlot. Dit was geen intakegesprek, want tot een echt gesprek kwam het niet. Ze vroeg alleen of ik mijn medicatieoverzicht had. Dat gaf ik haar, en daarna kon ik weer vertrekken.
Voor een overzicht waarvoor ik helemaal naar Amsterdam was gereisd, terwijl ik het net zo goed had kunnen opsturen, was ik ruim 100 euro aan reiskosten kwijt. De start was dus slecht.
Bij de balie aangekomen zag ik een bordje staan waarop alle sancties vermeld stonden die men jou kon opleggen als jij je niet aan de afspraken hield. Ik vroeg daarom welke sanctie ik de VU kon opleggen, omdat zij zich niet aan de afspraken hadden gehouden.
De baliemedewerkster ritste het bordje meteen weg.
Daarna heb ik het nooit meer teruggezien.
Maar diezelfde medewerkster, Helena, is mij vanaf dat moment wel blijven pesten.
De intake
Op 10 juli 2017 toog ik naar Amsterdam, vanaf station De Kissel. Helaas is dat station inmiddels gesloten. Zoals altijd was ik veel te vroeg, maar liever te vroeg dan te laat. Bovendien moest ik de weg nog vinden in het ziekenhuis.
Eerst moest ik naar de balie om een kaartje te halen en me in te schrijven. Daarna naar de afdeling, die toen nog helemaal achteraan lag. Ik meldde me aan. Het zal rond 12.00 uur zijn geweest.
Een mevrouw zei dat ik kon plaatsnemen. In de wachtruimte zaten meerdere transgenders en ik voelde me meteen thuis, als een van hen.
Het werd 14.00 uur. Er werden steeds mensen naar binnen geroepen, maar ik zat er nog steeds. Tegen half vier ben ik naar de balie gelopen en heb gezegd dat ik dringend naar het toilet moest, voor het geval ik net aan de beurt zou zijn.
“Wie bent u?” vroeg een andere dame dan die van 12.00 uur.
Ik zei mijn naam en voegde eraan toe dat ik me toch al had aangemeld. Ze bladerde wat in een boek en vond mijn naam. Ik was gewoon vergeten.
Je zou dan een verontschuldiging verwachten, maar die bleef uit.
Ik ging naar het toilet en zette me daarna weer op mijn plaats, wachtend op wat komen ging. Om tien voor vier was het eindelijk zover.
Vijf minuten later stond ik alweer buiten.
Wat een onbeschofte persoon was die Mariska Vlot. Dit was geen intakegesprek, want tot een echt gesprek kwam het niet. Ze vroeg alleen of ik mijn medicatieoverzicht had. Dat gaf ik haar, en daarna kon ik weer vertrekken.
Voor een overzicht waarvoor ik helemaal naar Amsterdam was gereisd, terwijl ik het net zo goed had kunnen opsturen, was ik ruim 100 euro aan reiskosten kwijt. De start was dus slecht.
Bij de balie aangekomen zag ik een bordje staan waarop alle sancties vermeld stonden die men jou kon opleggen als jij je niet aan de afspraken hield. Ik vroeg daarom welke sanctie ik de VU kon opleggen, omdat zij zich niet aan de afspraken hadden gehouden.
De baliemedewerkster ritste het bordje meteen weg.
Daarna heb ik het nooit meer teruggezien.
Maar diezelfde medewerkster, Helena, is mij vanaf dat moment wel blijven pesten.